Jerzy Rejdych (ur. 27 stycznia 1940 w Trzebini) – polski piłkarz i trener piłkarski, wieloletni szkoleniowiec zespołów II i III ligi (obecnie I i II liga), w tym KS Lublinianka i Motoru Lublin, wychowawca kilku późniejszych reprezentantów Polski, skaut w programie olimpijskim USA. Od 1998 roku związany z BKS Lublin jako trener młodzieży, a od 2016 roku także z drużyną kobiecą Perły Lublin.
Kariera zawodnicza Na pierwszy trening trafił w wieku ośmiu lat za sprawą swojego ojca, byłego piłkarza. Do pierwszego zespołu awansował w wieku 14–15 lat, debiutując w klasie A w barwach Nadwiślana Kraków. Grał w Hutniku Trzebinia (III ligaNazewnictwo klas rozgrywkowych w polskiej piłce nożnej uległo zmianie w sezonie 2008/2009: dawna I liga została przemianowana na Ekstraklasę, a dawna II liga – na obecną I ligę. Poziom, na którym występował Rejdych, odpowiada więc dzisiejszemu trzeciemu szczeblowi centralnych rozgrywek (obecnej II lidze), a nie dzisiejszej III lidze, będącej od 2008 roku odrębnym, czwartym poziomem rozgrywkowym. Zobacz też: reforma rozgrywek piłkarskich w Polsce w 2008 roku), po czym w 1959 roku trafił do Lublina, gdzie po odbyciu służby wojskowej występował w barwach WKS Lublinianka, awansując z klubem do II ligi. Jako zawodnik Lublinianki wystąpił m.in. w towarzyskim meczu z Górnikiem Zabrze (1 marca 1962, wynik 2:2) oraz w ligowym spotkaniu z Wisłą Kraków (4 października 1964, w ramach II ligi). Spotkanie z Górnikiem Zabrze w marcu 1962 roku należało do najgłośniejszych wydarzeń w historii klubu i było jednym z pierwszych meczów Rejdycha przeciwko czołowym drużynom krajowym.
Po spadku Lublinianki z II ligi w sezonie 1964/1965 przeniósł się do Stali Mielec (II liga), a następnie wrócił na Lubelszczyznę, gdzie przez pięć sezonów występował w Avii Świdnik (II/III liga). Grając w barwach Avii w rozgrywkach III ligi w 1967 roku zdobył bramkę bezpośrednio z rzutu rożnego w meczu z Włókniarzem Łódź (2:0). W tym samym sezonie, w meczu Pucharu Polski rozegranym 19 listopada, przyczynił się – grając na pozycji pomocnika – do zwycięstwa Avii nad I-ligową Stalą Rzeszów (1:1, 4:3 w rzutach karnych), będąc według relacji prasowej jednym z najlepszych zawodników na boisku.
Po zakończeniu występów w Avii reprezentował także barwy Stali Poniatowa, w tym jako grający trener. W sezonie 1971/1972 należał do zespołu, który wywalczył awans do ligi międzywojewódzkiej, będący jednym z najważniejszych sukcesów klubu w latach 70. Jako zawodnik Stali Poniatowa zdobył m.in. bramkę w meczu z Motorem Lublin, dając swojej drużynie pierwsze zwycięstwo nad lubelskim zespołem na poziomie III ligi.
Kariera trenerska Z zawodu jest nauczycielem. Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą szkoleniową. W 1968 roku, w wieku 28 lat, zdobył pierwsze uprawnienia szkoleniowe. W 1977 roku ukończył studia trenerskie (AWF Warszawa/Biała Podlaska) i uzyskał licencję trenera II klasy, a pięć lat później zdał egzamin państwowy na trenera I klasy. W latach 1973–1990 pracował jako jeden z trenerów grup juniorskich WKS Lublinianka, gdzie wypromował Waldemara Kamińskiego oraz bramkarza Jakuba Wierzchowskiego, późniejszego zawodnika Werderu Brema i reprezentanta Polski.
Karierę szkoleniową w drużynach seniorskich rozpoczynał w latach 1971–1972 jako grający trener III-ligowej Stali Poniatowa. Jednym z zawodników, których wypromował w Stali, był Andrzej Młynarczyk. Rejdych sprowadził go z rezerw Legii Warszawa jako bramkarza, jednak podczas treningów dostrzegł jego predyspozycje do gry w ataku i przekwalifikował go na napastnika. Młynarczyk został następnie królem strzelców rozgrywek.
