71 Toruńska Dywizja Strzelecka odznaczona orderem Czerwonego Sztandaru () – związek taktyczny (dywizja) Armii Czerwonej.

Po raz pierwszy sformowana w 1934.

Po raz drugi sformowana w marcu 1940 w Pietrozawodsku jako Specjalna Dywizja Karelska (?) na bazie Fińskiej Armii Ludowej, w jej skład wchodzili radzieccy Finowie i Karelowie. 10 czerwca 1940 przemianowano ją na 71 Dywizję Strzelecką i dokompletowano personelem 18 Dywizji Strzeleckiej, rozbitej podczas kampanii fińskiej. W czasie wojny zimowej dywizja nie brała udziału w działaniach wojennych. Do maja 1941 dowództwo dywizji znajdowało się w Pietrozawodsku, na początku lata 1941 jednostki i formacje dywizji zostały wprowadzone do osad graniczących z regionami Finlandii. Siedzibę dywizji przeniesiono do Soanlahti.

Na początku wojny z Niemcami 71 Dywizja Strzelecka w składzie 7 Armii Okręgu Leningradzkiego broniła rozległego pasa w regionie Vartsel-Kuolismaa o długości ponad 100 km, na południowym odcinku granicy z Finlandią. Prawe skrzydło zajmował 126 pułk strzelecki (dowódca major Valli VI), obejmujący kierunek Porosozerskoje – Miedwieżogorsk. Centralny sektor obrony w rejonie Korpisielki zajmował 52 pułk strzelecki (dowódca pułkownik Birman M.Ya.), a na lewym skrzydle 367 pułk strzelecki (dowódca mjr Litwinow F.I.). Z półkami strzeleckimi rozmieszczono bataliony dwóch pułków artylerii, 230. i 237. (230 pułkiem artylerii dowodził Budanow), a także 133 batalion przeciwpancerny, 271 samodzielny batalion artylerii przeciwlotniczej, jednostki saperów i rozpoznania, a także batalion łączności dowodzony przez Czadowa, 69 batalion medyczny, batalion samochodowy i jednostkę zaopatrzeniową. Później w skład dywizji wszedł rezerwowy 131 pułk strzelecki, również utworzony w mieście Pietrozawodsk.

Przed frontem dywizji znajdowały się jednostki wroga wchodzące w skład Karelskiej Armii Finlandii.

Dywizją dowodzili: A.M. Antilla (1940 -?), generał dywizji; Wasilij Fiodorow (1.02.1941 – 23.08.1941), pułkownik; Michaił Piepielajew (25.08.1941 – 01.02.1942), pułkownik (zmarł 01.03.1943 z powodu choroby, pochowany w Wołchowie, z książki „Военные кадры в ВОВ” („Kadry wojskowe w wielkiej wojnie ojczyźnianej”), 1963); Wasilij Trunin (07.05.1944 – 28.07.1944), pułkownik; Wasilij Fiodorow (1.03.1942 – 1.05.1943), pułkownik; Nikifor Zamirowski (01.06.1943 – 11.11.1943), generał dywizji; Nikołaj Bielajew (11/22/1943 – 07.04.1944), pułkownik; Nikołaj Bielajew (08.06.1944 – 05.09.1945), pułkownik71-я стрелковая дивизия,..

Dywizja uczestniczyła w przełamaniu blokady Leningradu i odbiciu Ukrainy. Przerzucona do Polski, zajęła Modlin, Toruń i Chojnice. Wojnę zakończyła w Przęsławiu w Brandenburgii.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru