Emerih Ulman (Emerich Ullmann, Pečuj, 23. februar 1861 — Beč, 1937) bio je austrijski hirurg koji je dao značajan doprinos razvoju hirurgije i bakteriolog. U istoriji medicine postao je poznat kao pionir u retransplantaciji bubrega (psu, a ubrzo nakon toga i bubreg sa psa na kozu), i prvim ksenogeničnim transplantacijama u istoriji medicinske nauke.. Život i karijera мини|Grob Emeriha Ulmana na grobqu u Beču Rođen je 23. februara 1861. godine u Pečuju u jugozapadnoj Mađarskoj, u tadašnjoj Austrougarskoj, od oca porodičnog lekara u tom gradu. Detinjstvo je proveo u Jevrejskoj zajednice Pecčuja u kojoj se govorilo nemačkim jezikom (i sam grad Pećuj se tada zvao Fünfkirchen).D. Markić, M. Valenčić, A. Maričić, J. Španjol, S. Rački i Ž. Fučkar. Transplantacija bubrega – 110-godišnja uspješna priča, Acta med croatica, 2012: 66 (supp. 2): pp. 59
Medicinu je studirao u Beču u kome je i proveo ostatak života, sve do smrti 1937. godine. Diplomirao je 1884. godine u 23-godinji života. Po završenom školovanju godinu dana se bavio bakteriologijom, u to vreme novom granom medicine. U svojim istraživanjima u oblasti bakteriologije sarađivao sa čuvenim Robertom Kohom i Lujom Pasterom. Zahvaljujući upravo saradnji Ulmana sa Pasterom započela je primena vakcine protiv besnila u tadašnjoj Austrugarskoj.
Potom je specijalizirao je hirurgiju na Prvoj hirurškoj univerzitetskoj klinici u Beču čiji je šef bio prof. Eduard Albert. Po završetku specijalizacije 1886. godine postao je asistent. Habilitirao je 1891. godine pred trojicom eminentnih hirurga toga vremena: Teodorom Bilrotom, Eduardom Albertom i Josefom Weinlechnerom, na temu „Ruptura mokraćne bešike uzrokovana njenom prepunjenošću”. Nakon habilitacije postao je šef hirurgije u katoličkoj bolnici Hartmannspital u Beču. Iste godine kršten je u kapelici bolnice u kojoj je i radio, nakon što se odrekao judaizma i prihvatio rimokatoličku veru.
Delo мини|Bolnica Hartmannspital u Beču u kojoj je radio Ulman Nа početku eksperimentalnog rada u hirurgiji Ulmana se bavio transplantacijom creva. Izvodio je eksperimente sa autotransplantacijom creva na svinji, umetanjem segmenta kolona u jejunum. Zatim je obavio homotransplantaciju kod psa i ksenotransplantaciju creva sa psa na svinju..
Kako je u toku eksperimentalnih operacija kod životinja dolazilo do kardiocirkulatornog zastoja, on je uzgred opisao i torakotomiju i primenu neposredne, otvorene masaže srca, što je najverovatnije bio i prvi dokumentovani opis ovakvog postupka u urgentnoj medicini..
Konačno, 1914. godine napisao je prvu monografiju o stanju u transplantacionoj medicini, pod nazivom Transplantaciji tkiva i organa (Tissue and Organ Transplantation), koja sumira iznenađujuće veliko iskustvo u transplantacionoj medicini svog vremena. Sa očiglednim imunološkim preprekama za transplantaciju, prvi „tehnički hirurški period” transplantacije privremeno je okončan, 1930-tih godina, nakon smrti Ulmana, jer nastavak klinička transplantacija nije bio moguć sve dok nisu otkrivena i postala dostupna efikasna sredstva imunosupresije 1950-ih godina.
Bibliografija . . . . . . . . . . .
Reference
Spoljašnje veze History Of Renal Transplant
Категорија:Рођени 1861. Категорија:Умрли 1937. Категорија:Аустријски лекари Категорија:Бечлије