Анна Галчакова, Anna Halčaková (родж. Густякова), * 11. апрѣль 1929, Меджилаборцѣ, Чехословакия — † 26. юл 2006, Бардѣев, Словакия — русинска писателька Пряшовского края.Маґочій П.Р.
Биография Походила зоз селянской родины з Меджилаборець. Середню школу выходила в Батьованах (днесь Партизанске).Ковач Ф.
За соткы километрох од родного дома очула ся через смерть свого отця, котрый умер 34-рочный, коли сама Анця мала лем 8 рокы. О два рокы мати створила нову родину, а 10-рочну Анцю выслали до новоствореного фабричного Батьового мѣста, де легко могла ся выучити, достати працу и застачити собѣ живобытя. Ту, в словацком окружѣню, бануючи за родныма сторонами и материнскым языком, зачала писати стишкы на взор народных спѣванок. Тоты литературны пробы барз тепло оцѣнила ей учителька, и так Анця Густякова вступила на литературну дорогу. Писала по русинскы и по словацкы.Трохановскій П.
По матурѣ працовала яко секретарька в державном апаратѣ и розличных установах, а по створѣню властной родины (1949) Анна Галчакова лишила працу и цѣлом оддала ся родинѣ.
Уже як жена и мати двох дѣтей все усиловала ся урвати часу на писаня. Писала все на родном диалектѣ, а книгы ей выходили в украинском выдавательствѣ, и хоть в той добѣ доста было двох книжок, выданых по украинскы, жебы стати ся членом Сполку украинскых писательох, она ся там не достала, може через диалект, котрого ся не хотѣла лишити, ай через то, же зоставала «народнов поетков и писательков», «не досягала вершин красного письменства». По револуции року 1989 были ей творы публикованы в русинскых выданях (Народны Новинкы, Русин, Русинскый народный календарь, зберька Муза спід Карпат и др.) и в русинском высыланю пряшовского радия. Послѣдны рокы свого живота, хвора, пережила в бардѣевском старобинцю, де умерла 26. юла 2006. Погребена была на другый день в Меджилаборцях.Мальцовска М.
Творба Дебютовала циклом поезий в колективной зберцѣ Карпати, піснею вчаровані (1974). Вышли ей окремы властны книгы: Лабірські оповідання (1976, проза)Просалова В.А. Окрилені мрії (1979, лирична поезия) Вдови і сироти (1982, проза) Балады (1984, русинска поезия) Тисяча сонць (1986, дѣточа поезия) Галчакова писала переважно лаборскым диалектом, а ей творы публиковали ся в литературной обробцѣ.
Жерела и одказы Ковач Ф.: Галчак Анна. // Ковач Ф. и др. Краєзнавчий словник русинів-українців. Пряшівщина. СРУСР. Пряшів, 1999. Маґочій П.Р.: Галчак Анна. // Магочій П.Р., Поп І. (уклад.) Енциклопедія історії та культури карпатських русинів. Вид-во В.Падяка. Ужгород, 2010. — 856 c.+ХХХІІ с. С. 112. ПгДр Марія Мальцовска: Стишкы мої, стишкы... //Русин 6/2006. Пряшів: Світовый конґрес Русинів, 2006. Сс. 5–6. Доступно онлайн Просалова В.А.: Галчак Анна. //Українська діаспора: літературні постаті, твори, біобібліографічні відомості / Упорядк. В. А. Просалової. — Донецьк: Східний видавничий дім, 2012. — 516 с. Сс. 94–95. Петро Трохановскій: Поетеса, якій суджена не лем долговічніст створеного. //Лемківскій календар 1999. Крениця – Ліґниця: Стоваришыня Лемків, 1999. Сс. 105–107.
Референции
Катеґорія:Русиньскы писателї Катеґорія:Украинскы писателе