Hugo Kolker (ur. 25 maja 1845 we Wrocławiu, zm. 6 sierpnia 1915 tamże) – niemiecki przemysłowiec żydowskiego pochodzenia, mecenas i kolekcjoner sztuki.
Biografia thumb|Neoromański grobowiec rodzinny Kolkerów na Starym Cmentarzu Żydowskim Hugo Kolker pochodził z niemieckiej rodziny przemysłowców. Jego ojciec Heymann Hirsch Kolker (1818–1882) pochodził z Hundsfeld (obecnie dzielnica Wrocławia Psie Pole), gdzie w XVIII wieku osadzili się pierwsi Żydzi. Heimann Kolker osiedlił się we Wrocławiu w 1841 roku. Od końca lat 40. do połowy lat 50. XIX wieku trudnił się jako pośrednik i handlarz cegłami, a następnie, aż do końca lat 60. XIX wieku trudnił się jako pośrednik zbożowy, a czasami jako handlarz końmi. 27 listopada 1842 roku Heimann ożenił się z Liebchen Elsner (1815–1894). Z ich związku narodziła się córka i dwóch synów: Rosalie po mężu Aufrichtig (ur. 1844), Hugo (1845–1915) i Bruno (1848–1909). Bracia wybrali karierę handlową.
Hugo pierwotnie zajmował się handlem towarami kolonialnymi i farbami. W październiku 1873 roku wraz ze wspólnikiem Jacobem Manassesem założył firmę J. Manasse & Kolker zajmującą się hurtową sprzedażą chemikaliów i tłuszczów, w której Bruno Kolker pełnił funkcję pełnomocnika. W 1877 roku, 1 lipca, wraz z bratem Brunem założył własną firmę rodzinną Gebrüder Kolker: importowali oleje mineralne z USA i Rosji, w latach 1885–1886 prowadzili rafinerię ropy naftowej, a w latach 1887–1888 fabrykę smarów maszynowych. W czerwcu 1885 roku jego firma otworzyła oddział Gebrüder Kolker w Hamburgu. W 1892 roku wraz z inżynierem Friedrichem Dürrem, założył spółkę Friedrich Dürr & Co., produkującą silniki naftowe i gazowe; był jej włascicielem do około 1894 roku. W latach 1896/1897 był właścicielem fabryki chemicznej Zimmer & Gottstein, Hamburg-Eidelstedt, a w maju 1897 założył firmę Continentale Viscose Compagnie GmbH z oddziałem w Paryżu. W 1899 roku wraz z Guido Henckel von Donnersmarck stał współzałożył Stahlhammer Wood Pulp and Paper Industry Corporation w Stahlhammer ma Górnym Śląsku; zasiadał w jej radzie nadzorczej do 1902 roku. Siedziba przedsiębiorstwa od 1904 do 1906 roku zarejestrowana była przy Königsplatz 3 (obecnie plac Jana Pawła II), a od ok. 1907 do 1917 roku przy Gartenstraße 3 (dziś ul. Józefa Piłsudskiego) we Wrocławiu. W latach 1885/86 otworzyli oddział w Hamburgu; w Paryżu natomiast bracia kupili udziały lub założyli firmę Continentale Viscose Compagnie GmbH. W latach 1897–1903 uzyskali licencję od brytyjskiej firmy London Viscose Syndicate Limited na techniczne i handlowe wykorzystanie praw patentowych do wiskozy, co umożliwiło im produkcję włókien syntetycznych na bazie celulozy, czyli sztuczny jedwab. W 1898 roku firma Kolkera opublikowała pierwszy podręcznik dotyczący komercyjnego zastosowania wiskozy. Ich osiągnięcia w tej dziedzinie zostały nagrodzone nagrodą Grand Prix na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku. Firma zaprezentowała wówczas sukienkę ze sztucznego jedwabiu, która ostatecznie została podarowana jako prezent dla Marii-Louise Loubet, żony prezydenta Francji Emilia Loubet. W 1906 roku, Hugo Kolker i jego rodzina należeli do około czterech procent najbogatszych Żydów we Wrocławiu. W 1909 roku, Hugo i Bruno Kolkerowie mieszkali w dużych apartamentach w eleganckich domach przy ulicy Kaiser-Wilhelm-Straße (dziś ul. Powstańców Śląskich): Hugo Kolker mieszkał na pierwszym piętrze domu przy Kaiser-Wilhelm-Straße 28, położonego pomiędzy Sadowastraße i Elsasser Straße, podczas gdy Bruno Kolker mieszkał na podwyższonym parterze przy Kaiser-Wilhelm-Platz 6.
