Wiktor Baranowski (1893–1938)

Wiktor Stanisław Baranowski (ur. 15 maja 1893 w maj. Zababie, zm. 28 sierpnia 1938 w Trembowli) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Władysława i Józefy urodzony 15 maja 1893 w majatku Zababie, w ówczesnym powiecie prużańskim guberni grodzieńskiej. W latach 1904–1911 uczęszczał do Szkoły Realnej w Pińsku, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Następnie przez trzy lata studiował Wydziale Ekonomicznym Petersburskiego Uniwersytetu Politechnicznego Piotra Wielkiego.

1 października 1914 został przyjęty do Twerskiej Szkoły Kawalerii. 1 lutego 1915, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 8 zapasowego pułku kawalerii. 2 września 1915 awansował na podporucznika. Od 1 lutego 1916 walczył na froncie rumuńskim w szeregach 12 pułku huzarów. 16 grudnia został ranny. Od grudnia 1916 do maja 1917 leczył się w szpitalu w Kijowie. Od maja do sierpnia 1917 był uczniem Wojskowej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Kijowie (ros. Школа летчиков-наблюдателей в Киеве), a następnie przydzielony do jednego z oddziałów lotniczych na froncie. We wrześniu 1917 wstąpił do I Polskiego Oddziału Awiacyjnego Bojowego w Dunajowcach, z którym przeszedł do II Korpusu Polskiego w Rosji. 12 maja 1918, po bitwie pod Kaniowem, dostał się do niemieckiej niewoli, z której uciekł do Kijowa. Tam w 1919 został aresztowany przez bolszewików jako zakładnik.

W styczniu 1920 przybył do Warszawy i zgłosił się do Stacji Zbornej Oficerów. 10 kwietnia został przydzielony do 2 pułku strzelców konnych w Pińczowie. 22 maja 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych I, II, III Korpusów Polskich i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika kawalerii, zaliczony do Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji. 5 czerwca 1920 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 6 szwadronu 2 psk. 27 lipca 1920 przy szwadronie zapasowym 2 psk w Pińczowie sformował 4 szwadron 115 pułku ułanów i na jego czele wyruszył na wojnę z bolszewikami. Wyróżnił się 12 września 1920 szarżując ze swoim szwadronem na wieś Wolica Morozowicka, wypierając z niej bolszewików, a następnie atakując w szyku pieszym wieś Morozowicze, czym przyczynił się do zwycięstwa pułku pod Morozowiczami, a w następnie do odwrotu oddziałów Siemiona Budionnego na całym froncie 2 Dywizji Jazdy. W czasie walki został ranny w rękę.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 25 pułku ułanów (byłym 115 pułku ułanów). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 343. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W lutym 1925 został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora szwadronu szkolnego. W grudniu tego roku wrócił do macierzystego pułku w Prużanie. W styczniu 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 szwadronu kawalerii KOP w Dederkałach. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 46. lokatą. W kwietniu tego roku został przeniesiony z 25 puł. do kadry oficerów kawalerii z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w KOP. W marcu 1930 został przeniesiony z KOP do 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Wołkowysku. W marcu 1931 został przeniesiony do 9 pułku ułanów w Trembowli na stanowisko kwatermistrza. 28 sierpnia 1938 w Trembowli popełnił samobójstwo i został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Pośmiertnie został awasowany na podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów kawalerii.

4 lipca 1931 w Wołkowysku ożenił się z Wandą Milewską, z którą miał córkę Grażynę (ur. 1935).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4106 (5565) – 29 października 1921 Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 11 listopada 1937 „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Brązowy Medal za Długoletnią Służbę – 1938 Krzyż Kawalerski Orderu Gwiazdy Rumunii międzysojuszniczy Medal Zwycięstwa

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Twerskiej Szkoły Kawalerii Kategoria:Kwatermistrzowie 9 Pułku Ułanów Małopolskich Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie 13 Pułku Ułanów Wileńskich Kategoria:Oficerowie 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Oficerowie kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1938