La dinastia Jin (晉Sinogrammes simplifiés 晋, sinogrammes traditionnels 晉., 265–420), devesida en Jin occidentals o Jin de l'Oèst o Xi Jin (西晉)(265-316) e Jin orientals o Jin de l'Èst o Dong Jin (東晉)(316-420), succedís al Reialme de Wei del periòde dels Tres reialmes de China e compta en tot 15 emperaires. Sas capitalas son Luoyang (265-311) puèi Jiankang (316-420), amb un brèu intermèdi a Chang'an (311-316). Los Setze Reialmes ocupan lo Nòrd de la China pendent lo periòde dels Jin orientals. Aqueles darrièrs acaban per èsser capvirat en 420 per la dinastia Liu-Song o Song del Sud, eveniment que marca lo començament del periòde de las dinastias del Nòrd e del Sud.
Aparten al periòde dicha de las « Sèis Dinastias » (220-589): lo periòde dels Tres Reialmes (220-260: 40 ans), la dinastia dels Jin occidentals (265-316 : 51 ans), la dinastia dels Jin orientals en China del Sud (317-420 : 103 ans) e los Setze Reialmes en China del Nòrd (304-439: 135 ans) e fin finala las dinastias del Nòrd e del Sud (420-589 : 169 ans).
Es un periòde crucial de l'istòria de China, pr'amor que sas primièras annadas representan una brèva parentèsi de patz après las devastacions qu'aviá mercat lo periòde dels tres Reialmes. Reunifica lo territòri chinésLi and Zheng, pg 365 e mèna un breu periòde prosperitat entre 280 e 304, çò qu'empacha pas l'emergéncia de fòrça problèmas politics e socials, coma la migracion de contunh de la tribús non sinizadas al sen del territòri dels Jin.
Profeitant dels Caòs generat per la guèrra dels uèit princes, aquelas tribús s'erigisson en reialmes e prenon lo contraròtle de la mai granda partida de las planas del nòrd de la ChinaLi and Zheng, pg 384, que sont a l'epòca lo còr economic e politic del país. Caçats del nòrd, los Jin se replega suls territòris situats al sud del riu Huai. Es lo començament de la dinastia dels Jin Orientals.
Aflaquit per la pèrda del nòrd, lo govèrn dels Jin Orientals deu compausar en permanéncia amb los grands clans del Sud e de poderoses generals, coma Wang Dun e Huan Wen. Aqueles generals lançan regularament de las expedicions per reconquerir lo nòrd de la China, mas en van. En efièch, la conjugason de la flaquesa economica del Sud e de las tensions perpetualas entre lo govèrn e l'armada provòca lo fracàs de gaireben totes aquelas expedicions.
En 383, los Jin de l'èst devon far fàcia a la menaça de l'empèri dels Qin anterior, que tornèron unificar lo nòrd de la China a lor benefici. Malgrat una inferioritat numerica fòrça granda, l'armada dels Jin capita a véncer sos enemics pendent de la batalha del riu Fei, çò que provòca la casuda dels Qin anteriors e una novèla division del nòrd de la China entre diferents reilames concurrentsLi and Zheng, pg 419. Tirant avantatge d'aquel torn de situacion, las armadas Jin dirigidas per Xie An, puèi per Liu Yu, lançant una seria d'expedicions que permeton l'annexion de gaireben totes los territòris situats al sud del fluvi Jaune, aquò malgrat una decenniá de guèrra civila. Los Jin tiran partit d'aquelas victòrias, que en 420, lo general Liu Yu destituís Jin Gongdi, lo darrièr emperaire dels Jin de l'èst, metent atal fin a la dinastia.
La dinastia Jin es en luta de contunh contra los senhors de guèrra e los sobeirans de las etnias non Han qu'acaban per ocuper lo Nòrd. La faquesa de las institucions etaticas permet a las grandas familhas e als generals de disputar lo poder als emperaires, çò que provòca una instabilitat politica cronica. Aquela instabilitat empacha los Jin de consolidar lor posicion sus l’ensemble del país.
Lo desplaçament de la cort e de l’aristocracia dins la region de l’actuala de Nankin après la casuda dels Jin occidentals contribuís a la continuacion de l’integracion del Sud dins l’empèri. Malgrat (o a causa) l’instabilitat politic, lo periòde es fecond sul plan de la filosofia e de la religion: naissença e desvelopament dels corrents de pensada Xuanxue e Qingtan, apogèu dels Mèstres celèsts e naissença de novèls corrents taoïstas, desvolopament de l’alquimia e de bodisme del Sud amb de personalitats coma Ge Hong e Huiyuan. Dels progreses tecnics se faguèron, subretot dins los domènis del tissatge, de las colors de papièr, de la medecina e de la metallurgia. Dins lo domèni de las arts, se pòt citar lo calligraf Wang Xizhi (303-361) e lo poèta Tao Yuanming.
