Dwie panny, także Dwie baby (, współ. ) – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w listopadzie 1853 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka pt. Dwie panny () została opublikowana przez wydawnictwo & Delbanco w Kopenhadze w listopadzie 1853 roku na łamach Folkekalender for Danmark. 1854 (strony 57–59) z ilustracjami przygotowanymi przez Vilhelma Pedersena. Baśń znalazła się w opublikowanej 30 kwietnia 1855 roku przez kopenhaskie wydawnictwo antologii z baśniami Andersena Historier. 1855. Ostatni raz za życia pisarza baśń o „babach” ukazała się w zbiorze Baśnie i opowieści. Tom drugi () wydanym przez C.A. Reitzela 30 marca 1863 roku. W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń ma numer 635.
Przekłady Baśń została przetłumaczona na szereg języków europejskich, m.in. na: angielski, niemiecki, rosyjski i esperanto.
Historia tłumaczeń baśni na język polski sięga początku XX wieku: 1905 – Dwie panny: 1956 – Dwie baby: 2006 – Dwie panny: (z oryginału duńskiego)
Tematyka Utwór powstał w epoce romantyzmu. W treści znajduje się aluzja do działań ruchu emancypacyjnego kobiet zainspirowanego powieścią Clara Raphael. Dwanaście listów () wydanej przez feministkę w 1851 roku. Użyte wyrażenie – europejska konieczność – pochodzi z okresu wyborów parlamentarnych w Królestwie Danii w 1853 roku. Slogan dotyczył obietnic króla i rządu złożonych w umowach po wojnie o Szlezwik.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej oraz wersji duńskiej z 1855 roku.
Brukarska baba do ubijania kamiennej nawierzchni wykonana jest z drewna: szeroka u dołu, wąska u góry, okuta żelaznym pierścieniem. Drążek pełni rolę ramienia. W składzie pośród łopat, miar i taczek stoją dwie baby. Ponoć chcą narzucić nazywanie tego narzędzia „stemplem”. Przypomina to działania związane z emancypacją kobiet. Ubijarki (baby) nie akceptują takiej zmiany. Ich zdaniem „stempel” brzmi jak obelga. Młodsza obawia się, że jej narzeczony kafar może ją opuścić z powodu nowej nazwy. Starsza deklaruje, że woli stracić ramiona, niż zgodzić się na zmianę nazwy. Taczka doradza przyjęcie nowoczesnego określenia. Trójkąt mierniczy mówi o „europejskiej konieczności” i przekonuje, że każdy musi się podporządkować prawom i nazwom, bo każda rzecz ma swoje właściwe przeznaczenie i miarę.
Brukarze zaczynają nazywać baby stemplami. Między sobą ubijarki nadal używają starej nazwy i chwalą dawne czasy. Obie pozostają samotne, bo kafar nie chce mieć do czynienia ze stemplami.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Dwie baby” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1853