Los Almoads (en arabi الموحدون (al-Muwaḥḥidun), en Berbèr ⵉⵎⵡⴻⵃⵃⴷⴻⵏ (Imweḥḥden)) « que proclama l’unitat divina », o Banu Abd al-Mumin(ar) (en arabi: بنو عبد المؤمن), son un movement religiós fondat al començament del sègle XII, qu'es eissit la dinastia eponima d'origina berbèra que govèrna lo Magrèb e Al Andalús entre la mitat del sègle XII e lo XIII
Lo movement religiós dels Almoads es fondat vèrs 1120 a Tinmel per Ibn Tumart, piejat per un grop de tribús masmodanas de l'Autatlàs marrocan, subretot de Masmodas. Ibn Tumart presica alara una reforma morala puritana e se lèva contre los Almoravids al poder a partir de son fèu de Tinmelhttp://www.britannica.com/EBchecked/topic/16820/Almohads.
A la mòrt d'Ibn Tumart vèrs 1130, Abd al-Mumin pren la relèva, consolida sa posicion personala e instaura un poder ereditari, se piejant suls Comias de la region de Nedroma dins l'oèst argerian e tanben los Ilalianshttp://books.google.fr/books?id=KzhyAAAAMAAJ&q=hilaliens+et+koumya+almohades&dq=hilaliens+et+koumya+almohades&hl=fr&sa=X&ei=b9phVJGmGI6qPOL-gKAM&ved=0CCAQ6AEwAA. Jos Abd al-Mumin, los Almoads capviran los Almoravids en 1147, puèi conquista lo Magrèb central ammadid, l'Ifriqiya (alara partejada dempuèi la casuda dels Zirids) e los Taifas. Alara, lo Magrèb e l'al Andalús son entièrament jos dominacion almoada a partir de 1172.
Après de la batalha de Las Navas de Tolosa en 1212, los Almoads son aflaquits e lor empèri se troceja al benefici dels reis de las Taifas dins al Andalús dels Zianids del Magrèb Central e dels Afsids, e vei l'emergéncia dels Merinids al Magrèb al-Aqsa que prenon Fès en 1244. Los Almoads, que devon alara pagar lo tribut als Merinids e contraròtlan pas pus que la region de Marraquèsh, son fin finala eliminats per aqueles en 1269.
Istòria
Fondacion del movement almoad Lo movement almoad es fondat, al començament del sègle XII, per ibn Tumart, un reformador de l’Antiatlas. S’opausant al rite malequita practicat pels Almoravids, Ibn Tumart presica le retorrn a las fonts religiosas de l’islam; format en Orient e influencia pel chiisme, reprocha a aqueles d’aver daissat l’estudi de l'Alcoran per un juridisme excessiu; denóncia tanben lor concepcion antropomorfa de Dieu, contrari al principi fondamental de l’unitat divina. Sa vertadièra originalitat foguèt dins lo metòde de difusion de sa doctrina mai que lo quita contengut. Son libre "aazou ma youtlab" (lo melhor que se pòsca cercar), constituís la referéncia explicant sa doctrina.
Depuèi los monts de l'Autatlàs, organiza una comunautas militara e religiosas a l'entorn d’un islam austèr e regde e, en 1121, se proclame mahdi (lo plan guidat, salvador esperat pels musulmans, es un òme providencial que segon los sunnits deurà combatre lp ''Dajjâl'' ("l'impostor")Al sens de "l'Antecrist" pels crestians. e precedir la venguda de Jèsus o Issa).
Lo « Mèstre del Sos » reconegut en Abd al-Mumin, qu'encontra a Bejaiat (Argerie), l'òme predestinat: « La mission sus que repausa la vida de la religion triomfarà pas que per Abd al-Mumin, lo flambèl dels Almoads » Ibn Tumart, « l'Impeccable », ensenharà a son discípol preferit lo dògme de l'« unicitat » divina e le mena cap al Marròc fins a son vilatge natal d'Iglihttp://www.universalis.fr/encyclopedie/T228508/ABD_AL_MU_MIN.htm.
Abans sa mòrt, lo fondator aviá estat rejonh per diferentes tribús berbèrs.