Los començaments de la Dinastiaː Los Jin occidentals o Xi Jin (西晉)
+Lo periòde de las Sièis Dinastias « Tres Reialmes » 220-280 : 60 ans China del Nòrd: Wei a Luoyang (220-265) China del Sud Oèst: Shu (221-263) ; China del Sud Èst : Wu (229-280) Jin occidentals a Luoyang 265-316 : 51 ans (reünificacion: 280-316) novèlas fragmentacions al Nòrd : « Setze Reialmes » : 304-439 : 135 ans al Sud : Jin orientals 317-420 : 103 ans « Dinastia del Nòrd » « Dinastia del Sud »Wei del Nòrd 386-534 : 148 ans Song du Sud 420-479 : 59 ans Wei de l'Èst 534-550 : 16 ans Qi du Sud 479-502 : 23 ansWei de l'Oèst 535-556 : 21 ans Liang 502-557 : 55 ansQi del Nòrd 550-577 : 27 ans Liang posteriors, o Liang del Sud 555-587 : 32 ansZhou del Nòrd 557-581 : 24 ans Chen 557-589 : 32 ans
Pujada del clan Sima e fondacion de la dinastia vinheta|L'espandiment aproximatiu dels Tres reialmes vèrs 260, abans de la conquista de Shu per Wei. vinheta|Boda datant de la dinastia Jin.
La primièra pèira de las fondacions de la dinastia Jin es pausada per Sima Yi. Filh de Sima Fang (149-219), que foguèt membre del censorat imperial a la fin de la dinastia Han, Sima Yi ven al servici del senhor de guèrra Cao Cao e ven un amic pròche de son filh, Cao Pi. Après la mòrt de Cao Cao, aquel darrièr destituís lo darrièr emperaire Han e fonda lo reialme de Wei en 220. Quand Cao Pi morís a son torn en 226, son jove filh Cao Rui es pas en edat d'èsser governaire e Sima Yi se trapa al sen del conselh de regéncia qu'assistís lo jove emperaire e ven le comandant militar suprèma del Wei.
La primièra partida de la carrièra de Sima Yi es marcada per fòrça fachs d'armas. Rebuta d'ensags d'invasion lançats pels reialmes de Shu e de Wu, los rivals dels Wei. Mai son mai grand expleit es de capitar a véncer en 238 Gongsun Yuan, un vassal del Wei que contraròtle lo Liaodong e que se revòlta contra sos mèstres. Cao Rui morís a son torn en 238 e daissa el tanben un successor, Cao Fang, tròp jove per governar. Sima Yi se trapa encara un còp a la regéncia e son poder sembla renforçat que parteja la conducha dels afars del reialme amb lo sol Cao Shuang, un administrator civil eissit del clan al poder. En realitat, Shuang capita al començament de las annadas 240 a prene lo contreròtle de l'armada e pren la realitat del poder pendent detz ans. Sima Yi pren paciéncia e acaba per fénher de se retirar de la vida politica. Fenh d'èsser malaut per endormir la mesfisança de son rival, mas en realitat prepara son retorn. Fòrt del prestigi que retira dels successes militars e d'una estrategia d'aliança al sen de grandas familhas del Wei, Sima Yi decidís de passar a l'action en 249. Capita a eliminar fisicament Cao Shuang e sos partisans après l'incident de las tombas de Gaoping e a plaçar l'emperaire jol sieu jo. Ven alara lo mèstre vertadièr del reialme, mai morís en 251, après aver menat una darrièra campanha militara dins la region de Souchun.
Es son aïnat, Sima Shi, que prend lo poder après la mòrt de Sima Yi. Los començaments son pas tan glorioses qu'aqueles del paire e lo fracàs de sas primièras campanhas militars aflaquisson sa posicion fàcia a un clan Cao que cerca a tornar prene lo poder. Shi reagís vigorosament capvirant en 254 l'emperaire Cao Fang per lo remplaçar per son cosin Cao Mao. La reaccion dels enemics es subte, que de l'annada seguenta lo general Guanqiu Jian, en pòste a Souchun, se rebèla amb l'ajuda dels partisans dels Cao e del Wu. Sima Shi capita a véncer los rebèls e morís pauc après. Es son fraire cabdet Sima Zhao, que li succedís al cap del clan e de l'Estat. Plan lèu, Zhao deu far fàcia a una tresena susmauta dins la region de Souchun, menada per Zhuge Dan, un general del Wei qu'aviá ajudat son paire e son fraire a matar las doas autras susmautas. En 260 l'emperaire Cao Mao ensag de capvirar los Sima. Fa fracàs e es tuat pendent los combats. Es remplaçat sul tròn per Cao Huan.
