Włośnianka smukłotrzonowa (Hebeloma ischnostylum (Cooke) Sacc.) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hebeloma, Strophariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1884 r. Mordecai Cubitt Cooke, nadając mu nazwę Agaricus ischnostylus. W 1887 r. Pier Andrea Saccardo przeniósł go do rodzaju Hebeloma. M.C. Cooke nie wskazał holotypu. lektotyp wyznaczył Henry Joseph Beker w 2016 r. Nazwa gatunkowa pochodzi od łacińskich słów ischno – cienki i stylos – filar, podkreślających smukłość trzonu. Polska nazwa na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym.
Morfologia Kapelusz O średnicy do 85 mm, wypukły z garbkiem, rzadko dużym. Rzadko higrofaniczny. Powierzchnia owłosiona, plamista lub łuskowata, przeważnie jednobarwna, kremowa, jasnokremowa lub jasnożółta. Brzeg często podwinięty, rzadko włókienkowaty lub żebrowany. W stanie wilgotnym skórka lepka. Blaszki Przyrośnięte lub wykrojone, rzadko zbiegające ząbkiem lub wolne, białe, o szerokości 4–8 mm. Liczba kompletnych blaszek 31–60. Krople na blaszkach czasami występują, czasami ich brak, sporadycznie widoczne są przez soczewkę 10x, rzadko gołym okiem. Ostrza blaszek gładkie lub strzępiaste, rzadko silnie strzępiaste. Trzon Wysokość 12–65 mm, grubość 3–6 (8), podstawy zazwyczaj cylindryczna lub maczugowata, wnętrze często puste. Powierzchnia kłaczkowata, sporadycznie włókienkowata, na wierzchołku oprószona, rzadko kłaczkowata. U podstawy brak sznurów grzybniowych. Miąższ Jędrny, w trzonie przebarwiający się zmiennie. Ma słodki, rzadko kakaowy zapach, smak łagodny. Cechy mikroskopowe Zarodniki zazwyczaj migdałowate, często wrzecionowate, sporadycznie cytrynowate, pod mikroskopem często brązowe, sporadycznie żółte lub żółtobrązowe. Rozmiary zarodników średnio 10,8–12,1 × 5,5–6,6 µm, Q= 1,77–2,8. Gutuli zazwyczaj brak. Podstawki 24–43 × 6–9 μm, zazwyczaj 4 zarodnikowe. Cheilocystydy głównie maczugowate lub cylindryczne, rzadko balonowate, maczugowato-szypułkowe, maczugowato-butelkowate lub maczugowato-wybrzuszone, zwężające się, nitkowate lub wybrzuszone;. Przegrody występują rzadko. Zawartość cheilocystyd żółta. Pleurocystyd brak. Skórka typu ixocutis. Grubość epikutis do 185 μm; szerokość strzępek ixocutis do 6 μm. Komórki tramy często elipsoidalne, sporadycznie cylindryczne, grubo kiełbaskowate lub kuliste o szerokości do 25 μm. Gatunki podobne Z powodu zapachu umieszczono Hebeloma ischnostylum w sekcji Sacchariolentia. W sekcji tej zapach i podobną szerokość zarodników, mniejszą od 7 μm, mają także włośnianka słodkowonna (Hebeloma sacchariolens) i włośnianka wierzbowa (Hebeloma fusisporum). W. słodkowonna ma średnie Q zarodników mniejsze niż 1,8 i jest zwykle dwukolorowa z brązowawymi tonami w środku, w. wierzbowa ma nieco większe zarodniki niż H. ischnostylum, zarówno pod względem szerokości, jak i długości, ponadto H. ischnostylum jest na ogół mniej smukła niż H. fusisporum.
Występowanie i siedlisko Podano stanowiska w Ameryce Północnej, Europie i na Nowej Zelandii. Występuje w Polsce; pierwsze stanowiska podano w 2018 r.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Preferuje lasy liściaste i mieszane, występuje pod wieloma gatunkami drzew liściastych i iglastych.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pierścieniakowate