Po śmieci brata w 1909 roku, Hugo prowadził firmę wraz z jego synem Maxem (ur. 1881 w Breslau) i Hugonem Naphtalim. Max Kolker uczęszczał do Gimnazjum św. Marii Magdaleny we Wrocławiu, a następnie ukończył studia chemiczne, uzyskując doktorat. W 1915 roku, już po śmieci Hugona Kolkera, prowadził rodzinną firmę jeszcze przez kolejną dekadę; w 1919 i 1920 roku otworzył filie w Gdańsku, Katowicach, Dreźnie i Berlinie. Lata 20. przyniosły duże trudności ekonomiczne i rentowność firmy znacznie zmalała. W 1927 roku Max popełnił samobójstwo, wobec firmy wszczęto postępowanie upadłościowe, a następnie w 1928 roku wykreślono je z rejestru handlowego. Od 1915 do 1928 roku Max Kolker piastował urząd konsula Portugalii, który przejął po swoim wuju.
W latach 1904–1915 Hugo Kolker piastował urząd konsula Portugalii w Breslau. Był odznaczony Krzyżem Wielkim Legii Honorowej. Wraz z bratem był członkiem bractw gminy żydowskiej we Wrocławiu, które poświęcały się reformie kultu żydowskiego, rozwojowi edukacji, działalności charytatywnej i życiu społecznemu, a także loży masońskiej Archimedes zum Ewigen Bunde.
Hugo Kolker zmarł w 1915 roku i jako nieliczny z wielkich kolekcjonerów wrocławskich został pochowany na Starym Cmentarzu Żydowskim przy ulicy Ślężnej we Wrocławiu. Według powszechnych źródeł jego grobowiec rodzinny został zaprojektowany przez architekta Edwina Opplera, najbardziej znanego wówczas architekta wrocławskiego, autora między innymi projektu Nowej Synagogi w Breslau. Najnowsze badania wykazały, że działka na wschód od wewnętrznego muru Kolkerowie nabyli dopiero w 1882 roku, czyli dwa lata po śmierci Opplera. Prawdopodobnie modelem dla grobowca Kolkerów był nieistniejący już grobowiec, którą Oppler zaprojektował dla wrocławskiego bankiera Ernsta Heimanna (1798–1867) na tym samym cmentarzu.
Grobowiec Kolkerów był miejscem, w którym kręcono jeden z odcinków popularnego serialu Czterej pancerni i pies (odcinek 2, „Radość i gorycz”)„Czterej pancerni i pies” na żydowskim cmentarzu przy Ślężnej. Skutki po ponad 50 latach..
Rodzina Hugo Kolker przed rokiem 1878 poślubił Renate „Natalie” z domu Glaser (1852‒1921). W 1878 roku urodziła im się jedyna córka Elsa Kolker (1878-1932).
Elsa Kolker i Curt Glaser Największą pasją Hugo Kolkera była sztuka współczesna i dzielił ją wraz z rodziną Glaserów. Jego żona Renate „Nathalie” pochodziła z domu Glaser. 7 maja 1878 roku urodziła im się córka Elsa; uczęszczała do wyższej szkoły żeńskiej. Biegle mówiła po francusku; przetłumaczyła na język niemiecki dla wydawcy Brunona Cassirera, wydaną w 1921 roku biografię Paulu Cézanne’ie autorstwa Joachima Gasqueta. 12 sierpnia 1903 roku poślubiła we Wrocławiu swojego kuzyna od strony matki Curta Glasera (ur. 29 maja 1879 w Lipsku, zm. 23 października 1943 w Lake Placid, USA).
thumb|left|Jeden z dwóch portretów Elsy Glaser autorstwa Muncha, 1913 rok
Curt Glaser ukończył studia medyczne; po studiach miał rozpocząć praktykę jako laryngolog. Pod wpływem żony dzielącą pasję swojego ojca i finansowej pomocy ze strony teścia, w 1903 roku rozpoczął studia z zakresu historii sztuki pod okiem Heinricha Wölfflina. Po namowie i finansowym wsparciu Huga Kolkera, Curt i Natalie stworzyli własną kolekcję sztuki; już rok po ślubie zakupili swój pierwszy obraz Vincentego van Gogha. Po latach para zgromadziła kolekcję, która obejmowała wybitne dzieła Edvarda Muncha, Henri Matisse’a i Maxa Beckmanna. W 1909 roku Curt Glaser otrzymał nominację na kuratora zbiorów graficznych berlińskich muzeów, a w 1924 mianowano go dyrektorem nowo powstałej Kunstbibliothek w Berlinie. W 1917 roku wydał pierwszą monografię Edvarda Muncha i zadedykował ją w hołdzie swojemu teściowi. Elsa i Curt Glaser należeli do najważniejszych mecenasów i marszandów sztuki współczesnej w Niemczech, a ich dom przy Prinz-Albrecht-Strasse był ważnym miejscem na artystycznej mapie Berlina.
