Arabs

Los arabs (var. arabis), sont d'individús antropologicament diferents los uns dels autres mas que s’identifican per de ligams etnics e/o lingüistics e/o culturals. Son espandits sus una vasta zòna que va d’Oman a Mauritània. Compren la majoritat dels abitants de la peninsula arabica, del Mashrèc e del Magrèb que parlan de variantas d'arabi, una lenga semitica.

Atal definits, son estimats a gaireben 450 milions pel mondMargaret Kleffner Nydell Understanding Arabs: A Guide For Modern Times, Intercultural Press, 2005, ISBN 1931930252, page xxiii, 14. Son subretot presents en Asia occidentala, en Africa e en Euròpa occidentala.

Etimologia L’origina del mot Arab demòra fosca, malgrat fòrça recercasLes Arabes dans l’histoire, Bernard Lewis, , édition Flammarion, .. Dins la mitologia grèga aquel nom ven de l'eròi Arabos, nascut dins una vasta contrada que li balhèt son nom, l'Arabia, e a son pòble. Es filh del dieu Ermès paire de Cassiopèia. L’etimologia araba considèra que lo mot ven del vèrbe « exprimir »Les Arabes dans l’histoire, Bernard Lewis, , édition Flammarion, .. Aquel radical poiriá tanben designar « luòc ont lo solelh se colca » (cf. Ereb, las tenèbras), es a dire l’Occident. Arab e Euròpa poirián venir del semitic `ereb, qui significa « colc del solelh » (donc occident), en ebrieu Arab / Arabi a la meteissa raiç que « Erev »: lvèspre (« méArav »: l'occident, lo ponent). L'arab es mencionat mai d'un còp dins la Bíblia, çò que fa pensar que l'ebrieu (« Ivri » ve d'Ever / Eber, volent dire la traversada, lo passatge) veniá a l'origina de l'èst de l'Arabia. « Erev » (« ser » en ebrieu) e Ever (personatge biblic aujòl dels Ebrieus, representant lo movement d'una traversada) son constituits de las meteissa letras mas a absoludament pas la meteissa raiç (las lengas semiticas èran bastida sus de raices/ de radicals de letras), ni etimologia, ni significacion. (Erev # Ever).

Lo mot Aribi foguèt trobat dins una inscripcion assiriana que data de -853. Lo rei Salmanazar III conta una rebellion del prince Gindibo l’Arib. Vers -530 530 av. J.-C., lo mot Arabaya es transcrich dins de documents persans. Lo nom de luòc Arabia es transcrich en grèc per Erodòt. Enseguida totes los escrivans grècs o latins espandisson le sens en designant lo luòc e los abitants pel mot arabicLes Arabes dans l’histoire, Bernard Lewis, , édition Flammarion, ..

Identitat araba vinheta|En blau: païses membres de la Liga aràbia. Segon l’Encyclopædia Britannica : un Arabe es « qualqu'un que la lenga mairala es l’arabi. » .

Per Maxime Rodinson, se pòt « considerar coma apartenent a l’etnia, pòbla o nacionalitat araba aqueles que: 1˚ parlan una varianta de la lenga araba e, en meteis temps, considèran qu'es lor lenga “naturala”, aqueles que devon parlar, o alara, sens la parlar, la considèran atal; 2˚ veson coma lor patrimòni l’istòria e los trachs culturals del pòble que se nomenèt d'esperel e que los autres nomenèron Arabs, aqueles trachs culturals comprenon dempuèi lo sègle VII l’adesion massissa a la religion musulmana (qu'es luènh d’èsser lor exclusivitat) ; 3˚ (çò que torna al meteis) revendican l’identitat araba, an una consciéncia d’arabizat »Maxime Rondison, Les Arabes, p. 50-51..

Selon Ibn Taymiyya, « es arabi aquel que l'arabitat domina, quitament s'es pas descendent d'arabis, mas aquel qu'abandonèt l'arabitat es pas mai arabi, quitament s'es descendent d'arabis. »Ibn Taymiyya, Al-Iqtidhâ, p. 156-157 de l’édition arabe.

Las populacions « arabizadas » Amb l’espandiment de la religion musulmana a partir del sègle VII, de grops socials o politics s’arabizan pauc a pauc. La cultura arabomusulmana s'espandís, subretot al prejudici de las lengas localas (grèc, egipcian, siriac, berbèr), subretot al l'Orient Pròche (Liban, Siria, Palestina, Jordania e Iraq) e tanben en Africa del Nòrd (Egipte, Magrèb, Sodan). vinheta|221x221px|Josieu del Marròc. Las populacions « arabizadas » parlan sovent de variantas de l'arabi, mesclat a las lengas precedenta, nomenats « dialectals ». A l'escrit, de formas normalizadas de l'arabi son pasmens lo plus sovent practicadas, o l'arabi classic, o l'arabi modèrne.

