System westfalski – zasada prawa międzynarodowego, zgodnie z którą każde państwo ma wyłączną suwerenność nad swoim terytorium. Zasada ta rozwinęła się w Europie po pokoju westfalskim w 1648 roku, w oparciu o teorię państwa Jeana Bodina i nauki prawa natury Hugo Grocjusza. Leży ona u podstaw współczesnego międzynarodowego systemu suwerennych państw i jest zapisana w Karcie Narodów Zjednoczonych, która stanowi, że „Żadne postanowienie niniejszej Karty nie upoważnia Narodów Zjednoczonych do ingerencji w sprawy, które z istoty swej należą do kompetencji wewnętrznej któregokolwiek państwa i nie zobowiązuje członków, aby przekazywali takie sprawy do załatwienia w trybie przewidzianym niniejszą Kartą”.
Zgodnie z tą zasadą każde państwo, niezależnie od wielkości, ma równe prawo do suwerenności. Politolodzy wywodzą tę koncepcję z traktatów pokojowych o tej samej nazwie, które zakończyły wojnę trzydziestoletnią (1618–1648) i osiemdziesięcioletnią (1568–1648). Zasada nieingerencji została dodatkowo rozwinięta w XVIII wieku. System westfalski osiągnął swój szczyt w XIX i XX wieku, w XXI wieku system stanął w obliczu wyzwań ze strony zwolenników interwencji humanitarnej.
Seria traktatów, które ustanowiły pokój westfalski, jest uważana przez politologów za początek nowoczesnego systemu międzynarodowego, w którym mocarstwa zewnętrzne powinny unikać ingerencji w sprawy wewnętrzne innego kraju. Zobacz też
monopol na przemoc Res publica Christiana
Przypisy
Kategoria:Dyplomacja Kategoria:Prawo międzynarodowe Kategoria:Teoria państwa