Вели́ка Укра́йина () — ирредентисташська політична концепція. Термін «Велика Украйина» быв первый раз хоснованый у трудах М. Грушевського. У началови 1918. року М. Грушевськый писав, што, удділивши ся уд Російської Имперії, «украйинці» получили возмогу творити не леш «слободну и независну Украйину», но и «Украйину Великую», великую не територіёв, ци богатством, авадь господством над другыми, а вышше всёго, «соціално-моралными цінностями», воплощіням котрых мали были быти «высока» наука, култура, искусство. У ёго представліню, Велика Украйина мала была стати «палладіумом демократичных вольностий» и «аренов націоналного порозуміня». Въедно из «украйинцями» у ньӱв, мавучи права автономії, слободно жили бы другі народности. У далшӱм, пуд терміном Велика Украйина пуднимало ся иппен инноє: сформулованоє украйинськыми політичными діятилями представліня за Украйину из бӱлшыв територіёв и вплывом, ге типирішня, котра має обыймати усі «украйинські» етнічні території.
Історія украйинського ирредентизма Дисять заповедий Украйиньской народной партії были сформулованы її лідером Миколаём Міхновскым у 1904 році.
Тоты заповеди были своёго рода кодексом партии. Они призывали ид построєню «єдиной, неділимой, уд Карпат до Кавказа самостойной, слободной, демократицькой Украйины — республікы робочых людий».
Состав реґіонӯв «Великой Украйины» Украйиньскый ірредентизм предполагав припой територій на выходови, северови и западови, потӯм вошедшых у состав РФ, Польска, Мадярщины, Словеньска, Ґрузії, Білоруси, Молдавії, Румыниї и територій ныні зайнятых «Украйинов»: Стародубщина и Сіверщина, ид северови уд Черніговщины; Выходна Слобожанщина, юго-выходны дарабы Курьской, Білгородьской и Воронезькой областий: Донщина, северо-западна часть Ростовськой области; Кубань и Ставрополя.
На западови же, исі реґіоны включавуть: Подністровье, лівый берег Дністра у Молдавії (Придністровье (de facto) / западна Молдавія (de jure)); Пряшӯвська Русь, северо-выходна часть Словеньска: Пряшӯвськый край, Кошицькый край, заселеный у векшыні Русинами; Пудкарпатя, ныні Закарпатьска область Украйины, у якӯв . Юго-выходна територія Польска: в удношіню Любліньского и Пудкарпатьского воєводств; Закерзоня и Перемышльщины: Лемковина (Лемко-Русиньска Републіка, Републіка Команча), Бойкӯвщина, Надсяня, Любачӯвщина, Холмщина, Южноє Пудляшя; Берестейщина и Піщина, юго-западна часть Білоруси: Брестськой и Гомельской областий (Піньска область); Южный Мараморош и Южна Буковина, север Румыниї: території Марамороша и Сучавы, .
Удкликованя
Катеґорія:История Украины Катеґорія:Ірредентізм Катеґорія:Україна