Lo tennis de taula (o « ping-pong » dins lo langatge corrent) es un espòrt de raqueta opausant dos o quatre jogaires a l'entorn d'una taula. Lo tennis de taula es una activitat de léser, mas es tanben un espòrt olimpic dempuèi 1988.
Existís mai d'una denominacions per aquel espòrt pel mond: ping pang qiu (乒乓球, pīng pāng qiú, "bala ping-pang), en China e Taïwan, los caractèrs son plan particulars aque representan de raquetas fàcia a fàcia. Tanben se pòt dire en China (卓球, zhuō qiú, "bala de taula), que se pronòncia al Japon (卓球?). Lo mot ping-pong vendriá de la marca comerciala que lo jòc èra produch als Estats-Units d'America al començament del sègle XX ,Certaines sources créditent aussi Gibb de l'invention du nom « ping pong ».. Aquel tèrme s'utiliza mai sovent pel jòc de léser, alara que lo tèrme de tennis de taula s'utiliza per designar la practica esportiva; pasmens, per un practicant d'aquel espòrt, quitament en competicion, se dich « pongista ».
L'istòria d'aquel espòrt es marcada per una seriá d'evolucions tecnicas (natura dels placatges de las raquetas, introduccion puèi interdiccion d'usatge de la pèga subta) que menèt a de novelums dins l'estil de jòc (utilizacion de la « presa pòrta pluma » pels Ongreses e los Asiatics) e dins las tacticas emplegadas al nivèl naut coma l'apareisson del topspin a la fin dels ans 1980. Lo tennis de taula modèrne permet una granda varietat de sistèmas de jòc, amb los jòcs d'ataca, de contra iniciativa a la taula o mièja distància, e los jòcs de defensa fòrça espectaculars.
Lo nombre de practicants pel mond seriá de mai de 250 milions , e la Federacion internacionala de tennis de taula (ITTF) compta mai de 200 nacions e 33 milions de licenciats fins a de professionals de naut nivèl.
Istoric
Començament en Anglatèrra vinheta|Jòc original de « ping-pong » del fraires Parker vinheta|Tennis de taula a Berlin en 1930. Lo tennis de taula pren sas originas dins l'Anglatèrra de la fin del sègle XIX L'istòria mai comuna al sublècte de la creacion du tennis de taula es que pendent un dinnar, de notables de la societat victoriana discutent de tennis volián mostrar d'esquèmas de jòc sus la taula. Utilizèron alara un tap de champanha coma dala, de bóstias de cigarro per las raquetas e de libres per filat.
Sa popularitat creissenta incita de fabricants de jòcs a vendre d'equipaments. En 1890, l'Anglés David Foster introduch lo primièr jòc de tennis sus una taula, seguit per Jacques Gossima en 1891. Los primièrs campionats nacionals son organizats en Ongria en 1897« Quid » (Archive • Wikiwix • • Google • Que faire ?. Segon d'autras fonts, seriá l'Anglés John Jaques que en 1901 inventa lo Ping Pong, çò que mena son entrepresa familiala a produire d'equipaments. Aquel nòu jòc es nomenat a l'epòca gossima.
En 1901, James Gibb, un Anglés passionat pel jòc, pòrta d'un viatge als Estats Units d'America una bala de celluloíd, mai leugièra que las balas de cauchó utilizadas fins alaraWojciech Liponski, L'encyclopédie des sports, Poznan, Atena, 2003, p.502 (ISBN 2-7000-1227-5). En 1902, E.C. Gould, autre Britanic, introduch pel primièr còp de raquetas cobèrtas de cautchó e de picons cauchotatsWojciech Liponski, L'encyclopédie des sports, Poznan, Atena, 2003, p.502 (ISBN 2-7000-1227-5). Une revista consacrat al tennis de taula pareis brèvament en 1902.
Amb la popularitat grandissanta du tennis de taula, fòrça tornegs son organizats. Las primièras partidas amb public se joguèron al Queen's Hall de LondresWojciech Liponski, L'encyclopédie des sports, Poznan, Atena, 2003, p.502 (ISBN 2-7000-1227-5) e un campionat del mond oficial se debana en 1902, lo meteis an que la creacion de l'English Table Tennis, la federacion britanica de tennis de taula. La disciplina coneis alara un vam de popularitat en Alemanha, los primièrs Campionats d'Euròpa se debanèron en 1907. Mas las activitats esportivas passan al segond plan pendent la Primièra Guèrra mondiala.
