Украї́на (підкарп. русин. , , ) є суверенный штат, котрый ся находить во выходній і середнїй Европі. Є найрозсяглїшов країнов з розлогов 603 628 км2, теріторія котрой лежыть цалком у рамках европского контіненту, і другов найрозсяглїшов країнов в Европі цїлково (по европскій части Росії). Україна гранічіть з Білорусіёв на северї, з Польском, Словеньском і Мадярьском на западї, з Румуньском і Молдавіёв на югозападї, як ай з Росіёв на выходї і северовыходї. На югу має приступ к Чорному і Азовскому морю, што з нёй робить стратеґічный важный наморный вузел в чорноморьскім реґіонї.Національний атлас України. Географічне положення та адміністративний устрій. Київ: ДНВП „Картографія“.

Україна є унітарный штат і парламентно-презідентьска републіка. Сучасна штатность Україны выходить з довгой історічной традіції, котра має своє походжіня од середнёвікой Кієвской Руси (9.–13. стороча), продовжує через Руське кралёвство, Литовске великокнязївство, козацькый штат 17.–18. стороча і народноослободителны бої зачатку 20. стороча. Україна офіціално обновила свою незалежность 24. авґуста 1991 по розпадї Совєтьского союзу, што было леґітімізовано цїлонародным референдумом 1. децембра 1991.Plokhy, S. (2015). The Gates of Europe: A History of Ukraine. New York: Basic Books.

Тота країна зограла ключову задачу в ґлобалній потравиновій безпечности, кедьже належить меджі найвекшых світовых вывозцїв збіжы, сонячніцёвого олїя і кендеріцї, вдяка чому сі в перебігу історії выслужыла прозывку „жытніця Европы“.The World Bank. Ukraine: Country Context and Economic Overview. Washington, D.C. Окрем польногосподарьского сектора діспонує Україна значным промыселным потенціалом в бранджах металурґії, енерґетікы (в тім чіслї ядровой), строярства і авіачных і козмічных технолоґій. В послїднїх десятьрочах ся країна стала єдным з вызначных европскых центрів інформачных технолоґій і діґіталной трансформації публічных служеб.

Україна є закладаючім членом Орґанізації споєных народів, членом Рады Европы і Світовой торговой орґанізації і має штатут кандідатьской країны на вступ до Европской унії. Непозераючі на проблемы споєны з охранов теріторіалной інтеґріты і суверенности зіставать Україна ключовым субєктом европской безпечности і меджінародного права.United Nations. Charter of the United Nations and Statute of the International Court of Justice. San Francisco, 1945. Головным містом і найвекшов метрополов країны є Кієв – історічный центр выходославяньской цівілізації і хрістіанства.

Етімолоґія і назва Топонім „Україна“ ся першыраз споминать в Кієвскім лїтописї (подля Іпатієвского кодексу) в роцї 1187. В розповіди о смерти переяславского князя Владіміра Ґлебовіча лїтописець позначовать, же за ним „оукраина много постона“ (Україна много нарїкала). Пізнїше ся тот термін повторно стрїчать в лїтописах (головно в роках 1189, 1213 і 1282) в звязаности з розлічныма теріторіями Руси.

В сучасній історіоґрафії і языкознавстві екзістують дві главны теорії o оріґіналнім вызнамі того слова. Перша з них – „пограніча“ або „окраїна“ – Тота теорія традічно доміновала в російскій і польскій передреволучній науцї і підпорує ю ай ряд западных і дакотры сучасны україньскы науковцїв. Подля нёй топонім походить з праславяньского слова „оукраина“В староруськім писомництві ся на означіня звука [у] традічно хосновав діґраф „оу“ (ліґатура ѹ), прото ся візуалный запис „оукраина“ фонетічно чітать як „україна“. Веце о правописї лїтопису позерай: . і cпочатку ся хосновало як обща назва про погранічны теріторії. Подля того выкладу лїтопис з року 1187 говорив о Переяславскім князївстві як о теріторіях гранічачіх з половецькым степом, і в 16.–17. сторочу ся тот термін одношовав на погранічі Републікы обох народів і Російской імперії.

Наопак, в сучасній україньскій академічній науцї домінує друга теорія – верзія „краю“, „країны“ або „властной земли“. Єй поклонници твердять, же термін „оукраина“ є одводженый од слова „край“ (во вызнамі „родна земля“, „теріторія“, „самостатне князївство“) з помочі префікса „у-“ (значіть „внутрїшня земля“, вычленена з цїлку). Подля той верзії лїтописець з року 1187 не называть термін „оукраина“ погранічём, але праві Переяславску землю як самостатне князївство.

Без огляду на оріґіналный етімолоґічный вызнам ся історіци сугласили, же в протягу 16.–17. сторочу, головно в періоды козацькых воєн і екзістенції Козацького гетманату, термін „Україна“ поступно стратив чісто ґеоґрафічный (реґіоналный) характер. Трансформовав ся на властне мено, чім ся став політічным і етнічным ідентіфікатором теріторії обываной Українцями.

Адміністратівне дїлїня

Україна є дїлена на 24 области і Автономну Републіку Крым, мимо того 2 міста мають шпеціалный статус — Київ і Севастополь.

Адміністратівны части Україны: Вінницька область Волыньска область Днїпропетровска область Житомирьска область Донецька область Закарпатьска область Запорізька область Івано-Франківска область Кієвска область Кіровоградьска область Луганьска область Львівска область Миколаївска область Одеска область Полтавска область Рівненьска область Сумска область Тернопільска область Харківска область Херсоньска область Хмельницька область Черкаска область Чернівецька область Чернїгівска область Автономна Републіка Крым місто Київ місто Севастополь

2013

Одказы

Референції

Катеґорія:Україна Катеґорія:Країны Катеґорія:Штаты і теріторії, котры основаны 1991