Гоме́р ( ; гадано рожд. прибл. VIII. стороча до н. е.) быв давньогрецькый поет, котрому ся приписує авторство „Іліады“ тай „Одісеї“, двох епічных поем, фундаменталных памняток давньогрецької літературы. Попри сомніваня у його авторстві, Гомер ся держит ги єден из майзнамых и майвплывовых авторув у історії.
„Іліада“ ся фокусує на конфліктови межи царьом Аґамемноном тай вояком Ахілесом бігом посліднього рока Троянської войны. „Одісея“ описує десятьручноє вандрованя Одісея, царя Ітакы, назад домув по падіню Трої. Поемы указувут борьбу челядника, а май — „Одісея“, у котруй Одісей проходит через кары богув. Поемы написані гомерувськым грецькым языком, знамым ищи як епічный грецькый — літературнов бесідов, котра колотит на вороха рисы іонічного тай еолічного діалектув разных сторуч; спомежи того основным вливом є восточноіонічный. Булшина зглядователюв ся держит думкы, ож поемы ся зачатково передавали усно. Попри головно траґічні тай серйозні темы, Гомерові поемы щи обсягувут епізодичну комедію тай сміхы.Bell, Robert H. "Homer’s humor: laughter in the Iliad." hand 1 (2007): 596.
Роботы, приписовані Гомерови Из имньом Гомера майчасто ся асоціювут „Іліада“ тай „Одісея“, айбо у античности йому ся приписовало авторство щий такых робут як: „Гомерувські гімны“, „Соперництво Гомера и Гесіода“, дакулко „Епіґрам“, „Мала Іліада“, „Вертаня“, „Тебаїда“, „Кіпрія“, „Епіґоны“, „Батрахоміомахія“ („Война жабув и мышакув“), „Марґітес“, „Взятя Ехалії“ тай „Фокеїда“.
Верзії за ипен Гомеровоє авторство сих творув ся пуддавали сомніваню у античнум світі тай не тримлют ся за правдиві на днешньый день. Як и у трафункови многых леґенд за жывот Гомера, они указувут лиш на читавый влив Гомера на културу Давньої Греції.Graziosi 2002, pp. 165–168.
Жывотопис
Подакотрі давні описы походжіня Гомера ся рано заклали тай часто повторьовали: наприклад, ож Гомер быв сліпый (тай ож епізод из сліпым бардом Демодокусом у „Одісеї“ тото Гомерова самовставка),Graziosi 2002, p. 138Одісея, 8:64ff ож ун жыв на Хіосі, ож быв сыном рікы Мелес тай німфы Крітеїс, ож быв вандрувучым бардом, ож написав шор другых робут („Гомерику“), ож умер авадь на Іосі, авадь по тум, як не побировав рішити загадку, котру му задали галасы,Загадка была: „Маєме тото, што сьме не найшли, а што сьме найшли — уверли“. (Розгадка: воші.) а щи многі провбы обяснити имня „Гомер“. Щи єдна біоґрафічна традиція з часув римського імператора Гадріана каже, ож родаками Гомера были Епікаста, донька Нестора, тай Телемах, сын Одісея.
Дві майзнамі античні біоґрафії Гомера тото „Жывут Гомера“ Псевдо-Геродота тай „Соперництво Гомера и Гесіода“.
Стиль и язык Гомерові епічні поемы написані штучным літературным языком, котрый ся хосновав сугубо у епічнуй гекзаметровуй поезії. Гомеровый грецькый проявлят рисы дакулкох реґіоналных варіацій тай періодув грецького, айбо є головно закладеный на іонічному грецькому языкови, што ся збігат из біоґрафічнов традиційов за походжіня Гомера из Іонії. Лінґвістичный аналіз указує, ож „Іліада“ была написана мало май скорі ги „Одісея“.