Installacion de las estructuras En 1921, la Table Tennis Association es creada en Anglatèrra, seguida per una federacion internacionala, l'« International Table Tennis Federation » (ITTF) en 1926, que lo primièr president es lo britanic Ivor Montagu. Los primièrs campionats del mond se debanèron a Londres en 1926 . La federacion amassa alara l'Anglatèrra, l'Ongria, l'Áustria, l'Alemanha, la Checoslovaquia e la SuèciaLe Robert des Sports, Dictionnaire de la langue des sports, 1982, (ISBN 2-85036-098-8). Lo primièr campion del mond es l'ongrés Roland Jacobi e la primièra campiona es Maria Mednyanszky.
A l'epòca, es pas rare que de campions de tennis practican tanben lo tennis de taula en competicion, coma lo britanic Fred Perry que ganha de los dos campionats 1929. Ann Haydon-Jones ganha tanben set títols del grand chelem de tennis e tres còps vice-campiona del mond en tennis de taula.
La federacion francesa de tennis de taula (FFTT) foguèt creada en 1929
En 1894 foguèt fondada la Federacion italiana, mas demorèt un espòrt d'elita fins a la fin de la guèrra.
En Espanha existís FCTT (Federació Catalana de Tennis de Taula) encargada de promòure lo tennis de taula e organizar las competicions oficialas.
Dominacion dels païses de l'èst e vam en Asia Lo tennis de taula es dominat pels les païses de l'èst de l'Euròpa dins los ans 1930, subretot los Ongreses amb de jogaires coma Viktor Barna o Miklos Szabados, puèi pels Japoneses dins los ans 1950.
Los Japoneses fan novelum introdusent la mossa dins las raquetas, que dona d'efièch fins alara inedits. La supremacia chinesa comença dins los ans 1960 amb per exemple Zhuang Zedong, triple campion del mond en 1961, 1963 e 1965, implicat dins la diplomacia del ping-pong que contribuiguèt a melhorar de relacions chinoamericanas de l'epòca.
En 1977, una evolucion importanta se realizat, amb l'utilizacion pel primièr còp als campionats del mond de Birmingham del servici lançat, nomenat encara « servici chinés »Tactique et stratégie en tennis de table, Dominique Bodin, 2000, (ISBN 2-7027-0653-3): le servici ven alara un element tactic màger que n'èra abans pas qu'una mesa en jòc.
E tanben a aquel periòde se produch la revolucion de la pega: los iogoslaus e ingreses començan utilizar de pega amb solvents pels revestaments nomenada « pega rapida », çò que dona una velocitat mai importanta a la bala e acorchit la durada dels escambis. Aquel tipe de pega es enebida en 2008 , a causa dels efièch nocius dels solvants. L'istòria del tennis de taula seguís las avançadas tecnicas (apareisson del topspin, melhoracions del material, metòdes d’entraïnaments, etc.) e de de reglaments novèls (passatge als sèts d'11 punts, grandiment de la talha de la bala, interdiccion de la pega, etc.)
L'escola suedesa L'escòla suedesa fa novelum dins los metòdes d'entraïnamentTactique et stratégie en tennis de table, Dominique Bodin, 2000, (ISBN 2-7027-0653-3), donant de jogaires coma Stellan Bengtsson, campion del mond en 1971, Peter Karlsson, campion d'Euròpa o Erik Lindh, medalhat olimpic.
Reconeissença olimpica Lo tennis de taula venguèt un espòrt olimpic en 1988 a Seol. La disciplina se professionalizèt amb l'apareisson del Pro Tour en 1996, e es dominada pels asiatics dempuèi 1995, amb per exemple Wang Liqin. L'istòria del tennis de taula actual compta de campions europèus coma lo Bèlge Jean-Michel Saive, lo Croat Zoran Primorac, l'Alemand Timo Boll, lo Bielorus Vladimir Samsonov, l'Autriac Werner Schlager, campion del mond en 2003 o lo Danés Michael Maze, campion d'Euròpa. Lo tennis de taula es dominat al nivèl mondial pels Asiatics, coma lo Corean Ryu Seung-min, e subretot los Chineses Ma Lin, Wang Liqin, Wang Hao, Ma Long o Zhang Jike e Wang Nan o Zhang Yining per las femnas.
