Elfleda – anglosaska królowa. Druga żona Edwarda Starszego, matka króla Elfwearda.
Elfleda była córką ealdormana Æthelhelma, prawdopodobnie ealdormana Æthelhelma z Wiltshire, który zmarł w 897 roku. Choć genealog David H. Kelley i historyk Pauline Stafford zidentyfikowali go jako Æthelhelma, syna wuja Edwarda, króla Ethelreda I, to jednak takie pokrewieństwo jest bardzo mało prawdopodobne. Gdyby Æthelhelm był synem króla Æthelreda I, Elfleda i Edward byliby kuzynostwem w pierwszym stopniu, a ich małżeństwo byłoby zakazane jako kazirodcze. Inne małżeństwa z tamtego okresu pomiędzy kuzynami drugiego i trzeciego stopnia były uznawane za kazirodcze i niedozwolone, dlatego też mało prawdopodobne jest, aby zaakceptowano małżeństwo tak bliskich krewnych. Potwierdza to przymusowe unieważnienie małżeństwa króla Edwina i Elgivy, którzy byli kuzynami w trzecim stopniu. Inni historycy zwracają uwagę, że w dokumencie nadania od króla Alfreda dla ealdormana Æthelhelma nie ma żadnej wzmianki o pokrewieństwie między nimi. Gdyby Æthelhelm rzeczywiście był synem brata Alfreda, wówczas w dokumencie zostałby określony jako siostrzeniec króla.
Pierwsze małżeństwo Edwarda z matką króla Athelstan, Ecgwynn, zakończyło się około 899 roku, a na pewno przed 901 rokiem, kiedy Elfleda poświadczyła dokument Edwarda jako conjux regis (żona króla). To jedyny zachowany dokument, który poświadczyła, i nigdy nie występowała jako królowa. Choć wcześniej sądzono, że została konsekrowana na królową, gdy Edward został koronowany w 900 roku, obecnie uznaje się to za mało prawdopodobne.
W 1827 roku otwarto grób św. Kutberta w katedrze w Durham, a wśród znalezionych przedmiotów znajdowały się stuła i manipularz z inskrypcjami wskazującymi, że zostały ufundowane przez Elfledę dla biskupa Fritestana z Winchesteru. Jednakże przedmioty te zostały ofiarowane przez Æthelstana do grobu Kutberta, prawdopodobnie w 934 roku. Około 967 roku Hrotsvitha, mniszka z Gandersheim, napisała pochwałę czynów Ottona I, w której zestawiła szlachetne pochodzenie matki Eadgyth z niższym pochodzeniem Ecgwynn, choć nie sugerowała, że Edward nie poślubił Ecgwynn.
Edmund I, przyszły król, syn trzeciej żony Edwarda, Eadgifu, urodził się w 920 lub 921 roku, więc małżeństwo Elfledy musiało zakończyć się pod koniec drugiej dekady X wieku. Według relacji Williama z Malmesbury Edward oddalił Elfledę, aby poślubić Eadgifu – twierdzenie to budzi sceptycyzm u Seana Millera, lecz zostało przyjęte przez innych historyków. Elfleda obrała życie religijne, lecz poza klasztorem, ponieważ zachowała swoje posiadłości, i została pochowana w opactwie Wilton razem ze swoimi córkami, Eadfledą i Ethildą.
Potomstwo Dziećmi Elfledy byli: Elfweard, który – jak sugeruje XII wieczny Textus Roffensis – mógł zostać królem Wessex po śmierci ojca w 924 roku, ale sam zmarł w ciągu miesiąca, Edwin, który utonął w 933 roku, Edwiga, żonę Karola III Prostaka, króla Franków Zachodnich, Edhilda, która poślubiła Hugona Wielkiego, księcia Franków, Edytę, żonę Ottona I, cesarza rzymskiego, Elgiwa, żona Ludwika, brata Rudolfa I, Eadfleda, zakonnica, Ethilda, mająca śluby religijne w Wilton.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dynastia z Wesseksu Kategoria:Biografie IX wieku Kategoria:Biografie X wieku