Richard Alexander Burns (ur. 17 stycznia 1971 w Reading, zm. 25 listopada 2005 w Londynie) – brytyjski kierowca rajdowy. Był fabrycznym kierowcą zespołów Mitsubishi, Subaru i Peugeota. W latach 1991–2003 jego pilotem był Szkot Robert Reid.
Swoją karierę rajdową Burns rozpoczął 1988 roku, a jego pierwszym samochodem był Talbot Sunbeam. W listopadzie 1990 roku zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata jadąc samochodem Peugeot 309 GTI. W debiucie zajął 28. miejsce w Rajdzie Wielkiej Brytanii. W 1993 roku wywalczył tytuł mistrza Wielkiej Brytanii. W listopadzie 1995 roku podczas Rajdu Wielkiej Brytanii po raz pierwszy w karierze stanął na podium w rajdzie mistrzostw świata. W 1996 roku został członkiem fabrycznego zespołu Mitsubishi. Na przełomie lutego i marca 1998 wygrał swój pierwszy rajd w mistrzostwach świata, Rajd Safari. W 1999 roku przeszedł do zespołu Subaru. W latach 1999 i 2000 wywalczył wicemistrzostwo świata, a w 2001 roku został rajdowym mistrzem świata. W 2002 roku odszedł do zespołu Peugeota, w którym jeździł do 2003 roku. W swojej karierze wygrał łącznie dziesięć rajdów. 34 razy w swojej karierze stawał na podium w rajdach mistrzostw świata. Zdobył w nich 351 punktów. Wygrał 277 odcinków specjalnych.
25 listopada 2005 roku Burns zmarł w Londynie z powodu nowotworu mózgu.
Kariera Początki Burns urodził się w angielskim mieście Reading. W wieku 8 lat po raz pierwszy jeździł samochodem, kiedy to prowadził należącego do ojca Alexa Triumpha 2000 po polach wokół własnego domu w okolicach Reading. Trzy lata później wstąpił do klubu Under 17 Car Club, w którym w 1984 roku został kierowcą. W 1986 roku ojciec zabrał młodego Burnsa na wizytę do rajdowej szkoły Welsh Forest Rally School koło Newtown, który zadecydował wówczas, iż chce zostać kierowcą rajdowym. Następnie Burns zapisał się do Craven Motor Club w Reading. W 1988 roku zadebiutował w rajdach przerobionym do tego celu przez siebie samochodzie Talbot Sunbeam. Jego talent został dostrzeżony przez fana rajdów, Davida Williamsa, który zaopatrzył Burnsa w nowy samochód rajdowy Peugeot 205 GTi. W tamtym roku Burns wystartował w Pucharze Peugeota i wygrał go.
Nagrodą dla Burnsa za zwycięstwo w Pucharze Peugeota był start w rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Wielkiej Brytanii w listopadzie 1990 roku. Burns wystartował z pilotem Wayne’em Goble’em samochodem Peugeot 309 GTI i zajął w klasyfikacji generalnej dwudzieste ósme miejsce. W 1991 roku Burns poznał Szkota Roberta Reida, który został jego pilotem rajdowym. Pod koniec roku angielsko-szkocka załoga wystąpiła w kolejnym Rajdzie Wielkiej Brytanii i zajęła w nim szesnastą pozycję. W 1992 roku David Williams zapewnił Burnsowi nowy samochód, Subaru Legacy RS, przygotowany przez firmę Prodrive. Wygrał nim mistrzostwo serii Mintex National Championship. Burns przystąpił do Subaru World Rally Team i w sezonie 1993 wystartował nowym samochodem w mistrzostwach Wielkiej Brytanii. Wygrał cztery rajdy tej serii (Vauxhall Sport Rally, Pirelli Rally, Rajd Szkocji i Manx International Rally) i dzięki temu w wieku 22 lat został najmłodszym rajdowym mistrzem kraju w historii. W listopadzie 1993 pojechał Subaru w Rajdzie Wielkiej Brytanii i ukończył go na siódmej lokacie.
W sezonach 1994 i 1995 Burns wziął udział w kilku rajdach mistrzostw świata jadąc samochodem Subaru Impreza 555. Na przełomie marca i kwietnia pojechał w Rajdzie Safari (Subaru Imprezą WRX) i zajął w nim piąte miejsce. W sezonie 1994 pojechał jeszcze w Rajdzie Nowej Zelandii i Rajdzie Wielkiej Brytanii, jednak obu nie ukończył. W 1995 roku najpierw zajął siódmą pozycję w marcowym rajdzie Portugalii, a następnie wypadł z lipcowego Rajdu Nowej Zelandii na skutek awarii silnika. Subaru Imprezą pojechał także w listopadzie, w 51. Rajdzie Wielkiej Brytanii i po raz pierwszy w karierze stanął na podium. Był trzeci za Colinem McRae i Carlosem Sainzem, także jadących Subaru Imprezą 555.
