Poprawczy obóz pracy Nachodka ( – Isprawitielno-trudowyj łagier Nachodka) – radziecki poprawczy obóz pracy (łagier) w rejonia miasta Nachodka.
Historia Obóz istniał podczas II wojny światowej. Za jego ogrodzeniem w pobliżu istniały tory kolejowe, gdzie zatrzymywały się pociągi z wagonami przywożącymi ludźmi skierowanymi karnie w to miejsce (nie mylić z dworcem kolejowym Nachodka). Kompleks obozowy składał się z wielu baraków o różnym przeznaczeniu, które stanowiły drewniane, parterowe obiekty (niektóre pobielone wapnem od strony zewnętrznej), wykonane w sposób niedbały. Teren był opasany kilkurzędowym ogrodzeniem z drutów kolczastych, w pasie których ustawiono wieżyczki strażnicze. Obszar był strzeżony przez funkcjonariuszy NKWD z psami.
Cały areał został podzielony na rejony (tzw. zony), obejmujące baraki: 1, 2, 3, komendancka, kałymska, inwalidzka, żeńska. Ponadto istniały baraki mieszczące np. kantor, szpital, łaźnie. Poza terenem obozu istniał cmentarz, gdzie grzebano zmarłych z tego grona.
Na czele administracji stał naczelnik obozu (podlegał komendantowi regionu Nachodka), a osadzonych strzegli konwojenci. Wszelkie inne funkcje obozowe (np. popędzający do pracy, fryzjerzy, kucharze, komendanci zon, sanitariusze, medycy) pełnili ludzie odbywający tam karę. W obozie więźniowie wykonywali różnego rodzaju prace.
W Nachodce byli osadzeni Polacy, skazani wyrokami władz ZSRR i zesłani w to miejsce, których partiami zwalniano z obozu po amnestii ogłoszonej w konsekwencji zawarcia układu Sikorski-Majski z 1941.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Gułag Kategoria:Nachodka Kategoria:Obozy pracy przymusowej