Лу́ково (, ) є село на Українї, в Білецькій сельскій громадї Хустьского району Закарпатьской области.
Ґеоґрафія Село ся находить в долинї, котров протїкать потік Мстичівка, котрый належить до поводя рїкы Боржава. До року 2020 належало село адміністратівно до Іршавского раёну, а по адміністратівно-теріторіалній реформі ся стало частёв Хустьского району.
Історія Перша писомна змінка о осадї походить зо зачатку 16. стороча.
Подля містных народных традіцій походять Луково і сусїднє село Имстичово з єдной великой осады Камерданово, котра ся находила в локалітї Млинівцї недалеко рїкы Боржава. Через сталы ярьнї поводнї, котры заплавлёвали долину і нічіли уроду, были обывателї змушены переселити ся на высшы положены горбы. Переселїня ся одбыло в двох ґрупах: єдна часть на челї з мужом мено Луко Фанта одышла до области Вісища і заложыла село Луково (поменоване на ёго почесть), в тім часї, як друга ся усадила при потоцї Мстичівка і заложыла село Имстичово.
Історічно ся к Лукову припоїла сусїдна осада „Задон“, о котрій ся в писомных жрїдлах (під назвов „Zadon“) першыраз споминать в роцї 1530.
В роцї 1995 было на основі рїшіня о уточнїню назв населеных міст назву села Закарпатьской области змінено з „Лукове“ на „Луково“.
Обывательство По списованю обывательства Україньской ССР з року 1989 мало село 1493 обывателїв, з того 732 мужів і 761 жен.
По списованю обывательства на Українї в роцї 2001 жыло в селї 1558 обывателїв.
Язык Роздїлїня обывателїв подля материньского языка по списованю обывательства з року 2001: Язык Процент україньскый 98,72% російскый 1,16% білоруськый 0,06%
Економіка і інфраштруктура Главнов освітнёв інштітуціёв в селї є „Луковска ґімназія“ (інштітуція основной середнёй освіты), котра спадать під компетенцію Білецькой сельской рады. Окрем того вызначным обєктом, котрый мать доднесь практічне господарьске значіня про містных обывателїв, є фунґуючій водный млин родины Сенинцїв.
Памяткы Водный млин В селї ся заховав функчный деревяный водный млин, поставеный перед приближно двома сторочами. В минулости в Лукові фунґовали три млины, з котры два належали містній церькви. В часї совєтьской моци были по колектівізації переведжены до маєтку містного колхозу і за молотя зерна ся становила певна плаца (1 копійка за 1 кґ мукы, на Великдень – 2 копійкы). В постсовєтьскім періодї два з трёх млинів были опущены. Третїй, котрый ся заховав на пріватнім дворї родины Сенинцїв, надале фунґує і мать штатут котрогось музея під одкрытым небом. При приязній уровни воды є млин способный змолоти приближно 1,5 центнера зерна за годину і пів.
Церьков святого великомученика Дмитра (1796) В 18. сторочу мала містна парафія штатут філіалкы Имстичовской. Деревяна церьков покрыта соломов ся споминать в жрїдлах з року 1748. На концї 18. стороча ся зачало будованя камінного храму в бароковім штілї. О завершіню будовы свідчіть напис на каміннім облуцї входовых дверей: „POKУ БОЖА AΨЧS (1796) М.ЮНІЯ ДНЯ Л (30)“.
Спочатку вход парадив бароковый рельєф з каміннов досков, на котрій были вырыты призвіска фундаторів (стратив ся почас пізнїшых перебудов, кедь к западній фасадї приставили запертый корідор). Заховала ся леґенда споєна з будованём церькви: кедьже ся рольници з повірчівости бояли переносити вівтарь зо старой деревяной церькви до новой, зробив то позваный старшый священик зо сусїднёго села.
Іконостас церькви створив містный рїзбарь Іван Лях (самы іконы суть єднак старшы). На концї 20. років 20. стороча, за єпіскопства Петра Гебея, была церьков зреновована (тогдышнїй священик – Іван Лендєл, кураторы – Василь Лях, Василь і Штефан Фанты, Федор Зейкан). Настїнны розписы створив в роцї 1958 умелець Іван Андрішко і пізнїше, на концї 70. років 20. стороча, їх обновив Іван Фанта. На вежі церькви ся заховав напис „1834“, котрый правдоподобно означує рік єдной з реконштрукції. На концї 19. стороча была дубова шындлёва стрїха замінена цінковов бляхов.
Референції
Одказы
Катеґорія:Населены пункты Украины Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области