Otton Ślizień (ur. 4 grudnia 1892 w Warszawie, zm. 3 lutego 1985 w Sopocie) – polski artysta malarz i muzeolog, założyciel i dyrektor Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku (1948–1952 i 1957–1966).
Życiorys mały|240x240px|Ulica Ottona Ślizienia we Fromborku mały|240x240px|Grób na cmentarzu komunalnym we Fromborku Urodził się w Warszawie, w rodzinie lekarza wojskowego Jana Tomasza (ur. 1860/61), syna Ottona Jana Ślizienia (1806–1887), filarety i powstańca listopadowego, właściciela majątku Drućkowszczyzna. Matką Ottona była Eleonora z domu Kunicka (1866–1927), siostra znanych działaczy robotniczych, Stanisława, Ryszarda i ZofiiPolski Słownik Biograficzny, T. 51/4, autor hasła Sebastian Ślizień, s. 20–21. W 1910 Otton ukończył gimnazjum klasyczne w Wilnie i zapisał się na trzyletnie Studium Rolnicze przy Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył je w 1913. W 1916 został zmobilizowany do armii rosyjskiej w stopniu porucznika artylerii. Wojnę zakończył jako oficer Wojska Polskiego. Po zdemobilizowaniu rozpoczął w 1920 studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Studia ukończył z tytułem licencjata. W 1924 przejął majątek rodzinny w Drućkowszczyźnie (obecnie Białoruś) w powiecie nieświeskim, na którym gospodarował jako ostatni dziedzic rodu Ślizienów, do początku II wojny światowej. W tym czasie ożenił się Ireną z Rdułtowskich, z którą miał dwoje dzieci – Barbarę i Jana. W 1939 został zmobilizowany na wojnę, jednak jego jednostkę bardzo szybko rozwiązano. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Warszawy i w okolice Grójca, tam spędził całą okupację. Pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej oraz w Polskim Czerwonym Krzyżu. W tym czasie, w 1940, cała jego rodzina została zesłana na Syberię. Udało im się nawiązać kontakt listowny, spotkali się razem po wojnie, w 1946. Zamieszkali w Gdańsku-Wrzeszczu. Otton podjął pracę w zaopatrzeniu budowlanym, Urzędzie Ziemskim, następnie w Centrali Rybnej. W 1948 na zaproszenie historyka profesora Lorentza przeprowadził się do Fromborka, by objąć tam funkcję pierwszego kierownika muzeum im. Mikołaja Kopernika. Kierownikiem muzeum został mianowany w czerwcu tego roku. Na siedzibę wybrano ocalały budynek kanonii pod wezwaniem Matki Boskiej Wniebowziętej. Dzięki jego staraniom uroczyste otwarcie muzeum nastąpiło już 5 września 1948 roku. Połączone zostało ze zjazdem Związku Historyków Sztuki i Kultury oraz delegatów Związku Muzeum w Polsce. Muzeum urządzono w ośmiu salach na parterze i na pierwszym piętrze budynku kanoniiEdmund Kurowski Dzieje Fromborka. Historia miasta do 1998 r., Frombork 2000, s. 157. Funkcję dyrektora muzeum sprawował do 1952, kiedy to został zwolniony przez władze z przyczyn światopoglądowych, ponieważ przedstawiał postać Kopernika nie tylko jako astronoma, lecz także jako kanonika diecezji warmińskiej i lekarza. Pewnego dnia wdał się w spór na tematy światopoglądowe z oficerem radzieckim. Gdy ten spytał go, jak można wierzyć w coś, czego nie widać, Ślizień odpowiedział, że przecież bieguna północnego też nie widać, a istnieje. Już następnego dnia otrzymał decyzję o zwolnieniu i przeniesieniu na stanowisko handlowca PSS „Społem” w Bielsku-BiałejKrzysztof Szczepanik Następcy Kopernika, Braniewskie Echa, nr 7 (8), 16 kwietnia 1990, s. 2.
Po jego odejściu zmieniono wygląd poszczególnych sal muzeum, uzupełniając je cytatami Engelsa i Stalina. Na stanowisko dyrektora przywrócono go dopiero w okresie odwilży gomułkowskiej w 1957 rokuFrombork. Była pracownia i syn o twórcy muzeum. Nie skarżył się na los, dziwił się głupocie [w:] IKAT. Gazeta Braniewska, 5 maja 2006 r., s. 5.
