Jerzy Podracki (ur. 1942) – polski językoznawca, polonista. Członek Rady Języka Polskiego i Komitetu Narodowego do spraw Współpracy z Europejską Federacją Narodowych Instytucji Językoznawczych PAN.
Życiorys W 1965 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując tytuł magistra. W tymże roku rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną na Uniwersytecie Warszawskim, początkowo jako asystent, później jako adiunkt i docent. W 1971 r. obronił rozprawę doktorską pt. Z historii rozwoju polskiej teorii i praktyki syntaktycznej, od O. Kopczyńskiego do A. Małeckiego. Habilitację uzyskał w 1981 r., a tytuł profesora w 2002 r.
W swojej działalności naukowej koncentrował się pierwotnie na zagadnieniach składni i historii językoznawstwa polskiego oraz dydaktyki języka polskiego. Później poświęcił się problematyce kultury języka i zróżnicowania współczesnej polszczyzny.
Wybrana twórczość Koncepcje składniowe w gramatykach języka polskiego (Warszawa 1982) Konstrukcje złożone w gramatykach języka polskiego (Warszawa 2007) Polszczyzna płata nam figle. Poradnik językowy dla każdego (1993, II wyd. 1996) Jak się mówi…? Jak się pisze…? Poradnik językowy dla dziennikarzy (Warszawa 2007)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Rady Języka Polskiego Kategoria:Polscy językoznawcy Kategoria:Polscy normatywiści Kategoria:Polscy poloniści Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Urodzeni w 1942