Фотбаловый клуб «Мілан» () — таліанськый фотбаловый клуб із вароша Мілан. Выступат у вышнуй таліанськуй лізі («Серія A») заєдно із другым міланскым клубом «Інтернаціонале», свойим довічным принциповым соперником у шампіонаті ІталіїThe Biggest Rivalries in World Football Lower Block. Фотбалісты «Мілана» гравут у полосатуй черлено-чорнуй формі, уд котрої йде їхня таліанська прозывка «Россонері» ( від — «черленый» і — «чорный»).
Клуб 16. децембра 1899. рока основав анґлічанин Альфред Едвардс, котрый тогды быв британськым віце-консулом у МіланіLa nascita di un mito- magliarossonera.it. У тямку про фундатора клуба сокотит ся анґлійскоє написаня назвы вароша: вмісто , хотя при Муссоліні назва клуба міняла ся за требованям фашістского панства державы. Айбо у написаньови й выговорі назвы вароша місным діалектом таліанського языка кунцевого «o» тоже ниєFrom Sporting Lisbon to Athletic Bilbao — why do we get foreign clubs’ names wrong? The Atlethic.
«Мілан» — єден із майименитых у світі таліанськых клубу і єден із майудостоєных. За числом побід Ліґы шампіону (7 трофею)AC Milan - Club profileTransfermarkt.com «Мілан» далеко переджає прочі таліанські клубы: «Ювентус»Juventus FC - Club profileTransfermarkt.com (2 трофея) тай «Інтернаціонале»Inter Milan - Club profileTransfermarkt.com (3 трофея).
За общов кулькостьов удостоєнь на націоналному уровньови «Мілан» посідат лем третьоє місто, полівлявучи «Ювентусу» тай «Інтернаціонале»: за свою історію «Мілан» 19 раз быв шампіоном Італії, 5 раз брав Кубок Італії, і 7 — Суперкубок Італії.
Історично «Мілан» фурт раховав ся клубом варошського пролетаріатного класа і члену профсоюзу, помежи якых было много трудовых міґранту з юга Італіїmediolan.pl. В послідні десяторочя симбол пудпоры испытав дакотрых перемін послідь того, як владітильом «Мілана» став конзервативный медіа-маґнат і бывшый міністер-предсідник Італії Сільвіо Берлусконі, а «Інтер» узяв нафтопромысловиць Массімо Моратті, знаємый свойими лівыми взорами. Айбо й до типирь миже уболівальниками «Мілана» переважавут представитилі лівої частины політичного спектеру, тогды як посеред фанату «Інтера» булше конзерватору і поклоннику правых взоруМілан – Інтер: 10 найцікавіших фактівChampion.com.ua.
За резултатами зглядованя, проведеного в 2002. році газетов «», «Мілан» — тритя команда в Італії за числом друкеру. За резултатами зглядованя таліанського Націоналного статистичного інститута, выданого в апрілі 2005. рока, «Мілан» ознав ся другов командов державы, за яку друкерувут дас 7,5. млн. тіфозіrepubblica.it.
У 2006. році «Мілан» быв затягнутый до фотбалного скандала, пуд час котрого пять команд вышної таліанської ліґы («Серії А») были заскаржені в учиненьови договорных матчу тай пудкупі арбітру. «Мілан» было покарано знятям 15 очок у далшому розіграші ліґы; послідь апеляції штраф было уменшено до 8 очок. 13. апріля 2017. рока клуб быв офіціално проданый кітайському холдинґу «Rossoneri Sport Investment Lux»https://web.archive.org/web/20170414162731/https://www.ua-football.com/foreign/italy/1492088633-oficialno-berluskoni-prodal-milan.html.
Історія
Основаня
«Крікетный і фотбаловый клуб Мілан» () быв основаный 16. децембра 1899. рока в корчмі на улици Берке в Мілані. Його основатилями были анґлічани Альфред Едвардс і Герберт Кілпін. Про основаня клуба людность учула двома днями послідь, в понеділок 18. децембра 1899 в ґазеті «Gazetta dello Sport». Едвардс, став первым президентом клуба. Початково клуб складовав ся із секції крікета, котру вюг Едвард Берра, і секції фотбала, котру вюг Девід Елісон. У Кілпіна, первого воротаря і первого капітана команды, найшов ся спортивный костюм, в котрому ун бавив у фотбал дома в Анґлії; іменно уд сього костюма зачали ся традиційні колоры «Мілана» — черленый тай чорный ( і ) і назва, яка лишила ся за його бавлячами — россонері ( — «черлено-чорні»)HISTORY acmilan.com.