W okresie od 1952 do 1957 mieszkał w Bielsku-Białej. W wieku 66 lat rozpoczął eksternistyczne studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tytuł magistra uzyskał w wieku 72 lat, broniąc pracy napisanej pod kierunkiem prof. Karola Górskiego no temat sejmiku biskupstwa warmińskiegoZasłużony kostosz Dziennik Bałtycki, 30 grudnia 1978, nr 295, s. 3. Ukończył również kurs dla muzealnych pracowników naukowych. W 1957 powrócił do Fromborka i ponownie objął urząd dyrektora muzeum. Pracował w nim do 1966. W tym czasie jednak trudno było mu się pogodzić z postępującymi we Fromborku przemianami. W jego świat muzealnego spokoju wtargnęły tysiące urzędników i harcerzy, chcących zmienić wygląd miasta w ramach prowadzonej Operacji 1001-Frombork. W 1966 odszedł na emeryturę. Zajął się amatorską twórczością artystyczną – rzeźbą i malarstwem, prócz tego nadal zajmował się historiąFrombork. Otton Ślizień. Patron nowej ulicy [w:] IKAT. Gazeta Braniewska, 28 kwietnia 2006 r., s. 2.
Pogłębiał swoją wiedzę do ostatnich lat życia. Skromne mieszkanie, które zajmował, wypełnione było książkami i pamiątkami, po śmierci żony i wyprowadzeniu się dzieci mieszkał bowiem samotnie. Z wiekiem spotkania ze znajomymi stawały się również rzadsze, gdyż postępujące upośledzenie słuchu uniemożliwiło niemal kontakt z otoczeniem. Troskliwie opiekował się wówczas starcem ówczesny dyrektor muzeum Tadeusz Piaskowski, przed laty jego uczeń, w ostatnich latach powiernik i przyjacielElzbieta Topolnicka-Niemcewicz Duch Kopernika wśród murów, IKAT. Gazeta Braniewska, 12 lutego 1999, s. 8–9.
Zmarł 3 lutego 1985 w Sopocie. Pochowany został 6 lutego na cmentarzu komunalnym we Fromborku, w grobie obok wcześniej zmarłej żony Ireny (1900–1963)Nekrolog [w:] Głos Wybrzeża. Dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, 1985.02.06 nr 31, s. 5.
Uhonorowanie i upamiętnienie 5 lipca 1973 nadano mu tytuł Honorowego Obywatela FromborkaJerzy Chrabąszcz Księga honorowych obywateli Fromborka – miasta Mikołaja Kopernika. Lata 1967–2010, Frombork 2013, s. 132. W 1975 został odznaczony pamiątkowym Medalem Kopernikowskim20-lecie Fromborskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii Urania marzec 1975, R. 46 nr 3, s. 82. Otrzymał również złotą Odznakę „Za opiekę nad zabytkami”Tadeusz Oracki Twórcy i działacze kultury w województwie olsztyńskim w latach 1945–1970. Materiały biograficzne, Olsztyn 1975, s. 151–152. oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. 30 września 2005 Rada Miasta i Gminy we Fromborku przyjęła uchwałę o nadaniu jednej z ulic Fromborka imienia Ottona Ślizienia. Jest to ulica prowadząca do obserwatorium astronomicznego na tzw. Górze Żurawiej, będącego częścią Muzeum Mikołaja Kopernika, którego był kustoszem. 21 kwietnia 2006 nastąpiło uroczyste otwarcie ulicy, połączone z krótką sesją wspomnieniową poświęconą jej patronowi oraz mszą świętą w archikatedrze fromborskiej. Otwarcia ulicy dokonał syn Ottona, Jan.
Przypisy
Linki zewnętrzne Otton Ślizień w Leksykonie Kultury Warmii i Mazur
Kategoria:Dyrektorzy Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Artyści związani z Fromborkiem Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Absolwenci Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika Kategoria:Honorowi obywatele Fromborka Kategoria:Odznaczeni Złotą odznaką „Za opiekę nad zabytkami” Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1985 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym we Fromborku Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)