Par exemple, los Malteses parlan lo maltés, una varianta de l'arabi pròche del tunisian, sens se considerar coma Arabis. En efièch, lo movement nacionalista maltés, al sègle XIX, se mena amb lo mite d'una origina feniciana per contrar los partisans de l’annexion de Malta per Itàlia, alara a s'unificar.

Pòblament arabi vinheta|Familha araba crestiana de Ramallah, en 1905. vinheta|Femnas dels Ouled Naïl, tribú arabofòna d’Argeria en 1890. Los abitants d’Arabia e del desèrt s’espandisson de la Mesopotamia fins a Siria son de lengas semitas. La preséncia de populacions bedoïnas i es plan anciana, que son mencionadas dins de tèxtes assirians e babilonians del sègle IX AbC. mas tanben dins la Bíblia. Segon aquela, serián eissit dels filhs d’Abraam, leor aujòls seriá Ismaèl, fraire d’Isaac l'aujòl dels Ebrieus. vinheta|Òme arab de Nuweiba L’istorian Marc Bergé escriu:

Los Arabs fan lor primièra aparicion dins l’istòria en 854 AbC: l’arab Gindibu sosten Bin Idri de Damasc (le Ben Hadad II de la Bíblia) en li menant mila camelièrs del país d’Aribi a l'escasença de la batalha de Qarqar […] Benlèu lo camp de Gindibu èra situat la sud-èst de Damasc. De segur lo elements bedoïns de la peninsula arabica - que se nomenava benlèu de biais indiferent Aram, Eber o Haribu - deuriá èsser installats, a l’origina, dins la region que s'espandís entre la Siria e la Mesopotamia e que foguèt, amb la Siria lo mai ancian berç dels Semitas<ref>Marc Bergé, Les Arabes, .</ref>.

A partir del sègle VII, unes son partits de l'Orient Pròche, cap a Asia, Africa del Nòrd e la peninsula Iberica, dins l'encastre de la difusion de l’islam. Existís uèi d'importantas diaspòras eissidas d'aqueles païses e qualificadas d'«arabas» en Euròpa, en America del Nòrd e del Sud, en Africa de l'Oèst, de l'Èst.

Mites d'origina L'istòria tradicionala araba classifica los pòbles arabs en tres categorias, a saber: los « arabs desapareguts », los « arabs arabizants » (Qahtân), e los « arabs arabizats » ('Adnân), aqueles darrièrs vendrián d'Ismaèl filh d'Abraam. Qahtân, originari del Iemèn, es considerat coma l'aujòl dels « Arabs del sud », e 'Adnan, lo descendant d'Ismaèl ibn Ibrahim, aquel dels « Arabs del nòrd »Dr Chawqi Abu Khalil, Atlas du Coran, page 24.. Segon los tèxtes coranics e biblics, Ibrahim (pels musulmans) o Abraam (pels ebrieus e crestians) vendriá de Sèm filh de Noè. Es considerat coma l'aujòl màger del pòble arab. Son filh Ismaèl avent esposat la filha d'un descendent de 'Adnân nomenda Mudâd, faguèt nàisser los dotzes aujòls de las dotze tribús avent poblat La Mèca avent de s'espandir per de tota leArabiaDr Chawqi Abu Khalil, Atlas du Coran, page 25..

Arabs desapareguts Los « arabs desapreguts » formèron de tribús que daissèron pauc de traças arqueologicas, la tradicion nos dona pasmens lors noms, a saber: los 'Ād (en arab: عاد), los 'Imlaq, los Jadîs, los Tasm , o encara los Thamûd desapareguts abant lo sègle VI. La legenda preislamica de las tribús de Tasm e Jadis las situa dins la region de Kharj. vinheta|Cofa tradicionala dels Arabs

Arabs arabizants Los « arabs arabizants » descendent de Qahtân son d'en primièr las tribús de Jurhum e de Ya'rub. De Ya'rub venon enseguida los Kahlân e los Himyar.

De Kahlân avent emigrat del Iemèn cap al nòrd se destrian los Azd, aujòls dels Ghassanids establits de Tabûk a Palmira. Los Judhâm e Lukhm descendon tanben de Kahlân, Lukhm es considerat l'aujòl dels Lakhmides qu'ocupan la riba occidentala de l'Eufrates. Autres descendents dels Kahlân son los Kinda que fondan un reialme tribal de Kinda dins le Najd, emigran tanben a Bahrayn, d'ont tornaràn descendre cap a l'Hadramaout. D'autras tribús descendent de Kahlân son los Anmâr, los Aws, los Hamadân, los Khazraj, los Mudhaj, e mai d'autres coma los Tayyi' que s'establiguèron dins los monts del meteis nom al grand desèrt de Nefod.