Po ukończeniu studiów Jerzy Rejdych objął funkcję pierwszego trenera Motoru Lublin i poprowadził drużynę we wszystkich 30 kolejkach sezonu 1977/1978 w II lidze. Był zwolennikiem odmładzania zespołu i szerszego wykorzystania wychowanków klubowych. W okresie jego pracy do pierwszej drużyny wprowadzani byli młodzi zawodnicy, m.in. Krzysztof Wójtowicz, Dariusz Opolski i Krzysztof Witkowski. W klubowych opracowaniach podkreślano, że polityka opierania zespołu na młodzieży stanowiła jeden z elementów późniejszej przebudowy drużyny, która kilka lat później doprowadziła Motor do awansu do I ligi. Jako szkoleniowiec zespołu figuruje w jubileuszowym 300. meczu klubu w II lidze (Motor – Gwardia Warszawa 0:3, 18 czerwca 1978).
Po odejściu z Motoru objął Victorię Jaworzno i w rundzie wiosennej sezonu 1978/1979 prowadził zespół w klasie międzywojewódzkiej. W kolejnych latach był szkoleniowcem Włókniarza Pabianice (II liga, 1979–1981), gdzie odkrył Piotra Nowaka, późniejszego kapitana reprezentacji Polski, oraz Stomilu Olsztyn (III liga, sezon 1984/1985 oraz 1985/1986 (j)), gdzie pracował z Adamem Zejerem, późniejszym reprezentantem Polski. Ponownie pracował także w Stali Poniatowa (III liga).
W sezonie 1987/1988 objął Stal Kraśnik po siedmiu kolejkach rundy jesiennej, zastępując Zbigniewa Goldę. Przygotował zespół do rundy wiosennej i doprowadził do utrzymania Stali w III lidze. Rejdych pozostał na stanowisku i rozpoczął z zespołem sezon 1988/1989. W trakcie rundy jesiennej, po porażce ze Starem Starachowice, został odwołany z funkcji trenera, a do końca rundy jego obowiązki przejął asystent Stanisław Pawłowski . Prowadził również Avię Świdnik.
Praca w Stanach Zjednoczonych W 1993 roku, w wieku 53 lat, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkał w Rochester. Pracował w Strikers Soccer Club, a następnie był związany z Olympic Development Program (ODP), w ramach którego prowadził zajęcia dla dzieci i młodzieży oraz obozy treningowe. Następnie był związany z Rochester Rhinos. W ramach ODP uczestniczył także w selekcji zawodników do programu olimpijskiego Stanów Zjednoczonych przed Letnimi Igrzyskami Olimpijskimi w Atlancie w 1996 roku. Prowadził również lokalny program telewizyjny poświęcony treningom piłkarskim.
W Stanach Zjednoczonych obserwował rozwój piłki nożnej w okresie poprzedzającym powstanie profesjonalnej Major League Soccer. Wspominał, że amerykański model szkolenia zwracał większą uwagę na organizację treningu, przygotowanie fizyczne oraz analizę indywidualnych predyspozycji zawodników.
Praca z młodzieżą Po powrocie do Polski w 1998 roku pracował krótko w Osiedlowym Uczniowskim Klubie Sportowym Sławin Lublin, a następnie objął funkcję trenera w BKS Lublin, gdzie tworzył strukturę szkolenia młodzieży i w którym pracuje do dziś. Od 2016 roku łączy tę pracę z prowadzeniem drużyny dziewcząt w klubie Perły Lublin. W 2020 roku, w wieku 80 lat, odbył kurs i zdobył licencję trenerską UEFA B. Zdobycie nowych uprawnień szkoleniowych w wieku 80 lat było szeroko komentowane w środowisku piłkarskim jako przykład wyjątkowej aktywności zawodowej i ciągłego rozwoju mimo wieloletniego stażu trenerskiego.
W wypowiedziach dla prasy podkreślał, że praca trenera z młodzieżą wykracza poza sam sport i porównywał rolę trenera do roli nauczyciela wprowadzającego młodego człowieka w dorosłość. Wspominał przypadek podopiecznego w trudnej sytuacji rodzinnej, któremu pomógł wyjść z kłopotów i który po latach ukończył studia oraz ułożył sobie życie.
Wyróżnienia Srebrna Odznaka Polskiego Związku Piłki Nożnej Tytuł „Wychowawca Młodzieży 80-lecia Lubelskiego Związku Piłki Nożnej”
Przypisy
Kategoria:Polscy piłkarze Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Trenerzy piłkarzy Motoru Lublin Kategoria:Ludzie urodzeni w Trzebini Kategoria:Urodzeni w 1940