Edmund I, przyszły król, syn trzeciej żony Edwarda, Eadgifu, urodził się w 920 lub 921 roku, więc małżeństwo Elfledy musiało zakończyć się pod koniec drugiej dekady X wieku. Według relacji Williama z Malmesbury Edward oddalił Elfledę, aby poślubić Eadgifu – twierdzenie to budzi sceptycyzm u Seana Millera, lecz zostało przyjęte przez innych historyków. Elfleda obrała życie religijne, lecz poza klasztorem, ponieważ zachowała swoje posiadłości, i została pochowana w opactwie Wilton razem ze swoimi córkami, Eadfledą i Ethildą.
Potomstwo Dziećmi Elfledy byli: Elfweard, który – jak sugeruje XII wieczny Textus Roffensis – mógł zostać królem Wessex po śmierci ojca w 924 roku, ale sam zmarł w ciągu miesiąca, Edwin, który utonął w 933 roku, Edwiga, żonę Karola III Prostaka, króla Franków Zachodnich, Edhilda, która poślubiła Hugona Wielkiego, księcia Franków, Edytę, żonę Ottona I, cesarza rzymskiego, Elgiwa, żona Ludwika, brata Rudolfa I, Eadfleda, zakonnica, Ethilda, mająca śluby religijne w Wilton.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dynastia z Wesseksu Kategoria:Biografie IX wieku Kategoria:Biografie X wieku