Georg(e) Friedrich Bärmann (latinizado também Baermann, nascido Behrmann; Leipzig, – Wittenberg, ) foi um matemático alemão.

Formação e carreira Georg Friedrich Bärmann foi o filho mais velho do advogado polonês real e eleitoral saxão e advogado do consistório Georg Adam Behrmann em Leipzig († 30 de novembro de 1741) e sua mulher Christiana Sophia nascida Paul. Tinha três irmãos mais novos. No momento da morte do pai seus dois filhos mais velhos já haviam escolhido a grafia "Bärmann" para o sobrenome (forma latinizada: Baermann), enquanto o nome de nascimento de Behrmann ainda é registrado para os dois irmãos mais novos nos anos de 1725 e 1732 nos registros de batismo de Leipzig.

Depois de frequentar a escola secundária em Schulpforta, estudou matemática e teologia na Universidade de Leipzig a partir de 1730, onde foi aluno de, dentre outros, Johann August Ernesti, obtendo o bacharelado em 29 de novembro de 1732. Durante seus estudos mudou para a Universidade de Marburgo, onde foi aluno de Christian Wolff. Em 17 de fevereiro de 1735, quando voltou a Leipzig, obteve o grau de mestre em filosofia.

Em 1745 assumiu a cátedra de Johann Matthias Hase em matemática inferior em Wittenberg. Como membro da Deutsche Gesellschaft (Sociedade Alemã) em Leipzig, ele promoveu os mesmos empreendimentos em Leucorea e escreveu “Kurze Anleitung zur deutschen Sprachkunst” (Breve Guia da Arte da Língua Alemã), que foi publicado postumamente em 1776. Em 1755 sucedeu Johann Friedrich Weidler na cátedra de matemática superior.

O mérito de Bärmann reside particularmente no campo da álgebra. É dele que vem a primeira prova geral das fórmulas das somas de potências das raízes das equações estabelecidas por Isaac Newton.

Obras miniatura|Ilustração de Analysis Problematis geometrici publicado em Acta Eruditorum, 1748Elementorum Euclidis libri XV ad Graeci contextus fidem recensiti et ad usum tironum accomodati, Leipzig 1744 De vectibus curvilineis, Leipzig 1737 Analysis problematis geometrici, in: Acta Eruditorum, Leipzig 1748 De solutione cubicarum aliarumque aequationum ope sinuum, Wittenberg 1751 Theorematis algebraici demonstratio, Wittenberg 1751 Kurze Anleitung zur deutschen Sprachkunst für die Jugend, Wittenberg 1776

ver também: Johann Christian Poggendorff: Biographisch-literarisches Handwörterbuch zur Geschichte der exacten Wissenschaften. Band I, 1863, und Johann Christoph Adelung: Fortsetzung und Ergänzungen zu Christian Gottlieb Joechers Allgemeinem Gelehrten-Lexico. Band I, 1784, Spalte 1336

Bibliografia

Walter Friedensburg: Geschichte der Universität Wittenberg. 1917 Nikolaus Müller: Die Funde in den Turmknäufen der Stadtkirche zu Wittenberg. Magdeburg 1912 Johann Georg Meusel: Lexikon der vom Jahr 1750 bis 1800 verstorbenen teutschen Schriftsteller. Band 1, S. 136

Categoria:Matemáticos do século XVIII Categoria:Naturais de Leipzig