Conquistas e establiment de l'empèri drecha|vinheta|250x250px|Estapas de l'espandiment almoad Per evitar que los Almoads, l'endeman d'una desfacha, volguèsse esartar Abd al-Mumin, que demorava pasmenst un estrangièr, foguèt amagada longtemps la mòrt d'Ibn Tumart - mai de dos ans, assegura Ibn KhaldounCharles-André Julien, Histoire de l'Afrique du Nord. - lo temps de preparar sa pojada al poder al sen dels Almoadshttp://www.britannica.com/EBchecked/topic/686/Abd-al-Mumin, prenguèt lo cap d'una armada e lancèt la guèrra santa, o jihad, contra lo Magrèb almoravid. Tlemcen, Oran, Fès puèi Marraquèsh casèron en 1147. Après aver conquistat lo Sud puèi lo Nòrd de l'empèri almoravid, se dirigiguèt amb son armada cap a Tlemcen. Abd al-Mumin, après aver roïnat Tlemcen e aver fach chaplar sos abitants, auça las muralhas e invita d'autres populacions a i domorarhttp://books.google.com/books?id=n7gBAAAAYAAJ&printsec=frontcover&dq=Itin%C3%A9raire+historique+et+descriptif+de+l%27Alg%C3%A9rie:+comprenant+le+Tell+et+le+. puèi se dirigiguèt cap a l'èst fins a la Tripolitània.
Lo movement almoad dotat d'una poderosa armada formada amb de tribús berbèrasLivre en Ligne page CXLVIII trai Abdul-Mu'min (1130-1163) al cap d’un empèri englobant l'ensemble del Magrèb fins a la Tripolitània e l'Andalosia occidentala (presa de Còrdoa en 1148 e de Granada en 1154).
Se proclama califa, rebutant atal la sobeiranetat dels Abbassids, e impausa lo principi d'ereditat dinastica pauc abans sa mòrt.
Son filh, Abu Yaqub Yusuf (1163–1184) eissit de son union amb la filha d'una linhada de Masmoda de Tinmelhttps://web.archive.org/web/20090618123812/http://www.memoarts.ma/documentation/almohades.asp lire aussi livre d'Ibn khaldoun Histoire des berbères Tome I li succedís. Aquel darrièr e lo sieu filh, Abu Yusuf Yaqub al-Mansur chafrat « lo Victoriós » (1184–1199) e tresen califa, contunha son òbra e espandís lor autoritat a l'ensemble d'Andalosia en infligís una desfacha a Alfons VIII de Castelha a la batalha d'Alarcos en 1195. En Africa capitèron a caçar las garnisons plaçadas dins des vilas costièras pels reis normands de Sicília.
Quand los Almoads ocupèron Cadis, aguèron a lor disposicion la poderosa flòta dels Beni Maimon. Lo Berbèr Iosof, qu'aviá servit sus las naus del rei de Sicília Rogièr II, puèi aviá estat nomenat amiral per Abu Iaaqoub, aviá fach de l'esquadra del califa la primièra de la Mediterranèa. Atal Saladin demandèt, en 1190, son ajuda per arrestar los reis crestian sul camin de Siria, mas es possible que l'obtenguèt pas, que sa complicitat amb Qaraqouch èra pas facha per li tirar la benvolénça d'Abu Iaaqoub.
Ibn Tumart, fondator del movement Almoad, èra un berbèra nascut vèrs 1080 a Igilliz dins la tribú dels Argas, al penjal septentrional de l'Antiatlàs. Èra lo filh del cap d'aquel vilatge amghar. Abd al-Mumin Ibn Ali, son discípol, es un Zénèt, filh d'un tornejaire del vilatge de Tadjra, localitat situada al nòrd-èst de Tlemcen, près de la vila de Nedroma. Ibn Tumart foguèt caçat per la populacion de Bejaia a causa dels trebles que provocava, e se refugièt près de la Zaoia de Mellala, amassant de discípols coma Abd al-Mumin, qu'estudiava alara a Bejaia, capitala ammadida, ont èra anat cercar la sapiéncia. L'empèri almoad s'espandiguèt de la Libia actuala al nòrd de l'Espanha e aguèt per capitala Marraquèsh, o los Almoravids (Morabiton o Molethemin - « velats ») èran al poder. Los Almoads prenguèron Marraquèsh de las mans dels Almoravids en 1147, e sos defensors chaplats e tanben totes los representants de la linhada almoravida, coma lo jove emir Ishaq. Vengut mèstre de Marraquèsh, Abd al-Mumin decidèt d'auçar sus las roïnas de Dar al Ajar, la mosquèta Cotobia.
Declin e casuda de la dinastiaPascal Buresi et Hicham El Aallaoui, Governing the Empire: Provincial Administration in the Almohad Caliphate (1224-1269), Studies in the History and Society of the Maghrib (Leiden: Brill, 2012) <https://web.archive.org/web/20170616194124/http://www.brill.com/governing-empire-provincial-administration-almohad-caliphate-1224-1269> esquèrra|vinheta|Batalha de Las Navas de Tolosa le 16 juillet 1212 Lo principi d'ereditat dinastica desplai als caps de tribús, los cheics. Après una sevèra desfacha près de Tunis en 1187, l'emir deu se ligar amb Saladin.
