Bolesław Folejewski (ur. 29 grudnia 1893 Gliniszkach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, urzędnik, oficer Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 29 grudnia 1893 w Gliniszkach, w ówczesnym powiecie augustowskim guberni suwalskiej, w wielodzietnej rodzinie obywatela ziemskiego Antoniego i Marianny z Zarzeckich. Ukończył sześć klas szkoły średniej w Augustowie i kursy nauczycielskie w Suwałkach.
W 1915 został powołany do armii rosyjskiej i skierowany do Szkoły Chorążych (ros. Горийская школа прапорщиков) w Gori. Po ukończeniu szkoły został przeniesiony do 3 syberyjskiego pułku strzelców, w którym dowodził kompanią. Wiosną 1918 jako podporucznik wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozformowaniu korpusu wrócił do Augustowa, gdzie został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. 6 lutego 1919 zastępił Ludwika Smolenia na stanowisku komendanta Obwodu POW w Augustowie. 25 maja tego roku, w wyniku zdrady, został zatrzymany przez Niemców, osadzony w więzieniu w Augustowie i skazany na karę śmierci. 13 czerwca 1919 uciekł z więzienia i kontynuował działalność konspiracyjną.
26 lipca 1919 na czele kompanii POW wstąpił do suwalskiego pułku strzelców (późniejszego 41 pułku piechoty). Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 5624. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 41 pp w Suwałkach. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Suwałki i nadal posiadał przydział do 41 pp. Na stopień kapitana rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 182. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako buchalter w Banku Spółdzielczym w Augustowie.
26 września 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. 29 października 1939 przebywał w wołogodzkim obozie rozdzielczym. 5 listopada 1939 przybył do obozu NKWD w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 029/1 z 13 kwietnia 1940). Między 16 a 19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Augustowie.
Był żonaty z Benigną z Siedleckich (1907–1986), z którą miał dwie córki: Idalię zamężną Kiełkowską (1927–2003) i Rytę (ur. 1930), lekarkę. Żona z córkami została 10 lutego 1940 deportowana miejscowości Złota Górka w rejonie tajszeckim obwodu irkuckiego. W 1943 rodzina została przeniesiona do rejonu kosichińskiego w Kraju Ałtajskim. W czerwcu 1946 żona z córkami wróciła do Augustowa.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 13 kwietnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986.
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Komendanci Obwodów POW Kategoria:Ludzie związani z Augustowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie 41 Suwalskiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Urzędnicy bankowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1940