В януари 1900. рока «Мілан» вступив до таліанської федерації фотбала. З сього момента команда зачала ставати популарнов і престижновIl Milan dalla A alla Z- Giuseppe Di Cera. Выдавництво Нютона Комптона , 3. новембер 2016 р..
«Черлено-чорні» быстро проґресовали і вже у 1901. році взяли свуй первый титул шампіону державы; у фіналови з рахунком 3:0 уни выйграли «Дженоа». Слідуючого рока міланська команда пуд веденьом леґендарного капітана Кілпіна у фіналі програла туй же «Дженоа», і другый шампіонськый титул міланцям удало ся вийграти лем в 1906. році.
В 1908. році Талінаська федерація фотбала зачала проводити політику вытисканя иноземных бавлячу із состава таліанськых клубных команд. Довкола сьої політикы у веденьови клуба появила ся вадня; єдна фракція призывала до пудпоры політикы федерації, друга раховала правилным домагати недозвул ограничіня удносно иноземцю. Выслідком сьої вадні клуб росколов ся; частина його члену пуйшла з «Мілана» і 9. марца основала новый клуб, котрый дустав назву «Межинародный фотбаловый клуб» (), авадь просто «Інтернаціонале»1001 storie e curiosità sul grande Milan che dovresti conoscere - Giuseppe Di Cera. Newton Compton Editori, 14. новембра. 2013 р.Inter - history.
В 1919. році зачаткова назва клуба была поміняна на Almanacco illustrato del calcio 2015, ISBN 978-88-912-1454-6..
Темні рокы Послідь достаня первых трьох шампіонськых титулу в історії клуба зачав ся довгый період «упадка», коли «Мілан», хоть і лишав ся цілый час у вышнуй таліанськуй лізі (раз у Первуй лізі, пак — Серії А затым, як уна была учинена в 1929–1930 роках), айбо неперестанно находив ся коло середины турнірної таблиці, ниґда не пуднимавши ся выще третього міста. Но, в сись період, дякувучи Пєро Піреллі, быв покладеный стадіон «Сан-Сіро»STORIA.
«Казочні пятдесяті» В повоєнні рокы «Мілан» стало находив ся в трійци майліпшых клубу державы. Пару раз міланці оказовали ся за крок уд шампіонства, і 1951. накониць добыли його в четвертый раз у своюй історії, послідь 44-річної перервы.
1950. рокы — золотый період для «Мілана», в составі котрого зарьовали такі звізды, ги именитоє шведськоє тріо Ґре-Но-Лі (Ґуннар Ґрен, Ґуннар Нордал і Нілс Лідголм), Лоренцо Буффон і Карло Анновацці. «Россонері» выйграли престижный Латиньскый Кубок в 1951. і 1956. роках тай тричі (в 1955/56., 1956/57. і 1958/59. роках) ставали шампіонами Італії дякувучи ґолам Ґуннара Нордаля, пятиразового майліпшого бомбардира сезона, тактичным схемам Нілса Лідголма, раз півзащитника, а пак ліберо, непущаючуй обороні, орґанізовануй Чезаре Малдіні. З 1947. по 1957. рокы, «Мілан» не понижовав ся в турнірнуй таблиці ниже третього міста.HONOURS архів acmilan.com
Ера Рокко Послідь сьомого шампіонства, выдобутого пуд веденьом Джузеппе Віані, вже через три рокы — в сезоні 1961/62 — новый тренер клуба Нерео Рокко привюг «Мілан» до восьмого титула, котрый став возможным дякувучи майстернуй грі молодого Джанні Рівера і ґолам Жозе Алтафіні. Ґолы сього бомбардира удиграли рішающу роль у выграші «Міланом» Кубка Шампіону; сесе трафило ся в 1963. році на леґендарному лондонському стадіонови «Вемблі», де Мілан выйграв портуґалську «Бенфіку» з рахунком 3:1. «Мілан» став первым таліанськым клубом, якому вдало ся взяти сю наградуTutte le finali del Milangazzetta.it.
Юбілейноє шампіонство тай первый раз у Серії B В сезоні 1972/73 «Мілан» быв на крок уд цілі выйграти юбілейный титул, айбо в послідньому матчови шампіоната програли «Вероні»Gazzetta - Quando vede rossonero, Verona si fa "Fatal" milannews.it. В тот же час 1970. рокы удзначали ся возростаньом хаоса у вышному управліньови клуба. В сезоні 1976/77 клуб уваров ся выльоту до нижної ліґы (Серії B) лем в послідньому колі шампіоната. В слідуючому сезоні главным тренером свого бывшого клуба став Нільс Лідхольм, якому вдало ся пудохотити команду, принажувучи ид нюй талановитых молодых бавлячу; сезон 1977/78 «Мілан» окончив на четвертому місті, а в 1978/79 накониць взяв десятый шампіонськый титул, через дисять року послідь передущогоL'imbattibile Perugia del '78-'79, un record amaro sport.sky.it.