A la seguida de l'irrupcion en Berbèria Orientala dels fraires Ali e Iaia Ben Ghania, descendents dels Almoravids qu'Abd el-Moumin aviá despossedits après aver passat l'Argeria en venceires. Los dos fraires s'èran talhat un principat dins lo Djerid, Ali foguèt tuat, mas son fraire Iaia comença la conquista del centre e del nòrd de l'Ifriqiya. Capita a prene Mahdia, Cairoan e Tunis en 1202, fasen prisonièrs lo gvenaire almoad e enfants. Ben Ghania pilha las vilas, sos jardins e sos animals.
Dins aquela situacion plena de perilhs, lo califa Al Nacir, que regnava a Marraquèsh s'anèt a la reconquista de l'Ifriqya. Dintrèt, en febrièr de 1206, a Tunis abandonada per l'enemic e i demorèt un an per restablir l'autoritat almoada sus l'ensemble del territòri. Abnas de tornar confièt lo govèrn de la província a un dels sieus fidèls luòctenents, Abdel Oaid Abu Afs el Hentati (forma arabizada del nom berbèr Faska u-Mzal Inti).
Lo nòu govèrn aviá estat investit dels podes mai espandits: recrutava de tropas que li èran necessari per la patz e per la guèrra, nomenèt los fonctionaris de l'Estat, los cadis. Foguèt un cap intelligent e energic. Après sa mòrt, son filh Abu Zakariya li succedís en 1228.
Los Estats crestians d'Espanha (Castelha, Leon, Aragon e Navarra) e del Portugal s'organiza per la Reconquista, infligisson a El-Nasir la desfacha de Las Navas de Tolosa (16 de julhet de 1212).
Al Magrèb, de las dinastias localas s'impausan. En 1229, un an après sa nominacion, Abo Zakariya se proclamèt independent del califa de Marraquèsh jol pretèxte qu'aquel aviá causit lo sunnisme, instaurant la dinastia hafsida. Los Abdalwadids, governaires del Magrèb central al nom dels Almoads, se proclaman tanben independents en 1239. o encara los Merinids que prenon en 1244 de Meknès dins lo Magrèb occidental.
Al meteis temps, la Reconquista progressa fòrça. Còrdoa, la vila simbòl de l'islam espanhòl, tcai en 1236, Valéncia en 1238, Sevilha en 1248. Sol l'emirat de Grenada demora, governat per la dinastia dels Nasrids.
Al Magrèb al-Aqsa, los Merinids, prenon Fès e Meknès en 1244 e impausan lor sobeiranetat als Almoads que contraròtlan pas pus que Marraquèsh. En 1269, los Merinids dintran a Marraquèsh e destituisson lo darrièr Califa, Abu al-Ula al-Wathiq Idris, la dinastia almoada es acabada.
Arquitectura En arquitectura produch fòrça caps d'òbra coma tres mosquetas pro remarcablas per la similitud de lor minaret (basa carrada e decoracion) que se nomena las tres sòrres: la Giralda de Sevilha, la Cotobia de Marraquèsh e le minaret inacabat de la mosqueta Assan à Rabat.
Fanatisme religiós
Persecucions religiosas "Los Almoads van subte cambiar las condicions de vida dels dhimmis josieus e crestiansJuifs et musulmans (DVD), K. Miské, E. Blanchard, édition Collector, 2013, épisode (dans le DVD1).", los forçant a se convertir, en infraccion, segon Michel Abitbol, amb la tradicion musulmana, qu'aviá fins ara reservat a las "gents del Libre" un estatut particular. De milièrs de josieus e de crestians se convetiguèron contra se a l'islam; de milièrs d'autres fugiguèron; fòrça foguèron tuats, en Africa del Nòrd coma en EspanhaMark R. Cohen dans Juifs et musulmans (DVD), K. Miské, E. Blanchard, édition Collector, 2013, épisode (dans le DVD1)..
Dins Al Andalús, lo sègle XII es considerat coma la fin de l'edat d'aur de la cultura josièva dins la peninsula Iberica.
Selon Adnan Husain, l'aveniment del radicalisme austèra portat pels Almoads es viscut coma una catastròfa en mai pels josieus e crestians, tanben, en Espanha, pel musulmans d'Al AndalúsJuifs et musulmans (DVD), K. Miské, E. Blanchard, édition Collector, 2013, épisode (dans le DVD1).
Autodafés dels libres e persecucions contra los sabents