Fran Ramovš (ur. 14 września 1890 w Lublanie, zm. 16 września 1952 tamże) – słoweński językoznawca, dialektolog i badacz historii języka słoweńskiego.
Życiorys Studiował językoznawstwo w Wiedniu i Grazu. Doktoryzował się w 1914 r. na podstawie pracy poświęconej rozwojowi samogłosek prasłowiańskich. W 1919 r. objął stanowisko profesora zwyczajnego języka słoweńskiego na nowo powstałym Uniwersytecie Lublańskim. Był dziekanem Wydziału Filozoficznego (1926–1927) i rektorem (1934–1935). Po powstaniu Słoweńskiej Akademii Nauki i Sztuki został jej członkiem zwyczajnym i szefem (načelnik prvega razreda), a następnie był sekretarzem generalnym (1942–1945) i przewodniczącym Akademii (1950–1952).
Wniósł znaczny wkład w badania nad dialektami słoweńskimi.
Jego imię nosi Instytut Języka Słoweńskiego przy Słoweńskiej Akademii Nauki i Sztuki.
Wybrana twórczość Historična gramatika slovenskega jezika II, Konzonantizem (1924), VII, Dialekti (1935), Slovenski pravopis (współautorstwo, 1935), Kratka zgodovina slovenskega jezika (1936), O pomembnosti nekaterih pojavov v slovenskih narečjih na Koroškem (1946), Morfologija slovenskega jezika (1952).
Przypisy
Kategoria:Dialektolodzy Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublanie Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Grazu Kategoria:Rektorzy uczelni Kategoria:Słoweńscy słoweniści