Una mina es un jaç expleita de material (per exemple d'aur, de carbon, de coire, de diamants, de fèrre, de sal, d'urani, etc.).
Pòt èsser descobèrta o sosterranha. Dins las annadas 1980, unes de tonas de material èran extrachs per an de las solas minas descobèrtas pel mond que mai de mitat de las minièras a mai de sièis miliards de tonas de carbon, de tonas de minièra de fèrre, de tonas de minièra d'alumini serián extrachs de sòtol per de galariás e poses al començament del sègle XXI.
De minas existissián ja a la Preïstòria (poses cravats dins la greda per l'extraccion de selzes, poses o galariás d'extraccion de diferentas minièras (fèrre e coire subretot).
A partir de sègle XIX, lo progrès tecnic e dins la geologia permetèron d'expleitar mai aviadament de jaces de sempre mai prigonds, e tanben sota la mar dempuèi una plata forma de foratge, causant de damatges environamentals, social e sanitaris dirècte e indirèctes. L'extraccion minièra es responsabla d'un grand nombre de mòrts, dins las galariás, o per la silicòsi, l'asbestòsi o de càncers provocats per radioactivitat. Los degalhs e poscas son a vegada a l'origina de pollucions de tria diferadas dins l'espaci o lo temps (amb de metals pesucs per exemple). De minas provoquèron un fenomèn d'acidificacion del mitan. De minas abandonadas son tanben a l'origina d'aclapament del sol superficial. Des seïsmes induchs pòdon èsser provocats per las grandas minas.
En Occitània i a agut fòrça minas coma dins lo Massís central, en Provença, en Lengadòc (exemple : Carmauç) e tanben endacòm mai en França coma a Sant Estève, pels jaces de carbon dins lo Nòrd-Pas de Calais (mai grand ret de galeriás sosterranhas del mond), en Lorena (ont i aviá tanben de jaces de minièra de fèrre), La Russia ten tanben fòrça jaces de carbon (exemples : Donbass e Siberia). Lo Reialme Unit possedís d'importants jaces de carbon al nòrd (Lowlands en Escòcia), en País de Galas, près de Manchester, dins lo centre (Midlands) e lo Yorkshire. vinheta|Anciana mina d'aur de Skidoo, dins la Val de la Mòrt en Califòrnia.
Istòria esquèrra|vinheta|L'Óme crava lo sol dempuèi la Preïstòria (poses per cercar de selzes). vinheta|Modèl d'una expleitacion minièra. vinheta|La mina, èra tanben l'expleitacion dels enfants ; aquí en 1853 los « esclaus blancs d'Anglatèrra ».
Preïstòria L'expleitacion del sòtol data al mens de la fin del neolitic en Euròpa. Los òmas cavan ja dins lo ròc de posses e de galarás a vegada sus de desenas de mètre de plusieurs per cercar de mininièras variadas (selze, òcra, variscita, etc.).
Gaireben totas las mai vièlhas minas destinadas a la metallurgia datan de la Protoïstòria, mas unas comencèron a se desvolopar a partir del Neolitic, amb d’esplechs rustics mas eficaces coma de codòls de ròca dura utilizada coma trissadorsEspérou J.-L., Roques P., et Ambert P.(1992) L'outillage des mineurs historiques de Cabrières ; Les Broyeurs, Colloque en Hommage à J. Arnal, Saint Mathieu de Trévier, Archéologie en Languedoc , .
Coma lo mòstra de rèstes preïstorics de cardon vegetal trobats dina d'ancianas pichonas minas pel mond, l'òme preïstoric d’ora aprenguèt a utilizar lo fuòc e benlèu amb l’aiga per desmargat la ròca e « dobrir » de minasDubois C (1996) L'ouverture par le feu dans les mines : Histoire, archéologie et expérimentations = Fire setting in mines : history, archaeology, perimentations ; Revue d'archéométrie , (1 p.1/4) ISSN 0399-1237 (Résumé Inist/CNRS); e tanben lo fuòc foguèt utilizat per l’extraccion dins las galariás.