Elsa była inicjatorką tzw. Salonu Poniedziałkowego, który się odbywał ich mieszkaniu znajdującego się w kompleksie budynków Biblioteki Sztuki przy Prinz-Albrecht-Straße 8 w Berlinie. Pasja Elsy do sztuki, jej znajomość sztuki, języków, pozwalała jej na zawieranie licznych kontaktów z artystami, m.in. z Maxem Pechsteinem i Henrim Matissem. Razem z mężem tworzyła swoją kolekcję i pomagała w zakupach obrazów swojemu ojcu. W latach 1925–1931 odbywała częste podróże, częściowo własnym samochodem, do Paryża i Londynu, przez Niemcy, Szwajcarię, Włochy, Francję i Grecję, a także do Stambułu i Afryki Północnej (Kartagina, Algier). Angażowała się w kręgach artystycznych, m.in. współorganizowała wystawę Matisse’a w 1913 roku w salonie artystycznym Fritza Gurlitta. Jej osoba była kilkakrotnie portretowana przez wielkich artystów epoki: w 1913 roku, podczas wizyty Elsy i Curta w Osla w atelier Muncha, norweski artysta wykonał dwa jej portrety, a w 1914 roku została sportretowana przez Hanriego Matisse’a podczas jej odwiedzin w Issy-les-Moulineaux. Elsa Glaser pod koniec lat 20. straciła słuch i korzystała z aparatu. Zmarła po ciężkiej chorobie (prawdopodobnie z powodu guza mózgu) 10 lipca 1932 roku, w prywatnej klinice Ernsta Ungera przy Derfflingerstraße 21 w Berlinie; została pochowana w Breslau na Starym Cmentarzu Żydowskim. W październiku Curt Glaser podarował Galerii Narodowej obraz Muncha Muzyka na Karl Johanstraße (1889) (obecnie w Kunsthaus Zürich), aby uczcić jej pamięć. Według Anja Breloh obraz został zwrócony Curtowi Glaserowi w 1939 roku.
Curt Glasner po przejęciu władzy przez nazistów, był prześladowany przez nazistów za żydowskie pochodzenie, stracił stanowisko dyrektora berlińskiej Kunstbibliothek i wyemigrował do Szwajcarii w 1933 roku. W maju 1933 roku ożenił się z Marią Milch (1901–1981), z którą miał córkę Evę Renate Gertrud (zmarłą w 1943). W lutym 1941 roku wyjechał na Kubę, a następnie w maju 1941 do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Nowym JorkuThe Collector Curt Glaser From Champion of Modernism to Refugee.. Kolekcja Glasnerów została w 1933 roku zlicytowana na aukcjach i obecnie jest rozproszona po całym świecie.
Bruno Kolker Bruno Kolker, brat Huga urodził się 26 października 1848 roku w Breslau. Przed 1881 rokiem ożenił się z Louise, z domu Sachs (zm. ok. 1899). Z ich związku narodzili się synowie: Max Kolker (1881‒1927), który prowadził rodzinną firmę po śmierci ojca, a następnie wuja Huga Kolkera, Hubert Erich Kolker (1885-1918) oraz córki, Margarethe (1883–1886), Käte po mężu Perls (1889-1945) oraz Elly (1887-1966). W 1875 był zatrudniony jako urzędnik, prawdopodobnie jako pracownik biurowy lub handlowy. W 1876 zostaje prokurentem w firmie J. Manasse & Kolker. W lipcu 1877 W lipcu, wraz z bratem założył firmę Kolker Brothers, zajmującą się handlem artykułami chemicznymi i tłuszczowymi. Od tego momentu jego dalsza kariera zawodowa jest ściśle związana z karierą zawodową brata; tak jak Hugo należał do loży masońskiej Archimedes zum ewigen Bunde, Gera. Zmarł 17 maja 1909 r. we Wrocławiu
Käte i Hugo Perls