1996–1998: Mitsubishi Na początku 1996 roku Burns podpisał kontrakt z zespołem Mitsubishi Ralliart na występy w sezonie 1996 samochodem Mitsubishi Lancer Evo III. W zespole Mitsubishi miał być drugim kierowcą obok Fina Tommiego Mäkinena. Swój debiut w zespole Mitsubishi w mistrzostwach świata Burns zaliczył w maju 1996 w Rajdzie Indonezji. Załoga Burns-Reid odpadła z rajdu na 3. odcinku specjalnym z powodu awarii układu elektrycznego. W mistrzostwach świata, w sezonie 1996, Burns pojechał jeszcze w trzech rajdach. W lipcu 1996 w Rajdzie Argentyny był czwarty, we wrześniu w Rajdzie Australii – szósty, a listopadowego Rajdu Katalonii nie ukończył z powodu wypadku na 18. odcinku specjalnym. W 1996 roku Burns jeździł w zespole Mitsubishi także w mistrzostwach Azji i Pacyfiku i zajął w nich drugie miejsce za Kennethem Erikssonem z zespołu Subaru.
W sezonie 1997 Burns startował samochodem Mitsubishi Carisma GT Evo IV. Pierwszym rajdem w tamtym sezonie, w którym Brytyjczyk wystartował, był marcowy Rajd Safari. Czwarty odcinek specjalny Olepolos 1 był pierwszym wygranym odcinkiem specjalnym w karierze Burnsa. W kenijskim rajdzie zajął drugie miejsce i przegrał o ponad 7 minut ze Szkotem Colinem McRae. Kolejnych dwóch rajdów w sezonie 1997, w których uczestniczył, nie ukończył. Pod koniec marca 1997 odpadł z Rajdu Portugalii na skutek awarii skrzyni biegów, a z majowego Rajdu Argentyny wyeliminowała go awaria zawieszenia. W czerwcu 1997 roku Burns dojechał na czwartym miejscu w Rajdzie Grecji, w sierpniu 1997 był czwarty w Rajdzie Nowej Zelandii, a we wrześniu 1997 – czwarty w Rajdzie Indonezji. Z kolei w Rajdzie Australii po 4. i 5. odcinku specjalnym był liderem, po raz pierwszy w swojej karierze, jednak ostatecznie ukończył zawody na czwartej pozycji. Natomiast w listopadzie, w ostatnim rajdzie sezonu, Rajdzie Wielkiej Brytanii Burns miał szansę odnieść pierwsze swoje zwycięstwo w mistrzostwach świata. Od 12. odcinka specjalnego prowadził, jednak na 21. odcinku przebił oponę, stracił cztery minuty i ostatecznie dojechał do mety na czwartej pozycji.
W sezonie 1998 Burns miał po raz pierwszy pojechać we wszystkich rajdach mistrzostw świata i na sezon otrzymał nowy samochód Mitsubishi, Carismę GT Evo IV. Sezon rozpoczął od zajęcia piątej pozycji w Rajdzie Monte Carlo oraz piętnastej w Rajdzie Szwecji. W trzecim rajdzie sezonu, odbywającym się na przełomie lutego i marca Rajdzie Safari Burns objął prowadzenie na 1. odcinku specjalnym. Potem jednak do 10. odcinka specjalnego jechał na drugiej pozycji, a od 11. do końca rajdu prowadził i tym samym wygrał swój pierwszy w karierze rajd o mistrzostwo świata. O ponad 9 minut pokonał dwóch Finów, byłych mistrzów świata, Juhę Kankkunena i Ariego Vatanena, obu jadących Fordem Escortem WRC. W dwóch kolejnych rajdach, Rajdzie Portugalii i Rajdzie Hiszpanii Burns był czwarty, a kolejne punkty do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata zdobył w sierpniu, w Rajdzie Finlandii, w którym był piąty. W listopadzie 1998 wystartował w ostatnim rajdzie sezonu, Rajdzie Wielkiej Brytanii. Zwyciężył w trzynastu odcinkach specjalnych i wygrał swój drugi rajd w sezonie wyprzedzając na mecie Juhę Kankkunena oraz Brunego Thiry. Dzięki zwycięstwu i odpadnięciu Carlosa Sainza na ostatnim odcinku specjalnym, 300 metrów przed metą, Burns przyczynił się do wywalczenia mistrzostwa świata producentów przez zespół Mitsubishi.