Los arqueològs encontrèron dins las annadas 1980 des marcas d’aquelas tecnica minièras preïstoricsAmbert P., Barge H., Bourhis J.-R. et Espérou J.-L. (1984) Mines de cuivre préhistoriques de Cabrières (Hérault) Premiers résultats ; Bull. Soc. préhist. Fr., t. 81 , 3, ., dins mai d’una desena de minas de coire (amb un pauc d'antimòni e d'argent). Aquelas minas foguèron cavadas dins la region de Cabrièiras en Lengadòc fa de milierats d’annadas (4310 ± 75 BPPaul Ambert (1995) Les mines préhistoriques de Cabrières (Hérault) : quinze ans de recherches. État de la question ; Bulletin de la Société préhistorique française ; Volume 92, Numéro 4 ; .), a la fin del NeoliticAmbert P. sous la direction de (1990) Cabrières-Hérault, le plus vieux centre minier métallurgique de France (2500 av. J.-C), Livret-Guide de l'Excursion A 2 du Colloque en Hommage à J. Arnal, 24 septembre 1990, Archéologie en Languedoc, t. 3, ,Ambert P. (1992) L'émergence de la métallurgie en France méridionale. État actuel des connaissances. In : le Chalcolithique en Languedoc, Archéologie en Languedoc, , ..
Antiquitat
Se trapa de rèstes de la nauta antiquitat de l'expleitacion de las minas d'argent del Laurion, a un cinquenat de quilomètres al sud d'Atenas. A l'epòca classica, los atenians utilizavan una energia e inventivita espectacularas per ne tirar lo maxim de minièra. AL sègle XXI, fòrça rèstes d’aquelas minas (poses, galerás, talhièrs de superfícia) marcan lo païsatge de la region.
A l’epòca romana fòrça e grandas expleitacions minièras se desvolopan en Ispània, dins lo Balcans en Dalmàcia e en Mesia e mai tard en Dàcia. L'expleitacion minièra romana es coneguda pels tèxtes dels autors ancians coma Estrabon o Plina lo Vièlh, e tanben per d’inscriptions, coma les taula de bronze de Vipasca, règlament d'un districte minièr situat près de l'actuala ville d'Aljustrel al Portugal o encora coma las inscripcions figurant suls lingòts de meral. Las escavacions arqueologicas tanben revelèron diferentas tecnicas d'extraccion e lo material utilizat pels minors. Aqueles son de categorias de populacion variadas : sota la Republica la man d'òbra servila dominava, sota l'Empèri i aviá fòrça mai de trabalahdors salariats. Fòrça dels sites minièrs romans son encora mal conegutPour un aperçu des recherches sur les mines romaines : J. Andreau, « Recherches récentes sur les mines romaines I : propriété et mode d’exploitation », Revue numismatique, 1989, 6, XXXI, 86-112 et J. Andreau, « Recherches récentes sur les mines romaines II : Nature de la main d’œuvre, histoire des techniques et de la production », Revue numismatique, 1990, 6, XXXII, 85-108..
Edat Mejana vinheta|Minas e fargas de Baigorry,original de 1787 . Descripcion revèrs : Scèna presentant l'extraccion de la minièra e son tracatament dins los nauts fornèls; a drecha, lavarias. A l’Edat Mejana s’expleitava de minas gaireben pertot en Euròpa, que siá de minas de fèrre o de non ferroses. Fòrça abondant a la superfícia de la planèta, lo mineral de fèrre es disponible dins de pichons jaces a la superfícia del sol o de fèbla prigondor. Los òmes de l’Edat Mejana expleitavan subretot de jaces que demandavan pas d'equipaments sofisticats. La difusion del procediment indirècte de reduccion de la minièra, apareguèt al sègle XV, transformèt de biais conciderable las condicions d'extraccion. La demanda sempre mai importanta, la possibilitat de tractar de minièras mens fusiblas, mena a cercar de jaces mai abondants quitament se lor qualitat es mendre.
Mai sovent, los metals non ferroses venián de minas descobèrtas per produire d'argent dempuèi de minièras complèxas coma de sulfurs de coire e de plomb. Pendent longtemps, lo plomb argentifèr, mai aisit de tractar, foguèt l’objècte de l'extraccion mai intensiva. A l’epòca carolingiana, las minas de Melle, en Peitau, provesissiá la part mai importanta de l'argent produch dins l'Empèri. Al sègle XI, d'autras centras d'extraccion apareguèron dins l’Harz, en Sèlva Nègra e dins las Vòges.
Lo sègle XII, temps de creissença dels escambis e d'instauracion de poders novèls, conéis una intensa activitat minièra en Itàlia, en Euròpa centrala e en França.
