John Sullivan (ur. 17 lutego 1740 w Somersworth, zm. 23 stycznia 1795 w Durham) – amerykański generał dywizji Armii Kontynentalnej podczas amerykańskiej wojny o niepodległość, delegat na Kongres Kontynentalny, gubernator New Hampshire oraz sędzia federalny. Zapisał się w historii jako dowódca tzw. ekspedycji Sullivana – kampanii przeciwko plemionom Irokezów w 1779 roku.
Wczesne życie i kariera Był synem irlandzkich imigrantów. Z zawodu był prawnikiem, prowadzącym praktykę w New Hampshire, gdzie zdobył reputację, ale także naraził się części lokalnej społeczności przez procesy sądowe dotyczące długów.
Wraz z narastającym konfliktem z Wielką Brytanią zaangażował się w działalność rewolucyjną. W 1774 roku został delegatem na Pierwszy Kongres Kontynentalny. W grudniu tego samego roku poprowadził grupę patriotów, która w porcie Portsmouth zaatakowała Fort William and Mary, przejmując znaczne zapasy prochu strzelniczego i broni, co było jednym z pierwszych zbrojnych aktów rebelii w koloniach.
Amerykańska wojna o niepodległość Służył w Armii Kontynentalnej w latach 1775–1779. W czerwcu 1775 roku został mianowany generałem brygady i brał udział w oblężeniu Bostonu. W 1776 roku został wysłany do Kanady, aby wesprzeć amerykańską inwazję, gdzie objął dowództwo nad wycofującymi się siłami po śmierci generała Johna Thomasa.
W sierpniu 1776 roku awansowano go na stopień generała dywizji. Wkrótce potem, w czasie bitwy na Long Island, dostał się do niewoli brytyjskiej. Został wymieniony w grudniu i dołączył do armii George’a Washingtona, aby wziąć udział w bitwie pod Trenton, gdzie dowodzona przez niego kolumna odegrała kluczową rolę w odcięciu drogi ucieczki heskim najemnikom. Sullivan brał również udział w bitwie pod Brandywine i bitwie pod Germantown (1777).
Ekspedycja Sullivana Najbardziej znaną, a zarazem kontrowersyjną, operacją dowodzoną przez Sullivana była ekspedycja z 1779 roku. W odpowiedzi na ataki Irokezów (sprzymierzonych z Brytyjczykami) na osady w dolinie Mohawk, Washington zlecił Sullivanowi przeprowadzenie kampanii karnej. Poprowadził on armię liczącą blisko 4000 żołnierzy na terytorium Irokezów w zachodniej części stanu Nowy Jork.
Kampania opierała się na taktyce spalonej ziemi. Siły Sullivana systematycznie niszczyły i paliły irokeskie wioski (ponad 40 osad), pola uprawne i zapasy żywności, zmuszając tysiące rdzennych mieszkańców do ucieczki i szukania schronienia w brytyjskich fortach, m.in. w Forcie Niagara. Kulminacyjnym punktem kampanii była bitwa pod Newtown (29 sierpnia 1779), w której wojska Sullivana pokonały siły Irokezów i lojalistów, co ostatecznie złamało potęgę militarną Ligi Irokezów. Ze względu na swoją brutalność i strategię totalnego zniszczenia, kampania ta pozostaje przedmiotem debaty historyków.
Rezygnacja Pod koniec 1779 roku Sullivan zrezygnował ze służby wojskowej, powołując się na zły stan zdrowia.
Kariera powojenna Po zakończeniu służby wojskowej Sullivan pozostał aktywny w życiu publicznym. W latach 1780–1781 ponownie był delegatem na Kongres Kontynentalny. Pełnił funkcję prokuratora generalnego New Hampshire (1782–1786), a następnie został wybrany na gubernatora (wówczas nazywanego prezydentem) tego stanu, sprawując urząd w latach 1786–1787 i ponownie w 1789 roku.
W 1788 roku przewodniczył konwencji w New Hampshire, która ratyfikowała Konstytucję Stanów Zjednoczonych. W 1789 roku prezydent Washington mianował go sędzią sądu federalnego dla dystryktu New Hampshire, którą to funkcję pełnił aż do swojej śmierci w 1795 roku.
Życie prywatne W 1760 roku poślubił Lydię Remick Worcester. Mieli sześcioro dzieci, z których pięcioro dożyło dorosłości.
Przypisy
Kategoria:Uczestnicy wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych Kategoria:Amerykańscy prawnicy Kategoria:Amerykańscy generałowie Kategoria:Gubernatorzy New Hampshire Kategoria:Urodzeni w 1740 Kategoria:Zmarli w 1795