1999–2001: Subaru right|thumb|Richard Burns w Subaru Imprezie WRC2000 w 2000 roku Wraz z początkiem 1999 roku z zespołu Subaru odszedł Szkot Colin McRae, który podpisał kontrakt z zespołem Forda. Kontrakt z Subaru najpierw podpisał Fin Juha Kankkunen, a następnie Burns, który miał stać się liderem zespołu. Debiut w Subaru Imprezie w specyfikacji WRC99 nie był dla Burnsa udany i w styczniowym Rajdzie Monte Carlo zajął on ósmą lokatę. W Rajdzie Szwecji był piąty, a Rajdu Safari nie ukończył na skutek awarii zawieszenia. Także w kolejnych trzech rajdach Burns nie zdołał zająć miejsca na podium. Zajął kolejno: czwarte miejsce w Rajdzie Portugalii, piąte w Rajdzie Katalonii i siódme w Rajdzie Korsyki. Przełamanie nastąpiło w maju, w Rajdzie Argentyny. Do ostatniego odcinka specjalnego Burns prowadził, jednak nie wygrał go i ostatecznie zajął drugą pozycję. Zwycięzcą został partner Burnsa z zespołu, Juha Kankkunen (wygrał z Burnsem o 2,4 sekundy), który pomimo polecenia team order nie puścił Burnsa i nie pozwolił Brytyjczykowi, liderowi zespołu Subaru, odnieść zwycięstwa w Argentynie. Jednak już w kolejnym starcie, w Rajdzie Grecji, Burns prowadził przez prawie cały rajd i wygrał go. Odniósł tym samym swoje trzecie zwycięstwo w karierze i wyprzedził na mecie Carlosa Sainza w Toyocie Corolli WRC oraz Tommiego Mäkinena w Mitsubishi Lancerze Evo VI. Lipcowego Rajdu Nowej Zelandii Burns nie ukończył wskutek awarii skrzyni biegów. Jednak w kolejnych dwóch startach sezonu 1999 dojechał na drugich miejscach. W Rajdzie Finlandii uległ jedynie Kankkunenowi, a w Rajdzie Chin przegrał tylko z Francuzem Didierem Auriolem. Po tych wynikach stał się jednym z kandydatów do wywalczenia mistrzostwa świata. W październikowym Rajdzie Sanremo odpadł jednak z rywalizacji na skutek problemów ze skrzynią biegów, podczas gdy główni rywale Brytyjczyka do tytułu, Mäkinen i Auriol stanęli na podium. W listopadzie, w Rajdzie Australii Burns zwyciężył pokonując o ponad 11 sekund Carlosa Sainza i o ponad 4 minuty Tommiego Mäkinena, który tym samym został mistrzem świata w roku 1999. W ostatnim rajdzie w sezonie, Rajdzie Wielkiej Brytanii Burns wygrał wyprzedzając Juhę Kankkunena i Harriego Rovanperę. Został tym samym wicemistrzem świata z 55 zdobytymi punktami w klasyfikacji generalnej.
left|thumb|Richard Burns w Subaru Imprezie WRC2001 na trasie Rajdu Finlandii 2001 W sezonie 2000 Burns nadal jeździł w Subaru wraz z Juhą Kankkunenem. Pierwszego rajdu w sezonie, styczniowego Rajdu Monte Carlo Burns nie ukończył z powodu kłopotów technicznych z samochodem. Pierwsze punkty w sezonie zdobył w lutym w Rajdzie Szwecji, w którym zajął piątą pozycję. W lutym 2000 odniósł pierwsze zwycięstwo w sezonie 2000. Wygrał Rajd Safari przed Juhą Kankkunenem i Didierem Auriolem. W wygranej pomogły mu między innymi dzięki odpadnięcia faworytów rajdu, Colina McRae i Tommiego Mäkinena. W marcu 2000 Burns stał się pierwszym angielskim kierowcą, który został liderem klasyfikacji mistrzostw świata. Stało się tak dzięki zwycięstwu w Rajdzie Portugalii, w którym Anglik wyprzedził na mecie Marcusa Grönholma i Carlosa Sainza. W kolejnym rajdzie, Rajdzie Katalonii, Burns przyjechał na metę drugi. Przegrał o 5,9 sekundy z Colinem McRae, ale umocnił się na pozycji lidera mistrzostw świata. W maju 2000 Burns wygrał swój ósmy rajd w karierze. Zwyciężył w Rajdzie Argentyny i stanął na podium przed dwoma Finami Grönholmem i Mäkinenem. Tym samym powiększył przewagę w klasyfikacji generalnej nad Mäkinenem do 9 punktów. Kolejnych trzech rajdów Burns jednak nie ukończył. Z Rajdu Grecji odpadł na skutek awarii turbosprężarki, a z Rajdu Nowej Zelandii – z powodu awarii układu mechanicznego. Z kolei na 11. odcinku specjalnym Burns miał wypadek. Jego Subaru dachowało. Burns nie doznał obrażeń, a jego pilot Robert Reid miał lekki uraz karku. Burns stracił prowadzenie w mistrzostwach, a na podium stanął dopiero w listopadzie, w Rajdzie Australii. Dojechał na trzecim miejscu, jednak zwycięzca rajdu, Tommi Mäkinen, został zdyskwalifikowany z powodu nieprzepisowej turbosprężarki. Ostatecznie rajd wygrał Marcus Grönholm, a Burns był drugi. Ostatni rajd w sezonie 2000, Rajd Wielkiej Brytanii, Burns wygrał, jednak Grönholm przyjechał w nim na drugim miejscu. Fin został mistrzem świata, a Burns wywalczył wicemistrzostwo ostatecznie zdobywając 5 punktów mniej w klasyfikacji generalnej. Za rok 2000 Burns otrzymał nagrodę International Rally Driver of the Year w plebiscycie czasopisma Autosport.