mały|Konstanty Ważyński (pierwszy z lewej), Bielsk, 1939 r. Konstanty Kazimierz Ważyński (ur. 5 marca 1890 w Oszmianie, zm. 18 lutego 1967 w Warszawie) — pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinnym majątku OlanyRodzina Skarbek Ważyńskich wywodzi się z osiadłego na Litwie starego szlacheckiego rodu herbu Abdank, do 1939 miała włości w Oszmiańskiem, obecnie na granicy litewsko-białoruskiej, zob. Cz. Malewski, Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. Powiaty lidzki, oszmiański i wileński, wyd. Instytut Historii PAN, Warszawa 2016, s. 363, 842., w ówczesnym powiecie oszmiańskim, należącym do guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Był najstarszym z czworga dzieci Władysława Leona Skarbek Ważyńskiego herbu AbdankC. Jankowski, Powiat Oszmiański. Materjały do dziejów ziemi i ludzi, Cz. I, Petersburg–Kraków 1896, s. 340–364.Cz. Malewski, Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. Powiaty lidzki, oszmiański i wileński, wyd. Instytut Historii PAN, Warszawa 2016, s. 213, 842.A. Rachuba, Metryka Litewska. Księga wpisów nr 131, wyd. DiG, Instytut Historii PAN, Warszawa 2001. i Wandy, z domu Gorskiej. Jego młodszymi braćmi byli oficerowie Wojska Polskiego: Michał (1894–1926), rotmistrz i Kazimierz (1899–1994), kapitan administracji (artylerii), odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1910 ukończył szkołę realną w Kijowie.

1 września 1910 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej i naukę w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. 6 sierpnia 1913, po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1913 i wcielony do 3 dywizjonu artylerii konnej w Kownie na stanowisko młodszego oficera 5 baterii. Brał udział w I wojnie światowej w walkach na froncie niemiecko-rosyjskim. 18 września 1914 został ciężko ranny w lewą rękę, a następnego dnia dostał się do niemieckiej niewoli. W 1918, po uwolnieniu z niewoli, przyjechał do Warszawy.

9 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W czasie wojny z Ukraińcami był dowódcą pociągu pancernego nr 13 „Boruta”.

Z dniem 15 grudnia 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 3 dywizjonu artylerii konnej w Wilnie. 1 czerwca 1924 powierzono mu pełnienie obowiązków kwatermistrza tego dywizjonu. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 44. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 2 listopada 1926, po złożeniu egzaminu wstępnego z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego, został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1926/28 z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów artylerii. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko szefa oddziału ogólnego. Z dniem 8 kwietnia 1931 został przydzielony na pięcioipółmiesięczny kurs doskonalący oficerów artylerii w Toruniu. W październiku 1931 został przeniesiony do 21 pułku artylerii lekkiej w Białej na stanowisko dowódcy III dywizjonu detaszowanego w Oświęcimiu. 17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów artylerii i 1. lokatą. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 11 dywizjonu artylerii konnej w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy dywizjonu. W grudniu 1935 został przeniesiony do 7 pułku artylerii lekkiej w Częstochowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 27 kwietnia do 31 maja 1937 pełnił obowiązki dowódcy pułku. W lutym 1938 został przeniesiony do 21 pułku artylerii lekkiej w Białej na stanowisko dowódcy pułku. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 26 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, objął stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 21 Dywizji Piechoty Górskiej. Wziął udział w kampanii wrześniowej. 18 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Do 18 kwietnia 1945 przebywał w Oflagu VII A Murnau w Bawarii.

Po powrocie do kraju pracował na różnych stanowiskach w służbie cywilnej. Za zasługi bojowe został odznaczony krzyżem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych i licznymi medalami pamiątkowymi.

Był autorem i tłumaczem publikacji wojskowo-historycznych, m.in. z języka angielskiego przełożył wydane w 1959 przez Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Kierowanie wojnąE. J. Kingston-McCloughry, Kierowanie wojną, wyd. Biblioteka Wiedzy Wojskowej, Warszawa 1959. autorstwa Edgara McCloughry, oraz z zespołem pracowników Wojskowego Instytutu Historycznego opracował Bibliografię Wojskową II wojny światowejBibliografia wojskowa II wojny światowej. Materiały za lata 1939–1958. Część polska, red. F. Czaplicka, wyd. Wojskowy Instytut Historyczny, Warszawa 1960. wydaną w 1960. Publikował też liczne recenzje prac wojskowo-historycznych. Biegle posługiwał się językiem rosyjskim, niemieckim, francuskim i angielskim.

Zmarł 18 lutego 1967 w 2 Centralnym Szpitalu Klinicznym Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie. Pogrzeb odbył się 21 lutego na Cmentarzu Komunalnym (d. Wojskowym) na Powązkach w Warszawie (kwatera A8, rząd 5, grób 17)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..

Był żonaty z Eugenią, z domu Prawdzic Szamota (ur. 18 marca 1901 r. we Lwowie, zm. 19 lipca 1976 r. w Warszawie), z którą miał dwoje dzieci: Jaremę Andrzeja (ur. 11 listopada 1921 r. w Wilnie, zm. 22 listopada 1944 r. w Stalag IV-B/H Zeithain), studenta Politechniki Warszawskiej, uczestnika powstania warszawskiego oraz Jadwigę Krystynę Ważyńską-Światłowską (ur. 24 lipca 1931 r. w Warszawie, zm. 26 kwietnia 2024 r. tamże), lekarza pediatrę, zamężną z Wojciechem Janem Światłowskim (1930–1997), geodetą, synem mjr Jana Światłowskiego.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3118 – 3 lutego 1922 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 11 listopada 1937 „za zasługi w służbie wojskowej” Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal za Długoletnią Służbę Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Konstantynowskiej Szkoły Artylerii Kategoria:Członkowie załóg polskich pociągów pancernych w wojnie polsko-ukraińskiej Kategoria:Dowódcy 11 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Kwatermistrzowie oddziałów artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie 3 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Artylerii Lekkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 21 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie dowództwa 21 Dywizji Piechoty Górskiej Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Pułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu Wileńskiej Brygady Kawalerii Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1967