Józef Wincenty Pietrzak (ur. 10 lutego 1887 w Jordanowie, zm. 11 stycznia 1922 w Świeciu) – polski nauczyciel i działacz niepodległościowy, plutonowy Legionów Polskich, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 10 lutego 1887 w Jordanowie, w ówczesnym powiecie myślenickim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wincentego i Balbiny z Babińskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnym mieście. W 1907 ukończył naukę i zdał egzamin maturalny w c. k. Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W roku akademickim 1909/1910 zaliczył Kurs Naukowy dla Kandydatów na Nauczycieli Gimnastyki w Szkołach Średnich w Krakowie. 4 lipca 1911 uzyskał uprawnienia w tym zakresie, a 20 listopada tego roku uzyskał uprawnienia do nauczania chemii jako przedmiotu głównego oraz matematyki i fizyki jako przedmiotów pobocznych w szkołach średnich z polskim językiem wykładowym. W 1911, po ukończeniu studiów, pozostał w uczelni w charakterze demonstratora zakładu chemicznego u profesora Karola Olszewskiego.

1 października 1912 rozpoczął pracę w Prywatnym Gimnazjum Realnym w Chrzanowie na stanowisku zastępcy nauczyciela. W roku szkolnym 1914/1915 „z powodu wypadków wojennych nie mógł przez cały rok szkolny wrócić do obowiązków nauczyciela”. W piątym „Sprawozdaniu Kierownika Prywatnego Gimnazjum Realnego” został wykazany jako członek grona nauczycielskiego „pełniący służbę wojskową w Legionach”. Od 1912 działał w skautingu i „Sokole”.

Od 1 lipca 1915 w Legionach Polskich. Służył w 2. kompanii I batalionu 6 pułku piechoty z którym następnie walczył podczas I wojny światowej. Major Kazimierz Bogaczewicz we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

Ciężko ranny, do maja 1916 leczył się w szpitalu w Krakowie i sanatorium w Zakopanem. Po zakończeniu leczenia wrócił do służby w charakterze kuriera. 25 sierpnia 1916 został zwolniony z wojska z orzeczonym 45% inwalidztwem. Od 1 września 1916 kontynuował pracę w Prywatnym Gimnazjum Realnym w Chrzanowie, w charakterze nauczyciela. 11 września 1917 c. k. Rada Szkolna Krajowa udzieliła mu bezpłatnego urlopu celem pełnienia obowiązków zastępcy nauczyciela w c. k. Gimnazjum I Wyższym w Nowym Sączu. Później pracował jako nauczyciel gimnazjum w Inowrocławiu, a od 20 sierpnia 1920 do śmierci jako dyrektor Gimnazjum Państwowego w Świeciu. Zmarł 11 stycznia 1922 w Świeciu na gruźlicę, która rozwinęła się w następstwie doznanej rany (przestrzelone płuca).

Był mężem Marii, z którą miał córkę Marię Józefę (ur. 14 września 1920), w latach 1932–1938 uczennicę Gimnazjum Państwowego w Świeciu.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5599 – pośmiertnie, 17 maja 1922. Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 20 grudnia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”... Krzyż Walecznych – pośmiertnie, 16 września 1922 „za udział w b. Legionach Polskich”

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki) Kategoria:Galicyjscy nauczyciele Kategoria:Ludzie urodzeni w Jordanowie Kategoria:Ludzie związani z Chrzanowem Kategoria:Ludzie związani ze Świeciem Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podoficerowie piechoty Legionów Polskich Kategoria:Polscy skauci Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli na gruźlicę Kategoria:Zmarli w 1922 Kategoria:Żołnierze 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1915–1917)