Poczta Główna w Gliwicach – zabytkowy budynek poczty w mieście Gliwice.
Historia Teren po dawnej giełdzie zbożowej o powierzchni 4690 m² został nabyty przez miasto na potrzeby budowy nowej poczty w 1899 roku za 178 000 marek. Ręcznie formowane cegły formatu tzw. klasztornego zapewniła cegielnia Maxa Biala. Poczta była budowana od maja 1904 roku. Więźba dachowa została ustawiona 12 sierpnia 1905 roku. Budynek oddano do użytku 6 lipca 1906 roku.
W 1907 w poczcie zainstalowano telegraf; w 1910 automat do wydawania znaczków; w 1925 usługę poczty lotniczej. W 1927 budynek powiększono o skrzydło tylnie i zbudowano schody w wieży. Renowacja wnętrza i zewnętrza przebiegła w 1934 roku, m.in. odsłonięto wówczas zatynkowane herby.
Architektura Budynek w stylu historyzmu z elementami neogotyku, nawiązującego do średniowiecznej odmiany stylu gotyckiego pięknego z XIV w., który pochodził z warsztatu architektonicznego Hinricha Brunsberga (1350–1428) na Pomorzu Zachodnim i w Brandenburgii.
Front budynku ma wymiary 67,5 na 16,5 m, gmach jest głęboki na 40 m, ośmioboczna wieża ma wysokość 39 m. Centralnie umieszczony hol przykryto szklanym dachem; w gmachu znajdowały się mieszkania oraz pomieszczenia służbowe telegrafisty. Wieżę nakrywa dachówka gąsiorówka, pokrycie dachu stożkowego wykonano z dachówki karpiówki, niski dach pokryto płytami z tzw. Holzcementu.
Na elewacji znajdują się herby miejskie: Łabęd, Zabrza, Gliwic i Katowic, zatynkowano je w 1918 roku.
Herby
Przypisy
Kategoria:Gliwice Kategoria:Zabytki nieruchome w Gliwicach