Andrzej Wystrychowski (ur. jako Walter Wystrychowski 23 lutego 1912 w Bytomiu, zm. 15 grudnia 1986 w Gdyni) – polski duchowny katolicki, benedyktyn, kapelan Armii Krajowej i Wojska Polskiego od 1944 roku do przejścia na emeryturę w 1980.
Życiorys Wczesne lata Urodził się 23 lutego 1912 roku w Bytomiu, w rodzinie Wojciecha i Marty zd. Hedwig. Jego ojciec był nauczycielem i doradcą technicznym ds. nauki języka polskiego na powiat katowicki z ramienia Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej. Z powodu zaangażowania w sprawy polskie musiał opuścić Bytom, przenosząc się do Królewskiej Huty, gdzie pełnił funkcję inspektora szkolnego.
Był uczniem gimnazjum klasycznego w Chorzowie i Lublińcu. W 1931 r. wstąpił do opactwa benedyktynów Emauzy w Pradze. Od 1932 r. studiował teologię w arcyopactwie Beuron oraz na Uniwersytecie Karola w Pradze. 7 czerwca 1937 r. otrzymał święcenia kapłańskie, w tym samym roku wrócił też do kraju i podjął studia z zakresu prawa kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Okres II wojny światowej Wybuch II wojny światowej zastał go w Chorzowie, skąd ewakuował się na wschód, zamierzając wrócić do domu zakonnego. Dołączył do ewakuującej się grupy powstańców śląskich, z którą dotarł do Lublina, gdzie w czasie okupacji pracował w szpitalu szarytek oraz Szpitalu Dzieciątka Jezus. Między 1 a 18 września 1939 roku był w szeregach Wojska Polskiego, a za pośrednictwem dziekana AK „Achillesa” został przyjęty do Armii Krajowej pod pseudonimem „Placyt”.
W dniu ucieczki Niemców z Lublina udzielał ostatniej posługi więźniom gestapo na lubelskim zamku. Wstąpił ochotniczo do służby duszpasterskiej 1 Armii Wojska Polskiego (wpis do ewidencji 13 września 1944). Przydzielony w stopniu starszego kapelana do 1 Warszawskiej Brygady Kawalerii, z którą przeszedł szlak bojowy z Warszawy przez Kołobrzeg do Łaby. Wojnę zakończył w randze kapitana.
Okres powojenny W drugiej połowie 1945 r. został proboszczem dywizji kawalerii w Gorzowie Wielkopolskim, w 1946 r. mianowany proboszczem 12. dywizji piechoty w Szczecinie, gdzie podjął się odbudowy kościoła garnizonowego. Od 3 maja 1947 był członkiem zwyczajnym Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Angażował się też w działalność Miejskiej Rady Narodowej, a w grudniu 1948 r. został radnym Szczecina.
Po opuszczeniu wspólnoty benedyktyńskiej za zgodą prymasa Stefana Wyszyńskiego został proboszczem parafii wojskowej garnizonu w Skierniewicach, a w 1951 r. przeniesiono go do Radomia, następnie 4 grudnia 1964 - do Sopotu, gdzie został proboszczem garnizonu Marynarki Wojennej, gdzie pomagał przy remoncie tamtejszego kościoła.
Dnia 4 maja 1968 r. awansowany do stopnia pułkownika. Podczas wydarzeń Grudnia 1970 roku towarzyszył zabitym z ostatnią posługą. W tym samym roku został członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, a myślistwo stało się jego pasją.
10 października 1980 roku przeniesiony do rezerwy, po czym pozostał na parafii kościoła pw. św. Jerzego w Sopocie.
Ordery i odznaczenia Za swą służbę otrzymał odznaczenia: Krzyż Walecznych Krzyż Komandorski i Order Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi (18 V 1945)
Przypisy
Kategoria:Polscy kapelani wojskowi Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1986