Louis Hugh Wilson Jr. (ur. 11 lutego 1920 w Brandon, Missisipi, zm. 21 czerwca 2005 w Birmingham, Alabama) – generał Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, odznaczony Medalem Honoru za męstwo okazane w bitwie o Guam podczas II wojny światowej, 26. komendant Korpusu Piechoty Morskiej.
Życiorys Po ukończeniu nauki w Millsaps College, gdzie studiował ekonomię i uprawiał sport, zgłosił się do rezerwy Marines w maju 1941 roku i w listopadzie tego samego roku został mianowany podporucznikiem. Po szkoleniu oficerskim został skierowany do 9 Pułku Marines w San Diego.
W lutym 1943 roku trafił na teatr działań wojennych na Pacyfiku, uczestnicząc m.in. w kampaniach o Guadalcanal, Efate i Wyspę Bougainville’a. W lipcu 1944 roku, w stopniu kapitana, jako dowódca kompanii F 2. batalionu 9 Pułku, podczas operacji wyzwolenia amerykańskiej wyspy Guam poprowadził atak i obronę trudnego terenu przeciwko przeważającym siłom japońskim. Pomimo ciężkich ran prowadził walkę przez wiele godzin i ostatecznie utrzymał kluczowe pozycje, co przyniosło mu odznaczenie najwyższym amerykańskim odznaczeniem wojskowym – Medalem Honoru.
Po zakończeniu II wojny światowej sprawował szereg istotnych funkcji szkoleniowych i administracyjnych. Służył m.in. jako dziekan i zastępca dyrektora Marine Corps Institute, adiutant dowódcy Fleet Marine Force Pacific oraz szef rekrutacji do Korpusu w Nowym Jorku. W latach 50. i 60. kierował kluczowymi jednostkami szkoleniowymi i operacyjnymi, a także służył w Kwaterze Głównej Korpusu Piechoty Morskiej. W tym czasie, w 1962 roku ukończył również National War College.
Podczas wojny w Wietnamie był asystentem szefa sztabu ds. operacyjnych (G-3) 1 Dywizji Marines, za co otrzymał Legię Zasługi i wietnamski Krzyż Waleczności z Palmą i Złotą Gwiazdą. Po powrocie do USA objął dowództwo 6 Dystryktu Korpusu Piechoty Morskiej, a w 1966 roku otrzymał nominację generalską. Kolejne lata służby upłynęły mu na stanowiskach sztabowych i dowódczych, takich jak szef sztabu Kwatery Głównej Korpusu i Fleet Marine Force Pacific oraz dowódca I Marine Amphibious Force na Okinawie, gdzie otrzymał kolejne nadanie Legii Zasługi.
W 1972 roku został dowódcą Fleet Marine Force Pacific, a 1 lipca 1975 roku został mianowany 26. komendantem Korpusu Piechoty Morskiej z awansem na czterogwiazdkowego generała. Jako dowódca Korpusu przyczynił się do jego modernizacji w trudnym okresie po wojnie w Wietnamie, kładąc nacisk na stałą gotowość bojową, wysoką mobilność oraz integrację komponentu lądowego i powietrznego Marines. Był też pierwszym komendantem Korpusu zasiadającym w Kolegium Połączonych Szefów Sztabów.
Po 38 latach służby przeszedł w stan spoczynku 30 czerwca 1979 roku i osiadł w Missisipi. Na emeryturze zaangażował się w działalność cywilną jako członek rad nadzorczych kilku dużych przedsiębiorstw. Zmarł w 2005 roku po długiej chorobie i został pochowany z honorami wojskowymi na Cmentarzu Narodowym w Arlington.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy generałowie Kategoria:Uczestnicy wojny na Pacyfiku Kategoria:Amerykańscy weterani wojny wietnamskiej Kategoria:Odznaczeni Medalem Honoru Kategoria:Odznaczeni Defense Distinguished Service Medal Kategoria:Odznaczeni Legią Zasługi Kategoria:Odznaczeni Purpurowym Sercem Kategoria:Odznaczeni National Defense Service Medal Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Wietnamu Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Narodowym w Arlington Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2005