Reglament
Règlas de basa Se jòga sus une taula separada a la mitat per un filat naut de , escartat del tant fòra del bòrd de la taula. Cada jogaire es equipat d'una raqueta. La fin es de renviar la bala amb aquela raqueta sus la mitat de taula advèrsa. Un punt es ganhat pel jogaire cada còp que son adversari renvia pas la bala, o daissa rebombar la bala mai d'un còp sus sa mièjataula, o empacha la bala renviada pel jogaire de rebombar sus la sieuna mièjataula (obstruccion). Dins le cas ont la bala es trapada fòra de la taula alara qu'aviá pas tocat lo mòble, lo punt es perdut pel jogaire que ven de lançar la bala. Un punt es tanben ganhat quand l'adversari renvia la bala que tòca un obstacle abans de tocar la mièjataula advèrsa (levat los pals del filat), o tòca la bala autrament qu'amb la raqueta o la man que ten la raqueta. vinheta|Timo Boll e Christian Süss en doble en 2005. Autres cases mai rares que donan lo punt al jogaire: la balq tòca mai d'un còp la raqueta de son adversari, l'adversari tòca la suprfícia de la taula amb la man que ten pas la raqueta, l'adversari fa bolegar la taula pendent lo punt, l'adversari tòca lo filat, la bala es tornada amb una raqueta que l'adversari tenava pas mai en man, l'arbitre jutja que lo servici es pas regular (amagat per exemple), l'arbitre, après aver ja avertit li servidor, es de nòu empachat per s'assegurar de la validitat del servici, o encara lo jogaire realiza un retorn mercé a quina que siá autra causa que la raqueta.
Una menae, improprament nomenat « sèt », es ganhada pel primièr jogaire que capita 11 punts, amb al mens 2 punts d'avança sus son adversari (fins a 2001 las menas èran de 21 punts) . S'i a pas qu'un punt d'avança, la mena contunha; es ganhada pel primièr qu'obtien 2 punts d'escart amb son adversari (per exemple 11-9, 12-10, etc.).
Lo primièr de servir es determinat per tiratge al sòrt. Los adversaris fan en seguida dos servicis cadun levat se los jogaires an cadun 10 punts, alara lo servici càmbia a cada punt. Lo primièr servidor càmbia a cada mena.
Jòc de doble vinheta|Diagonala del servici de doble. Dins lo jòc en doble, ambedós 2 jogaires deu renviar la bala a cadun son torn, senon lo punt es perdut. Lo servici se fa obligatòriament dins la diagonala, lo primièr rebomb deu caire dins la partida drecha de la taula. Un còp realizat los sieus dos servicis, lo jogaire daissa la plaça de relançaire a son partenari.
Lo servici de doble se fa sempre dins la meteissa diagonala.
Règlas del servici Cada escambi comença per una mesa en jòc, o « servici » : de sa man liura, un dels jogaire lança la bala en l'aire e la frapa dins sa fasa de davalada amb sa raqueta de biais que rebombe un còp la sieuna superfícia puèi, sens tocar lo filat, rebombe al mens un còp sus la superfícia advèrsa. Li servici es realizat en alternança per cadun dels jogaires o caduna de las equipas cada dos punts tant que se marquèt pas 10-10. Al delà, l'alternança se fa a cada escambi. S'un servici es corrècte mas que la bala toquèt lo filat, lo servici es de remetre. Se la bala sortís après aver tocat lo filat, es pas de remetre, mas lo punt es perdut pel servidor.
Lo nombre de « net » o « let » es illimitat, mas es rare qu'i aja mai d'unes servicis let de seguida.
Dempuèi lo començament del servici e fins al moment ont la raqueta del jogaire frapa la bala, la bala deu èsser al dessús del nivèl de la superfícia de jòc darrièr la linha de fond de camp del jogaire executant lo servici e deu pas èsser amagada per pas cap de partida del còs e vestit que siá del jogaire e del coequipièr en doble, lo jogaire deu subretot retirar subte lo braç lançant la bala. La bala deu èsser visibla pels arbitres .
En cas d'incapacitat fisica, l'arbitre pòt autorizar lo jogaire de servir sens respectar totalament aqueles punts de reglament al subjècte del servici . Es lo cas de jogaires avent perdut l'usatge d'un braç e podent realizar un servici amb una sola man.
Debanament d'una partida vinheta|Una competicoon oficiala de tennis de taula aa Bresil en 2007.
Nombre de menas