Zwonkij

Zwonkij () – rosyjski niszczyciel z początku XX wieku, jedna z 22 zbudowanych jednostek typu Bojkij. Okręt został zwodowany w listopadzie 1904 roku w krajowej stoczni Nawal w Nikołajewie, a do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego został wcielony w sierpniu 1905 roku, z przydziałem do Floty Czarnomorskiej. „Zwonkij” wziął udział w I wojnie światowej, w maju 1918 roku został zdobyty przez Niemców, a we wrześniu 1919 roku przejęli go Biali. W 1920 roku niszczyciel został internowany w Bizercie, a złomowano go w 1924 roku.

Projekt i budowa Okręt był jednym z 22 niszczycieli typu Bojkij zbudowanych w krajowych stoczniach, będących ulepszoną i powiększoną wersją zaprojektowanych w brytyjskiej stoczni Yarrow jednostek typu Sokoł. Zbudowany został w stoczni Nawal w Nikołajewie. Stępkę okrętu położono w styczniu 1904 roku, a zwodowany został w listopadzie 1904 roku.

Dane taktyczno-techniczne „Zwonkij” był niewielkim, czterokominowym niszczycielem, klasyfikowanym do 1907 roku jako torpedowiec. Długość całkowita wynosiła 64 metry, szerokość 6,4 metra i maksymalne zanurzenie 2,59 metra. Wyporność jednostki wynosiła 350 ton. Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 5700 KM, do której parę dostarczały cztery kotły Normand. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 26 węzłów. Okręt mógł zabrać zapas węgla o maksymalnej masie 80 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1200 Mm przy prędkości 12 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie okrętu stanowiły: umieszczone na nadbudówce dziobowej pojedyncze działo kalibru 75 mm Canet L/48 oraz pięć pojedynczych dział trzyfuntowych kalibru 47 mm Hotchkiss M1885 L/40. Jednostka wyposażona była w jedną dziobową stałą i dwie pojedyncze obracalne pokładowe wyrzutnie torped kalibru 381 mm, z łącznym zapasem sześciu torped. Ponadto okręt mógł zabrać na pokład 12–18 min.

Załoga okrętu liczyła 62–69 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba mały|lewo|alt=Niszczyciele Żarkij, Zorkij i Zwonkij w Bizercie w 1924 roku|„Żarkij”, „Zorkij” i „Zwonkij” w Bizercie w 1924 roku „Zwonkij” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego w sierpniu 1905 roku. Jednostka weszła w skład Floty Czarnomorskiej. W 1911 roku dokonano modernizacji uzbrojenia jednostki: zdemontowano wszystkie wyrzutnie torped kalibru 381 mm i wszystkie działka kalibru 47 mm, instalując w zamian dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm oraz drugą armatę kalibru 75 mm Canet i sześć pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm.

W trakcie I wojny światowej „Zwonkij” wchodził w skład Floty Czarnomorskiej. W styczniu 1915 roku 5 dywizjon niszczycieli („Zwonkij”, „Zorkij”, „Zawidnyj” i „Zawietnyj”) przybył do Batumi w celu atakowania tureckiej żeglugi przybrzeżnej. roku krążownik oraz niszczyciele „Zwonkij”, „Zorkij” i „Zawietnyj” ostrzelały rejon w prowincji Zonguldak, powodując nieznaczne straty. W czerwcu 1916 roku niszczyciele „Zwonkij” i „Strogij” ostrzelały pozycje wojsk tureckich na wybrzeżu Kaukazu.

roku „Zwonkij” został zdobyty w Sewastopolu przez Niemców, którzy wcielili go do służby pod oznaczeniem R 11. 26 listopada 1918 roku okręt przejęli alianci w Sewastopolu – został zajęty przez załogę greckiego niszczyciela „Panthir”, po czym przeprowadzony do Konstantynopola. We wrześniu 1919 roku został przekazany flocie białych na Krymie. Po zdobyciu Krymu przez bolszewików, w listopadzie 1920 roku „Zwonkij”, „Zorkij” i „Żarkij” udały się do Bizerty, gdzie zostały internowane przez Francuzów roku. Jednostka została sprzedana i złomowana w 1924 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Nazwy rosyjskich i radzieckich okrętów Kategoria:Niemieckie niszczyciele z okresu I wojny światowej Kategoria:Niszczyciele typu Bojkij Kategoria:Okręty wojenne Białej Armii Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Czornomorśkyj Sudobudiwnyj Zawod Kategoria:Rosyjskie niszczyciele z okresu I wojny światowej