Pendent lo sègle XIII, l'Itàlia contunha d'èsser un productor important. Mas, l'Euròpa centrala, subretot la Boèmia, pren la primièra plaça. Tanben a çò nòstre las minas se desvolopan: lo primièr reglament minièr conservat, la carta d'Aulas en Lengadòc, data de 1272. Anfós de Peitieus, fraire de Loís IX de França, vol devolopar la produccion minièra dins sos domènis miègjornals.
La crisi europèa del mitan del sègle XIV al mitan del XV marca un capvirament de l'activitat minièra que recula en França e en Itàlia, mas que demora fòrta en Euròpa centrala.
La segonda mitat del XV vei un vam novèl de la produccion que s'implican las mai grandas fortunas. Mentrtant s’organiza un sistèma novèl d'expleitacion fondat sus una novèla mena de carreg e per l'usatge sempre important de l'energia idraulica. vinheta|Minors, imatge del recuèlh Das Ständebuch (« le Libre dels mestièrs ») gravadura de Jost Amman (1568)
Epòca modèrna Jacob Fugger, banquièr d'Augsborg, es lo mai gran entrprenaire minièr de la Renaissença. Contribuís a financiar la politica de Carles Quint e pren lo contraròtle de las minas de coire de Neusohl dins lo reialme d’Ongria (ara en Eslovaquia) mas deu los abandonar en 1546 en rason de las complicacions nacudas de las guèrra austroturcas e de las guèrras de religion entre catolics e protestantJeannin Pierre. Le cuivre, les Fugger et la Hanse. In: Annales. Economies, sociétés, civilisations. , N. 2, 1955. pp. 229-236.. Obten dels Absborg lo monopòli de las minas d'argent e de coire del TiròlMeynaud Jean. Finance et politique au seizième siècle. In: Revue française de science politique, , n°2, 1960. pp. 444-448.. Las minas d'argent d'Euròpa centrala son la font màger del mercat europèu: lo tractat De re metallica ( « Suls metals ») publicat en 1556 per l'umanista alemand Georgius Agricola testimònia d'un cicle de produccion a son apogèu al moment ont lo mercat europèu comença a sentir venir lo flus dels metals precioses causat per la conquista espanhòla de l'America.
Las minas d'argent del Potosi dins la Vice reialtat del Peró (ara en Bolívia) son expleitadas a partir de 1545, e aquelas de Zacatecas en Novèla Espanha (ara al Mexic), a partir de 1548. Las tecnicas son plan rudimentàrias al comparar d’aquelas en usatge en Euròpa centrala e l'expleitacion depend del trabalh de milierats d'Indians someses la corvèa, la mita, provocan una mortalitat fòrtaPierre Chaunu, Conquête et exploitation des nouveaux mondes : , Presses universitaires de France, 1995, p. 302 sq..
Al sègle XVII, l’expleitacion del fèrre Oregrounds en Wallonia puèi en Suècia dona un grand vam a la produccion d'acièr. L'expleitacion del carbon de tèrra, longtemps confinada a unas regions coma lo país de Lièja, se devolopa al sègle XVIII e marca lo començament de la Revolucion industrialaPierre Jeannin, L'Europe du Nord-Ouest et du Nord aux , Nouvelle Clio, Presses universitaires de France, 1987..
Epòca contemporanèa L’ONU (UNCTAD) destria tres tipes d'expleitacion:
las grandas minas (mai de ) extrason gaireben totas las fonts levadas ; las pichonas minas (mens de ) produsent mens de ( a pel metals), per un investiment de mens de , e un chifre d’afars annal inferior a 1,5 M€. Lor durada de vida es mai sovent de mens de . Aquelas minas se devolopèron fòrça dins las annadas 1985-2005, subretot dins los païses paures e a vegada, mai o mens anarquicament, dins unes païses rics (França/Guïana per exemple, amb l'aurpalhatge) ; las minas artesanals son dobèrtas per d’individús (a vegada de biais anarquic e sens declaracion, quitament illegal) de biais oportunista e sovent amb de salariats que cercan una mena de subreviure amb de mejans rudimentaris e tradicionals. L'activitat sovent se realiza en sason, en complement a las culturas, la pèsca e la caça. Pòt èsser una font de revenguts importanta pels abitants, mas provòca de degalh environamentals (ronçada cap a l'aur o lo diamant) e sanitaris (empoisonament de l'environament e populacions pel mercuri dels cercaires d’aur).