Los Himyar del Iemèn son los aujòls de diferentas tribús que se destacan los Bahrâ coma un filh celèbre Miqdad ibn Amr al-Bahrani companh del Profèta, los Balî, los Juhayna, los Kalb, los Qudâ'a e encara mai.

Arabs arabizats La tradicion nomena « arabs arabizats » les 'Adnân mencioants çai dessús que descendon d'Ismaèl que, per son maridatge amb una filha araba de la tribú de Mudâd, duguèt aprene la lenga araba, el meteis e sos dotze enfants mascles que son per aquela rason qualificats d'arabs arabizats. Una de las dotze es Qidâr, paire de 'Adnân que generèt Mu'id, lo paire de Nizar. Lo profèta Maomet s'inscriu dins aquela dralha del 'Adnân.

Recits antics e medievals Segon Ibn Khaldun, los Arabs a pena an quatre grops diferents, los Aribà, los Mustaribà, los Tabia lil Arab e los MustajamIbn Khaldoun, Histoire des Berbères, traduction de William McGuckin de Slane, , éd. . Segon elle traducteur du livre d’Ibn Khaldoun, nous réfère au livre de M.Caussin de Perceval: Essai sur l’histoire des Arabes pour comprendre Ibn Khaldoun., los genealogistas arabs classifican las tribús de lor nacion en doas categorias. De la primièra, Qahtân, descendon los Kahlan e los Himyar coma explicat çai dessús, de la segonda, eissida d’IsmaèlFils d’Ibrahim pour les musulmans,etc., et Abraham pour les chrétiens et les hébreux, etc. descend Nizar ibn Mu'id ibn Qîdâr, que Nizar aguèt quatre filh Anmâr, Iyad, Rabîa e tanben Mudr l'aujòl alunhat dels Quraych e del profèta Maomet, mas tanben la familha Al Thani que regne dempuèi 150 ans sul Qatar.

Segon Tabari, un istorian musulman, Èva auriá demorat a Jeddah e Adam sol a Sarandib (Sri Lanka) dins un mont. L'explorator Ibn Battuta pretend aver identificat aquel mont, que se nomena pic d’AdamRevue scientifique. . Adam e Èva serián passats per l’actuala Arabia saudita, o Adam faguèt son pelegrinatge e tornèt a sa novèla demora, a saber La Mèca actualaTabari, La chronique, Histoire des prophètes et des rois..

Tabari ne ven a Ismaèl, passant per Abraam e Noè, a Adam.

D’autres filosòfs musulmans penson que la lenga d’Adam èra l’arab, mas aquò foguèt contestat per Ibn Jinni al sègle X..

Una « Apocalipsi d'Adam » qu'utiliza diferents psalmas e precèptes d’Adam es un obratge apocrif qu'existisson quatre versions en lenga araba conservadas al VaticanAbbé Jacques-Paul Migne, Dictionnaire des Apocryphes, édité en 1856, page XLI., que possedís tanben doas versions en siriac d'aquel escrichLa Sainte Bible : texte de la vulgate, traduction française en regard avec commentaires… : introduction générale. .

Segon la Torah e lo Coran, la maire d’Ismaèl es Agar, une EgipcianaHistoire universelle de l’Église catholique. , e son paire èra AbraamTabari, La chronique, Histoire des prophètes et des rois.. Lo rei egipcian aviá quatre cents femnas, que Agar. Ofrís a Sarah, l’esposa d’Abraam, de causir doas jovas d'entre aquelas femnas. Sarah ne causís pas qu'una sola, Agar, qu'ocupava un reng mai naut qu'aquel de las autras, e que se prenguèt d’afectcon per SarahTabari. .

Istòria

Antiquitat Lo geograf grèc Estrabon, al sègle I AbC, comença a desciure amb precision lo territòri dels Arabis : benefícia del testimòni dels mercands de la rota de l'encens, e dels explorators romansH.I. Mac Adam, “Strabo, Pliny the Elder and Ptolemy of Alexandreia: three views of Ancient Arabia and its people”, L’Arabie préislamique, coll. .

Los libres Los Etnics d'Étienne de Byzance, lexicograf bizantin, formavan una estudi filologica e gramaticala de tèrmes toponimics de l’Antiquitat. La region d’Arabia i es presentada poblada per de tribús nomadas que la lenga sembla èsser l'arab. L’Arabia centrala i es pauc presenta, Yathrib e Makka son pas mencionadas.