Socznik (Epuraea) – rodzaj chrząszczy z rodziny łyszczynkowatych i podrodziny Epuraeinae. Ma zasięg kosmopolityczny. Obejmuje ponad 320 opisanych gatunków.
Morfologia thumb|left|Epuraea ocularis, widok od spodu thumb|Epuraea luteola thumb|Epuraea melanocephala thumb|Epuraea ocularis thumb|Epuraea unicolor thumb|Epuraea pallescens thumb|Epuraea rufa Chrząszcze o ciele długości od 2 do 4,5 mm. Zarys ciała jest stosunkowo smukły, owalny, a jego wierzch zwykle płasko sklepiony do umiarkowanie wypukłego. Owłosienie jest delikatne i przylegające. W ubarwieniu dominują barwy od żółtawoceglastej do ciemnobrunatnej. Wzór w postaci plamek występuje nieczęsto. Głowa jest zaopatrzona w duże oczy złożone i niesięgające ku tyłowi poza nie skronie. Aparat gębowy cechują głaszczki wargowe o członie ostatnim ściętym na wierzchołku. Proste, zbieżne ku tyłowi rowki czułkowe są proste, mają zatarte lub niewyraźne krawędzie zewnętrzne. Przedplecze i pokrywy mają pozbawione orzęsienia brzegi. Pokrywy są krótkie i pozbawione rzędów przyszwowych. U części gatunków golenie odnóży środkowej pary wykazują dymorfizm płciowy, będąc charakterystycznie pogrubionymi na szczycie. Odwłok ma dwa ostatnie segmenty odsłonięte przez pokrywy.
Ekologia i występowanie Owady te są zróżnicowane pod względem preferencji pokarmowych. Większość gatunków to mykofagi lub saprofitofagi, ale znaleźć można w obrębie rodzaju nekrofagi, a nawet przykłady drapieżnictwa na kornikowatych. Wśród soczników dominują gatunki saproksyliczne. Bytują one pod korą drzew, w próchnie, w fermentującym soku wyciekającym z ran, świeżo okorowanych pni i ściętych pniaków, w grzybach nadrzewnych (w tym w hubach) i chodnikach innych owadów, np. kornikowatych czy trociniarkowatych. Część gatunków bytuje w runie leśnym i ściółce. Niektóre spotyka się w pryzmach gnijących szczątków roślinnych, pod skoszoną trawą, w gniazdach trzmieli oraz w norach ssaków. Postacie dorosłe wielu gatunków odwiedzają kwiaty drzew, krzewów i roślin zielnych. Niektóre przylatują też do sztucznych źródeł światła.
Zasięg rodzaju jest kosmopolityczny. W krainie palearktycznej stwierdzono ponad 100 jego gatunków, z których z Polski wykazano 30 (zobacz: łyszczynkowate Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Wilhelma Ferdinanda Erichsona. W 1859 roku Carl Gustaf Thomson wyznaczył Nitidula silacea gatunkiem typowym tego rodzaju. Rodzaj ten dzieli się na liczne podrodzaje, z których część bywała dawniej ujmowana jako odrębne rodzaje, a jeden miał nawet odrębną polskojęzyczną nazwę zwyczajową – drobnogonka (Micruria). Rodzaj Epuraea nie doczekał się dotąd rewizji w kontekście światowym. Relacje filogenetyczne pomiędzy jego podrodzajami pozostają nierozwikłane i wiele z nich przypuszczalnie stanowią taksony parafiletyczne, stąd niektórzy autorzy rezygnują z podziału na podrodzaje zupełnie.
Do rodzaju tego należy ponad 320 opisanych gatunków, w tym:
Przypisy
Kategoria:Łyszczynkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1843 roku