Adrien Manglard (ur. 12 marca 1695 w Lyonie, zm. 31 lipca 1760 w Rzymie) – francuski marynista, pejzażysta.
Biografia Adrien Manglard urodził się w Lyonie, w Królestwie Francji, 10 marca 1695 (lub 1685), jako pierworodny Edmonda (zwanego Aimé) Manglard i Catherine Rose du Perrier (lub Dupérier). Przyjął chrzest w kościele Saint-Vincent 12 marca tego samego roku. Jego ojciec również był malarzem i urodził się w Paryżu. Jego matka była córką księgarza. Oboje jego rodzice stracili swych ojców w młodym wieku. Pobrali się 21 maja 1683 roku w bazylice Saint-Martin d’Ainay. Oprócz Adriena mieli jeszcze dwoje dzieci. Rodzina poniosła ekonomiczne konsekwencje głodu spowodowanego ekstremalnie zimną pogodą małej epoki lodowcowej, która doprowadziła do tzw. „siedmiu chorych lat” w Szkocji i niezwykle zimnego Le Grand Hiver we Francji, w konsekwencji którego do końca 1710 roku we Francji zmarło z głodu 600 000 osóbMonahan Gregory: Year of Sorrows: The great famine of 1709 in Lyon, .Lachiver Marcel: Les Années De Misère: La famine au temps du Grand Roi, 1680–1720, .. W 1707 r. dwaj bracia Manglarda, Pierre i Daniel, zostali pozostawieni w Hôpital de la Charité, sierocińcu w Lyonie, gdzie zostali przyjęci jako délaissés (opuszczeni).
Po studiach pod kierunkiem Adriaena van der Cabela w Lyonie Manglard przeniósł się stamtąd do Awinionu lub Marsylii, gdzie studiował pod kierunkiem malarza kartuzów Josepha Gabriela Imberta (1666–1749)G. Dargent, 1979.. W 1715 Manglard przeniósł się do Rzymu, po prostu jako turysta. Nie znajdował się pod opieką Francuskiej Akademii Malarstwa, która dopiero w 1736 r. miała go przyjąć jako pełnoprawnego członka. W 1722 r. prawdopodobnie cieszył się już pewną sławą w Rzymie. Manglard zaczął cieszyć się patronatem wybitnych komisarzy co najmniej od połowy lat dwudziestych XVIII wieku. W latach dwudziestych XVIII wieku rozpoczął pracę w Corte Sabauda, do którego w 1726 roku wysłał dwa obrazy. Talent Manglarda jako malarza marynistycznego był tak duży, że jego kariera szybko się rozwinęła: do prestiżowych klientów należeli Wiktor Amadeusz II, który kupił od niego dwa pasujące utwory w 1726 r., oraz Filip I Parmeński. Sam Filip zamówił u Manglarda ponad 140 obrazów do dekoracji swoich pałaców. Manglard cieszył się również patronatem najważniejszych rodzin rzymskich, w tym Colonna, Orsini, Rondani, Rospigliosi i Chigi. Dla Chigi wykonał freski na piano Nobile w Palazzo Chigi, obecnie oficjalnej rezydencji premiera Włoch. W Rzymie Manglard studiował pod kierunkiem Bernardino Fergioniego, zanim szybko zyskał sławę jako malarz pejzażystów. Manglard skupił się na tym, co stanie się jego dziedziną specjalizacji w Rzymie, czyli widokach morskich. Studiował statki, Turków, a nawet wielbłądy. Manglard często przedstawiał porty w swoich pejzażach. Postacie takie jak Turcy i wielbłądy odzwierciedlały egzotykę wielkich włoskich portów.
Manglard był szkolony przez holenderskiego pejzażystę Złotego Wieku (Cabel), który sam podróżował do Włoch. Tam na jego styl wpłynęła miejscowa szkoła bolońska. W ten sposób Manglard najpierw zetknął się z holenderskim stylem malarstwa pejzażowego Złotego Wieku, z pewnymi włoskimi wpływami Cabel, a następnie sam przeniósł się do Włoch w wieku dwudziestu kilku lat i był tam pod wpływem wybitnych malarzy rzymskich tamtego okresu, w tym artystów z kręgu rzeźbiarza Pierre’a Legrosa, takich jak Sebastiano Conca i Gaspar van Wittel. Obrazy marynistyczne Manglarda łączą „wyidealizowane, klasyczne krajobrazy Claude’a Lorraina z ostrym realizmem modeli północnych”.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
A. Negro (2000). Manglard, Locatelli e altri. Quadri Rospigliosi riemersi dalle vendite del 1931 e del 1932. Rome. A. Rostand (1943). Adrien Manglard et la peinture de marines au XVIIIe siècle. Gazette des Beaux-Arts. s. 263–272. Turner, Jane; Akiyama, Terukazu; Brigstocke, Hugh (1996). The Dictionary of Art, vol. 20. New York: Grove. p. 270. . Cavina Ottani, Anna; Calibi, Emilia (2005). La pittura di paesaggio in Italia: il Settecento. Milan: Mondadori Electa. s. 247–250. Beyer, Andreas; Savoy, Bénédicte; Tegethoff, Wolf; König, Eberhard (1992). Allgemeines Künstlerlexikon: die bildenden Künstler aller Zeiten und Völker. München: Saur. p. 29. A checklist of painters c1200-1976 represented in the Witt Library, Courtauld Institute of Art, London. London: Mansell. 1978. p. 188. . Bénézit, Emmanuel (1976). Dictionnaire critique et documentaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs de tous les temps et de tous les pays. Gründ. s. 139–140. Duclaux, Lise; Monnier, Geneviève; Petiet, Marie-Noëlle (1967). Dessins français du XVIIIe siècle: amis et contemporains de P.-J. Mariette. Paris: Musée du Louvre. Gerson, Horst (1983). Ausbreitung und Nachwirkung der holländischen Malerei des 17. Jahrhunderts. Amsterdam: B.M. Israel. s. 117–170. . Thieme, Ulrich; Becker, Felix (1950). Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler: von der Antike bis zur Gegenwart. Leipzig: Seemann. p. 14. Mandrella, David; Musée Jacquemart-André (2005). Von Callot bis Greuze: französische Zeichnungen des 17. und 18. Jahrhunderts. G + H. p. 144. .
Kategoria:Francuscy malarze klasycyzmu Kategoria:Malarze maryniści Kategoria:Ludzie urodzeni w Lyonie Kategoria:Urodzeni w 1695 Kategoria:Zmarli w 1760