Kampania opierała się na taktyce spalonej ziemi. Siły Sullivana systematycznie niszczyły i paliły irokeskie wioski (ponad 40 osad), pola uprawne i zapasy żywności, zmuszając tysiące rdzennych mieszkańców do ucieczki i szukania schronienia w brytyjskich fortach, m.in. w Forcie Niagara. Kulminacyjnym punktem kampanii była bitwa pod Newtown (29 sierpnia 1779), w której wojska Sullivana pokonały siły Irokezów i lojalistów, co ostatecznie złamało potęgę militarną Ligi Irokezów. Ze względu na swoją brutalność i strategię totalnego zniszczenia, kampania ta pozostaje przedmiotem debaty historyków.
Rezygnacja Pod koniec 1779 roku Sullivan zrezygnował ze służby wojskowej, powołując się na zły stan zdrowia.
Kariera powojenna Po zakończeniu służby wojskowej Sullivan pozostał aktywny w życiu publicznym. W latach 1780–1781 ponownie był delegatem na Kongres Kontynentalny. Pełnił funkcję prokuratora generalnego New Hampshire (1782–1786), a następnie został wybrany na gubernatora (wówczas nazywanego prezydentem) tego stanu, sprawując urząd w latach 1786–1787 i ponownie w 1789 roku.