Stefan Roman Ławrowski (ur. 19 grudnia 1888 w Krakowie, zm. po 1947) – polski księgowy i urzędnik, w latach 1925–1928 burmistrz Przasnysza, w latach 1945–1947 starosta powiatu giżyckiego.
Życiorys Był synem Włodzimierza Jana i Klotyldy z d. Swolkień małżonków Ławrowskich. Jego żoną była Stefania Matuszewska (1896–1982), siostra Bronisława Matuszewskiego, burmistrza Przasnysza w latach 1921–1925Archiwum Państwowe w Warszawie Oddział w Pułtusku, Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej w Przasnyszu, metryka chrztu nr 39/1919.. Ich córka Elżbieta Izabela (1922–1989) wyszła za mąż za Romualda Włodzimierza RykowskiegoArchiwum Państwowe w Warszawie Oddział w Pułtusku, Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej w Przasnyszu, metryka chrztu nr 205/1922., założyciela i wieloletniego prezesa Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej.
Miał wykształcenie średnie. Po ukończeniu gimnazjum, w 1910, odbył jednoroczny kurs abituriencki w Akademii Handlowej w Krakowie. W latach 1911–1913 pracował jako buchalter w warszawskich firmach handlowych, a następnie wyjechał do Saratowa. Tam w latach 1914–1917 był księgowym w towarzystwie akcyjnym, zaś w latach 1917–1918 zastępcą pełnomocnika rejonu pskowskiego Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Leningradzie. Następnie przyjechał do Przasnysza, gdzie pełnił obowiązki starosty, był pracownikiem Izby Skarbowej, wreszcie burmistrzem (19 grudnia 1925 – 11 grudnia 1928). W 1926 był członkiem Komitetu Uroczystości Rostkowskich z okazji przeniesienia relikwii św. Stanisława Kostki z Przasnysza do Rostkowa. Złożył podpis w Polskiej Deklaracji o Podziwie i Przyjaźni dla Stanów Zjednoczonych. Od 26 czerwca 1927 był członkiem Rady Miejskiej w Przasnyszu.
W latach 1928–1931 pracował jako urzędnik magistratu w Mławie, a następnie został kierownikiem administracyjnym Instytutu Oświaty Pracowniczej w Warszawie (1931–1939). W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Prowadził własny sklep i angażował się w pracę konspiracyjną. Po zajęciu prawobrzeżnej części Warszawy przez Armię Czerwoną we wrześniu 1944 przedostał się do Lublina i zgłosił do służby w resorcie spraw zagranicznych Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Delegowany do dyspozycji Pełnomocnika Rządu Tymczasowego RP na Prusy Wschodnie w Białymstoku, został mianowany zastępcą głównego przedstawiciela PKWN ds. ewakuacji ludności niepolskiej na terytorium Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (22 września 1944 – 31 marca 1945).
9 kwietnia 1945 otrzymał nominację od Pełnomocnika Rządu RP w Białymstoku na stanowisko starosty powiatu giżyckiego. Pisemną rezygnację ze stanowiska ze względów zdrowotnych złożył wojewodzie olsztyńskiemu 6 września 1947. Z dniem 31 sierpnia 1947 został odwołany ze stanowiska dekretem Ministerstwa Ziem Odzyskanych z 28 września 1947. Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (1921–1926 i od 1944), a od 16 października 1944 do PPS Wolność-Równość-Niepodległość. Był członkiem Wojewódzkiego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej. Od 16 stycznia 1945 był przewodniczącym Wojewódzkiego Koła TUR w Białymstoku.
Przypisy
Kategoria:Burmistrzowie miast II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Przasnyszem Kategoria:Ludzie związani z Mławą Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1919–1939)