Se los talents militars e las victòrias dels Sima tenon una granda plaça dins lor arribada e lor manten al poder, es tanben lor capacitat e raliar a lor causa las grandas familhas del Wei que lor assegura lor longevitat. Per arribar a aquel resultat, los Sima combinan un sistèma d'alianças matrimonialas amb fòrça grandas familhas e una postura de defenseires del confucianisme. En efièch, aquel corrent filosofic, majoritari al sen de las grandas familhas, s'opausa al biais de govenar dels Cao que son mai pròches, de fach, del legisme. Per completar aquel sistèma, los Sima sostenon tanben los diferents corrents taoïstas. Aquela supremacia militara e morala pòt explicar perque revendican pas sul còp lo títol imperial, alara que dempuèi 251, son eles los mèstres vertadièrs del Wei.
Après aver assegurat son poder, Zhao decidís d'enforçar encara mai lo prestigi dels Sima començant la reünificacion de la China. Per aquò, decidís de s'atacar asl reialme de Shu. Dirigit de fach pel general Jiang Wei, un transfug del reialme de Wei, lo Shu acaba de passar una decenniá a lançar una seria d'atacas sens succés contra lo Wei. D'un punt de vista militar e financièr, lo Shu es agotat e Liu Shan, l'emperaire del Shu, perdèt lo sosten de sa populacion. Las tropas de Sima Zhao, conduchas pel general Zhong Hui espotisson las tropas del Shu en 263. J. W. Killigrew, « A case study of Chinese civil warfare: The Cao‐Wei conquest of Shu‐Han in AD 263 », dans Civil Wars 4/4, 2001, .. En 264, Jiang Wei ensag de restaurar l'independéncia del reilame e capita a entraïnar Zhong Hui dins son ensag. Los dos rebèls son tuats per lors quita tropas que refusan de los seguit e alara, lo Shu es defeinitivament annexiat pel Wei. Après aquela victòria, lo poder de Sima Zhao es incontestat e la viá cap al cambiament dinastic sembla obèrta. Pren lo títol de rei de Jin e recep de la part de l'emperaire ls Nòus sacraments o Jiu xiJiu xi () - Récompenses que l’empereur offre à ses mandarins les plus méritants.Avec le temps, recevoir le jǐu xī devient une sorte de passage obligé pour quiconque veut usurper le trône impérial. Selon le Classique des rites, ces neuf sacrements étaient : 1) don d’un chariot et de chevaux : le mandarin est modeste dans sa démarche et n’a plus besoin de marcher 2) don de vêtements : le mandarin écrit élégamment et montre ses bonnes actions 3) don d’une partition musicale : le mandarin a l’amour en son cœur et enseigne la musique aux siens 4) don d’une porte rouge : le mandarin gère bien sa maisonnée, et a le droit d’utiliser une porte rouge pour montrer que sa maison est différente des autres 5) don d’une rampe : le mandarin fait ce qui est approprié, il peut marcher en usant de la rampe pour maintenir sa force 6) don de gardes : le mandarin est brave et prêt à dire la vérité, il doit être protégé 7) don d’armes, d’un arc et de flèches : le mandarin a bonne conscience, il représente le gouvernement et écrase la trahison 8) don d’une hache cérémonielle : le mandarin est fort, sage et loyal envers le clan impérial, il doit exécuter les criminels 9) don de vin : le mandarin fait preuve de piété filiale et doit offrir des libations à ses ancêtres, que son a l'encòp un ensemble de prèmis de primièr òrdre e un biais de passatge obligat abans la presa del títol imperial.
Sima Zhao a pas lo temps de pojar del tròn, que morís en 265. Es son filh e successor Sima Yan, qu'acaba amb la dinastia dels Cao recebent l'abdicacion del darrièr emperaire del Wei en febrièr de 266. Fonda alara la dinastia Jin e pren lo nom de reialme de WudiSon nom posthume est Jin WudiLi and Zheng, pg 361..
Primièras annadas e conquista del Wu