Krypta kapucynów w Rzymie () – zespół sześciu krypt znajdujący się pod w Rzymie, we Włoszech. Stanowi miejsce pochówku ok. 3,7 tys. osób, głównie członków Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów.
Krypta znana jest z ornamentów i dekoracji wykonanych z ludzkich kości oraz zmumifikowanych ciał. Udostępniona jest do zwiedzania.
Historia Krypta powstała wraz z kościołem zbudowanym w latach 1626–1631 na polecenie papieża Urbana VIII. W roku zakończenia budowy prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, kard. Antonio Barberini, nakazał umieścić w kryptach szczątki kapucynów z pobliskiego cmentarza, zmarłych od czasu założenia zakonu w 1528 roku. Pozyskane kości postanowiono wykorzystać do stworzenia barokowej ornamentyki krypt.
Powstanie zdobień wiązało się z przypominaniem o nieuchronności śmierci oraz z ideą, że ciało jest jedynie pojemnikiem na duszę. W jednej z krypt widnieje sentencja:
Krypty wysypano ziemią, pochodzącą według tradycji z Ziemi Świętej, w której dokonywano pochówków. Po rozkładzie ciała, kości były ekshumowane i wykorzystywane do dekoracji. Pochówków zaprzestano w 1870 roku.
Krypty Zespół składa się z otwartego korytarza o długości ok. 30 m flankowanego sześcioma kryptami.
Krypta Trzech Szkieletów Centralne miejsce zajmują trzy szkielety oraz znajdujące się po ich bokach zmumifikowane zwłoki w habitach kapucyńskich. Kości ułożone są w motywy kwiatowe. Oprócz kości zakonników, prawdopodobnie znajdują się tu szczątki księżniczki Barberini. Szkielet trzyma w rękach wykonane z kości kosę i wagę, symbolizujące sąd ostateczny.
Krypta kości piszczelowych i udowych W bocznych ścianach, pomiędzy stosami kości, znajdują się nisze ze zmumifikowanymi kapucynami, wśród których są m.in. br. Antonio da Canton oraz o. Raimondo da Olot – tłumacz biografii św. Franciszka z Asyżu na język arabski. Kryptę zdobi masywny żyrandol wykonany z kości.
Krypta miednic Centralne miejsce zajmują zmumifikowane zwłoki trzech kapucynów pod baldachimem wykonanym z miednic i kręgów. Sklepienie zdobią poprzeczne pasy miednic, kręgów i kości długich. Z boków zmumifikowane zwłoki spoczywające w arcosoliach wykonanych z kości.
Krypta czaszek Centralne miejsce zajmują zmumifikowane zwłoki trzech kapucynów pod baldachimem wykonanym z czaszek i kości długich. Sklepienie zdobią pasy kości strzałkowych, żeber i łopatek. Z boków zmumifikowane zwłoki spoczywające w arcosoliach wykonanych z kości. W ziemi na posadzce spoczywa siedmiu zakonników.
Kaplica mszalna Jedyna krypta niezdobiona kośćmi, służąca do odprawiania mszy za zmarłych. W nastawie ołtarzowej obraz przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem w otoczeniu dusz czyśćcowych. Pochowani tu są Maria Felice Peretti (serce) i Giuseppe Matteo Orsini.
Krypta Zmartwychwstania Centralne miejsce zajmuje obraz przedstawiający wskrzeszenie Łazarza. W arcosoliach spoczywa dwóch zakonników. Krypta zdobiona jest różnymi kościami, m.in. czaszkami, kośćmi udowymi i piszczelowymi, kręgami oraz żebrami, ułożonymi w formie m.in. rozet i łuków. W ziemi na posadzce spoczywa siedmiu zakonników. Na ścianach korytarza znajdują się serca z kości ukoronowane miednicami z czaszką.
Krypty w literaturze Markiz Donatien Alphonse François de Sade w liście z 1775 roku napisał: nigdy nie widziałem niczego bardziej uderzającego. Jest to pierwsza wzmianka o istnieniu krypty.
Odniesienia do krypty pojawia się m.in. w powieściach Marmurowy faun Nathaniela Hawthorne'a z 1860 roku oraz Marka Twaina z 1869 roku.
Przypisy
Kategoria:Kapucyni Kategoria:Architektura barokowa w Rzymie Rzym kapucynów Kategoria:Podziemia