Rudolf Lew (ur. 26 maja 1898 w Rzęsnej Polskiej, zm. 29 kwietnia 1923 w Stanisławowie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 26 maja 1898 w Rzęsnej Polskiej, w ówczesnym powiecie lwowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Piotra, niższego funkcjonariusza kolei, i Walerii z Gurgulów. Był starszym bratem Władysława Dominika (1912–1987), architekta. Od 1908 uczył się w c. k. Gimnazjum I z polskim językiem wykładowym w Stanisławowie. W 1916 zdał egzamin maturalny.
11 maja 1916 został wcielony do Kadry Zapasowej 17 pułku piechoty Obrony Krajowej w Krakowie jako jednoroczny ochotnik. Po dwóch miesiącach został odkomenderowany do Szkoły Oficerów Rezerwy w Opawie. 4 listopada 1916, po ukończeniu X kursu szkoły z wynikiem dobrym i stopniem kaprala jednorocznego, wyruszył w pole jako komendant plutonu w 2. kompanii marszowej. Przebywając w Chełmie, na obszarze etapowym, ukończył kurs dla kadetów–aspirantów oficerskich. Następnie pełnił służbę w macierzystym pułku na stanowisku komendanta plutonu 3. kompanii i obserwatora. 1 lipca 1917 został mianowany chorążym. Po ukończeniu kolejnego kursu został wyznaczony na stanowisko oficera łączności z lotnictwem w komendzie pułku. 1 stycznia 1918 został mianowany podporucznikiem i wyznaczony na stanowisko komendanta 2. kompanii. W marcu tego roku został przydzielony do Komendy w Koloszwarze na stanowisko tłumacza języków słowiańskich. Na tym stanowisku pozostał do końca października 1918.
5 listopada 1918 wstąpił do pułku piechoty ziemi rzeszowskiej. W trzeciej dekadzie tego miesiąca wyruszył pod Lwów na wojnę z Ukraińcami. Na początku grudnia dowodził załogą Dawidowa i wziął udział w walce o tę wieś oraz Sichów i Zubrzę. 11 grudnia 1918 został przydzielony do batalionu szturmowego przy Brygadzie Lwówskiej. Dowodził 2. kampanią we wszystkich walkach oddziału w rejonie Lwowa. Następnie dowodził kompanią karabinów maszynowych w batalionie zimi gródeckiej i 20 stycznia 1919 wziął udział w walce o Gródek Jagielloński. Później służył w oddziale rotmistrza Romana Abrahama na takim samym stanowisku i wziął udział we wszystkich walkach podczas pierwszej i drugiej ofensywy w Galicji Wschodniej. Po rozwiązaniu oddziału rtm. Abrahama został przeniesiony do 8 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy plutonu w 12. kompanii.
29 stycznia 1921 major Roman Abraham we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Rozkazem oficerskim nr 1 Dowództwa 3 Armii z 6 lutego 1921 został mu nadany Order Virtuti Militari. Później to nadanie zostało zatwierdzone przez Naczelnego Wodza, marszałka Józefa Piłsudskiego. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 8 pp Leg. w Lublinie. Zmarł 29 kwietnia 1923 w Stanisławowie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1859 – 19 lutego 1922 Krzyż Walecznych nr 2573
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 8 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1923