Поемы написані неримованым дактилічным гекзаметром; давньогрецькый метер характеризовав ся числом, а не надголосами. Гомер часто хоснує сталі фразы, як наприклад епітеты („хытрый Одісей“, „ружовоперста Еос“, „совиноока Атена“ и так дале), гомеричні формулы, порувнаня, типові сцены, повтореня. Такі речі помагавут бардови при переказі епоса тай сут характерныма про усну поезію. Головні слова у гомеричному речіню обычайно ся кладут на зачаток, хоснувут ся прості, май курті речіня (у тот час, як такі поеты як Верґілій и Джон Мілтон хоснувут сложні синтаксичні структуры). Гомер пак доповнює условленоє у далшых речіньох; така техніка ся кличе паратаксіс.
У Гомеровуй поезії ся просліжує хоснованя „карікової композиції“ вадь хіастичної структуры — коли фраза ци ідея ся повторює як на зачаткови, так и у кунци історії, вадь послідовность такых ідей раз иде у порядку A, B, C … а пак ся розвертат на … C, B, A. Опінії ся розходят на рахунок того, ци йсе свідомый умілецькый прийом, мнемонічна техніка, котра мала помагати бардам запоминати тай удтворьовати поезію, ци просто спонтанна часть людського переказованя історій.
Обідві Гомерові поемы ся зачинавут закликом ид Музі: у „Іліаді“ поет кличе ю піти за „гнів Ахілеса“, а в „Одісеї“ просит розказати за „чоловіка бывалого“. Похожо свою „Енеїду“ пак зачинат Верґілій.
Текстовый запис Передавані усно поемы Гомера были записані в текст у якыйись момент межи VIII. тай VI. сторочами до нашої еры. Подакотрі учені тримлют, ож поемы были надиктовані поетом писарьови тай ож наші верзії „Іліады“ и „Одісеї“ походжіньом усно диктовані тексты.Steve Reece, "Homer's Iliad and Odyssey: From Oral Performance to Written Text", in Mark Amodio (ed.), New Directions in Oral Theory (Tempe: Center for Medieval and Renaissance Studies, 2005) 43–89.
Другі рахувут, ож поемы ся дале переказовали тай ся переробльовали у процесі, докідь не были записані у VI. сторочу. По записови кажджа из поем была розбита на 24 рапсоды (днесь книгы), названі подля букв грецького алфавіта. Булшина ученых приписує розбитя на книгы геленістичным ученым Александрії (Єґипет);U. von Wilamowitz-Moellendorff, Homerische Untersuchungen (Berlin, 1884) 369; R. Pfeiffer, History of Classical Scholarship (Oxford, 1968) 116–117. поєдны приписувут розділеня у класичный період.; S. West, The Ptolemaic Papyri of Homer (Cologne, 1967) 18–25. Дуже мала часть приписує тото самому Гомерови.P. Mazon, Introduction à l'Iliade (Paris, 1912) 137–140.
C. H. Whitman, Homer and the Heroic Tradition (Cambridge [Massachusetts], 1958) 282–283
У античности ся держало, ож Гомерові поемы были зобраті тай орґанізовані у Атенах Пісістратом (умер у 528/7. рокови до н. е.) у другуй половині VII. стороча до н. е., што ся пак назвало „Пісістратовов рецензійов“. Таку ідею, ож Гомерові поемы ся раз пошырьовали усно, а пак першый раз были записані у час правліня Пісістрата, споминат Ціцеро тай шор другых жерел, котрі дуйшли до нашого часу, вєдно из двома античныма „Жывотами Гомера“. Зачинавучи приблизно уд 150. рока до н. е., тексты Гомеровых поем, котрі ся находили у папірусовых фраґментах, указувут многым менше варіації тай текст стає удносно стабілным. По закладеню Александрійської бібліотекы зглядователі Гомера ги Зенодот Ефеськый, Арістофан Бізантськый тай Арістарх Самотракійськый помагали сформовати канонічный текст. Катеґорія:Ґрецькы поеты
У 1488. рокови у таліянськуй Флоренції грецькый ученый Деметріос Халкоконділес учинив editio princeps Гомеровых поем.
Скапчані статі Іліада Гомеричный сміх Давня Греція Давньогрецькый язык
Література
Референції