Marcin Gawłowski (ur. 16 września 1892 w Taurowie, zm. w 1959 w Sierniewicach) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Michała i Teresy z domu Antoszczyszyn, urodzony 16 września 1892 we wsi i gminie Taurów, w ówczesnym powiecie brzeżańskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W latach 1906–1914 uczęszczał do Gimnazjum humanistyczne w Brzeżanach, gdzie zdał egzamin dojrzałości . Przez dwa lata należał do Drużyn Strzeleckich. W czasie I wojny światowej, od 22 grudnia 1915 do 1 listopada 1918 służył w armii austro-węgierskiej, gdzie otrzymał przydział do 35 pułku strzelców. W lipcu 1916 ukończył szkołę dla oficerów. 1 października 1916 został ranny pod w Brzeżanami i następnie trafił do Wiednia na wielomiesięczne leczenie. W kwietniu 1918 został awansowany na podporucznika.

18 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 10 pułku piechoty. Wyróżnił się m.in. w walkach uwieńczonych 5 czerwca 1920 obsadzeniem rzeki Berezyny i zdobyciem miasteczka o tej samej nazwie. Za wykazaną postawę podczas walk, odznaczono go Krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie wskazano m.in., że był to „jeden z najdzielniejszych oficerów, który się niezliczone razy odznaczył”.

Po zakończeniu działań wojennych kontynuował w 10 pułku piechoty zawodową służbę wojskową. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1688. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 169. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 86 Pułku Piechoty w Mołodecznie na stanowisko oficera sztabowego pułku. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W listopadzie 1931 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1933 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck na stanowisko komendanta. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a później przeniesiony w stan spoczynku.

Zmarł w 1959 w Skierniewicach. Został pochowany na cmentarzu Parafii św. Jakuba Apostoła w Skierniewicach (sektor 9-B-8).

Był żonaty i miał dwie córki: Halinę Marię (ur. 14 grudnia 1921) oraz Wiesławę Wandę (ur. 23 lutego 1923).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2356 – 13 kwietnia 1921 Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 18 lutego 1939 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Dowódcy batalionów 72 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 10 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 86 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Pochowani w Skierniewicach Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1959