thumb|220 px|Estátua de Dobrotitsa em Kavarna, na Bulgária. Dobrotitsa ( - Dobrotiča; ; ;João Cantacuzeno, Historiarum, II, p584-585, ed. BonnDobrodicie em documentos genoveses da época;M. Balard, Actes de Kilia du notaire Antonio di Ponzo, 1360 in Genes et l'Outre-Mer, II, Paris, 1980 m. ) era um nobre búlgaro e monarca de facto do principado independente de Carvuna e do castelo de Caliacra de 1354 até 1379-1386.

História thumb|esquerda|130px|Principado de Carvuna 1370-1385. A etnia de Dobrotitsa é tema de disputa e, por isso, ele é considerado por alguns como sendo um nobre búlgaroВасил Н. Златарски, История на българската държава през средните векове, Част I, II изд., Наука и изкуство, София 1970. aparentado com a dinastia Terter,Г. Бакалов, История на българите, Том 1, 2003, с457Петър Николов, Сквирските князе Половци-Рожиновски — клон на династията Тертер, online, retrieved 03-24-2007 para outros, um valáquioNicolae Iorga, Notes d’un historien relatives aux événements des Balcans in Bulletin de la Section Historique de l'Academie Roumaine, Bucharest, 1913 e por fim, alguns consideram quer ele era um turco convertido ao cristianismo.Halil Inalcik, Dobrudja in Encyclopedia of Islam, II, Leiden, 1991 Fontes venezianas do século XIV chamam Dobrotitsa de "déspota dos búlgaros" (DESPOTUM BULGARORUM DOBROTICAM) e se referem ao seus domínios como "partes de Zagore [Bulgária] subordinadas a Dobrotitsa" (PARTES ZAGORAE SUBDITAS DOBROTICAE).

Em 1346, Dobrotitsa e seu irmão Teodoro foram enviados com soldados pelo governante de Dobruja (Carvuna), Balik, para ajudar a imperatriz bizantina Ana de Saboia na guerra civil contra João VI Cantacuzeno, mas foram derrotados. No ano seguinte, depois da morte de Balik, ele se tornou o déspota de Dobruja. Em 1348, Dobrotitsa tomou a fortaleza de Mídia e, em 1356, já havia conquistado Kozyak (moderna Obzor) e Emona dos bizantinos.João Cantacuzeno, Historiarum..., II, p384 sq

Em 1366, João Alexandre se recusou a permitir que o imperador bizantino João V Paleólogo , que estava voltando da Hungria, passasse pelo território búlgaro. Para forçar os búlgaros a mudar de ideia, um parente de João, o conde Amadeu VI de Saboia, que estava na época liderando a sua própria cruzada, atacou as cidades costeiras da Bulgária. No outono do mesmo ano, a marinha de Amadeu capturou Anquíalo, Mesembria, Emona e, em 25 de outubro, cercou a poderosa fortaleza de Varna, onde finalmente foi derrotado. Como resultado, João Alexandre cedeu e permitiu a passagem de João V, mas não recebeu de volta as cidades perdidas.Fine, Late Medieval Balkans, p. 367 Em 1369, Dobrotitsa e Vladislau I da Valáquia ajudaram João Alexandre a derrotar os húngaros e retomaram Vidin.Георги Бакалов, История на България, "Есента, 1369 г." Como recompensa, o imperador deu a Dobrotitsa o controle sobre Emona e Kozyak.Гюзелев в. Средновековната крепост Калиакра, с.127 Posteriormente, Dobrotitsa construiu uma frota em Varna e utilizou-a em ações que chegaram até a costa de Trebizonda. Os manuscritos genoveses relatam que sua marinha, mesmo pequena, era muito poderosa e conseguiu muitas vitórias sobre otomanos e genoveses. Ele foi sucedido pelo filho Ibanco (Juanco) em 1386.

O nome da região de Dobruja deriva da forma turca de seu nomePaul Wittek, Yazijioghlu 'Ali on the Christian Turks of the Dobruja in BSOAS, London, 1952 e a cidade de Dobrich mais duas vilas no norte da Bulgária foram batizadas em sua homenagem.

Bibliografia

Васил Н. Златарски, История на българската държава през средните векове'', Част I, II изд., Наука и изкуство, София 1970.

Categoria:Nobreza búlgara Categoria:Nascidos no século XIV Categoria:Búlgaros do século XIV Categoria:Dobruja Categoria:Generais da Bulgária Categoria:Guerras búlgaro-otomanas