Не позеравучи на голосну выйгру, в слідуючому сезоні «Мілан» чекало майсерйозноє потрясіня в його історії. В кунци сезона выбухнув букмекерськый скандал, пуд час котрого высвітлило ся, ож дакотрі играчі тай фотбалні функціонеры Серії А дуставали гроші уд букмекеру за нагодні діля них резултаты ігор. Резолуція органу спортивної юстиіції передвиділо высланя «Мілана» (вєдно з «Лаціо») до нижної ліґы (Серії B) і доживотну дискваліфікацію президента «Мілана» Феліче КоломбоThe worst scandal of them all news.bbc.co.uk.
В 1981. році клуб з новым президентом Гаетано Мораццоні у чолі выйграв шампіонат Серії B і вернув ся до вышного дивізіона. В 1982. році президентом клуба став Джузеппе Фаріна, айбо се не спасло «Мілан» уд повторного вильоту до Серії B, сього раза — через не файну игру (сись сезон быв майпаскудным в історії клуба)ABSCHLUSSTABELLE DER ITALIENISCHEN SERIE A 1981/1982 fussballdaten.de.
Президентство Джузеппе Фаріны В сезоні 1982/83 клуб пуд веденьом нового тренера Іларіо Кастаньєра зась вернув ся у Серію А; Мілан окончив сись сезон на восьмому місті.
Літом 1985. рока «Мілан» купив у «Ювентуса» Паоло Россі, шампіона світа 1982. рока і владітиля Золотого мяча. Команда значно окріпла.
На зачаткови нового рока появили ся фінансові проблемы. На помуч клубу прийшов міланськый подузятник і медіа-маґнат Сільвіо Берлусконі. 20. фебруара 1986. рока ун купив клуб. Слідуючого літа в своюй бесіді з приводу удкрытя очередного сезону ун поклав нову задачу веденьови клуба: «Мы мусиме стати майсилнов командов у світі»SILVIO BERLUSCONI PRESIDENTE DEL MILAN ricerca.repubblica.it.
Сілвіо Берлусконі і «бессмертні» Саккі (1987–1991) З приходом нового владітиля клуб пережив истиноє возрожіня. Айбо в первый сезон пуд веденьом Берлусконі «Міланови» тяжко йшла игра, не на команду, яка ставит си ціль дустаня «скудетто». Уднука сезона пуйшов у демісію тренер Нільс Лідхольм, і його замінив Фабіо Капелло. Молодому тренеру вдало ся привести клуб на шостоє місто в турнірнуй таблиціSERIE A 1986/1987 fussballdaten.de.
Літом 1987. рока Берлусконі установив головным тренером клуба Арріґо Саккі, котрый увів доцілком новый стиль игры, основаный на зоналнуй обороні, перфектнуй тактиці созданя оффсайда, муцному уґрупуваньови в цинтрі поля і годнуй атаці.
Такуй в первый сезон Арріґо Саккі на посаді тренера «Мілан» выйграв шампіонат Італії, в єденадцятый раз у своюй історії SERIE A 1987/1988 fussballdaten.de.
В слідуючому сезоні 1988/89 в фіналови Кубка Шампіону на стадіонови «Камп Ноу» в Барцелоні «Мілан» перебировав румынську «Стяуа» з рахунком 4:0, вийгравши свуй третый Кубок Шампіону. В Італії того сезона «Мілан» взяв свуй первый Суперкубок Італії, а в шампіонаті посів третьоє містоTransfermarkt.
Слідуючого рока «Мілан» наново выйграв Кубок Шампіону, сього раза перебировавши у фіналови «Бенфіку» з рахунком 1:0 (ґол забив Франк Рейкаард), Суперкубок Европы (выйгра за резултатами двох матчу над «Барцелонов» — 1:1 і 1:0) і Межиконтиненталный кубок (выграє 1:0 в доповнителный час над колумбийськым «Насьональом» з Медельїна). у шампіонаті заняли другоє містоTransfermarkt.
В сезонови 1990/91 «Мілан» в третый раз взяв Мижеконтиненталный кубок, а щи другый Суперкубок Европы. В шампіонаті Італії «Мілан» назад оказав ся на другому місті.
«Непоборні» Капелло (1991–1996)
В слідуючому сезоні головным тренером клуба став Фабіо Капелло. Пуд веденьом Капелло «Мілан» взяв дванадцятоє «скудетто» і удкрыв багатый на успіхы період в своюй історії, пуд час котрого команда дустала прозывку «Мілан непоборных» ()Longest unbeaten runs in European league football.