Survivor Series (1998) – 12. gala wrestlingu z cyklu Survivor Series wyprodukowana przez organizację World Wrestling Federation (WWF). Odbyła się 15 listopada 1998 roku w hali Kiel Center w Saint Louis i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view.
Główną część gali stanowił 14-osobowy turniej Deadly Game o zwakowane mistrzostwo WWF Championship. W walce wieczoru, będącej finałem turnieju, The Rock pokonał Mankinda i po raz pierwszy zdobył to mistrzostwo.
pokonała Jacqueline i zdobyła WWF Women's Championship, a obronili mistrzostwo drużynowe WWF World Tag Team Championship.
Tło Przed galą mistrzostwo WWF Championship pozostawało zwakowane od 27 września 1998 roku. Na Survivor Series zaplanowano 14-osobowy turniej Deadly Game, którego zwycięzca miał przejąć mistrzostwo. Była to jedyna dotąd gala Survivor Series, na której nie odbyła się żadna drużynowa walka z eliminacjami.
Zarządzający organizacją Vince McMahon od miesięcy rywalizował ze „Stone Cold” Steve’em Austinem i nie chciał, aby Austin odzyskał mistrzostwo. McMahon przedstawiał Mankinda jako preferowanego przez siebie kandydata na nowego mistrza. Syn Vince'a McMahona, Shane McMahon, wcześniej ponownie zatrudnił Austina do WWF wbrew ojcu, za co został zdegradowany do roli sędziego.
Przebieg gali Galę komentowali Jerry Lawler i Jim Ross.
walczyła z Jacqueline, posiadaczką mistrzostwa WWF Women's Championship. Sable powaliła rywalkę atakiem Sable Bomb, po czym przypięła ją i wygrała, zdobywając tym samym mistrzostwo.
Deadly Game Undertaker i Kane otrzymali wolny los do ćwierćfinału turnieju.
W pierwszej rundzie Mankind pokonał w 30 sekund, przypinając go po wykonaniu ruchu Double Arm DDT. „Stone Cold” Steve Austin pokonał Big Boss Mana przez dyskwalifikację, gdy Boss Man zaatakował go policyjną pałką, a po zakończeniu walki kontynuował atak. Pojedynek X-Paca ze Stevenem Regalem zakończył się podwójnym wyliczeniem poza ringiem, dzięki czemu Austin otrzymał wolny los do półfinału.
The Rock miał w pierwszej rundzie zmierzyć się z Triple H-em, który od września nie występował z powodu kontuzji kolana. W dniu gali McMahon wyznaczył w jego miejsce Big Boss Mana, którego Rock przypiął po 3 sekundach.
W ćwierćfinale The Rock pokonał Kena Shamrocka. Big Boss Man próbował pomóc Shamrockowi, rzucając mu swoją pałkę, ale Rock przechwycił ją, uderzył nią przeciwnika i przypiął go. Do półfinałów awansowali również Mankind, który pokonał , oraz Undertaker, który przypiął Kane’a po wykonaniu na nim manewru Tombstone Piledriver i dzięki pomocy , który przytrzymywał nogę Kane’a.
W pierwszym półfinale Mankind zmierzył się ze „Stone Cold” Steve’em Austinem. Austin wykonał na Mankindzie ruch Stone Cold Stunner i próbował go przypiąć, ale Vince McMahon przerwał odliczanie, fizycznie wyciągając sędziego z ringu. Po kolejnym Stone Cold Stunnerze do ringu wbiegł sędzia Shane McMahon i rozpoczął odliczanie. Zatrzymał się jednak przy 2, po czym pokazał Austinowi środkowy palec. Chwilę później uderzył Austina krzesłem, Mankind przypiął go, a Shane odliczył do 3. Mankind był zwycięzcą pojedynku.
W drugim półfinale The Rock zmierzył się z Undertakerem. Pod koniec pojedynku Kane zaatakował Rocka ruchem Chokeslam, przez co Undertaker został zdyskwalifikowany, a Rock awansował do finału.
W walce wieczoru The Rock zmierzył się z Mankindem w finale turnieju o zwakowane mistrzostwo WWF Championship. Pod koniec walki Rock założył Mankindowi chwyt Sharpshooter. Vince McMahon natychmiast nakazał zakończyć pojedynek, mimo że Mankind nie poddał się. The Rock został ogłoszony zwycięzcą i po raz pierwszy zdobył główne mistrzostwo organizacji.
Po walce Vince i Shane McMahon ujawnili, że od początku współpracowali z The Rockiem, którego przedstawili jako Corporate Champion (ang. Korporacyjny mistrz). Następnie Rock zaatakował nadal znajdującego się w pobliżu Mankinda pasem mistrzowskim, a „Stone Cold” Steve Austin wrócił do ringu i zaatakował nowego mistrza ruchem Stone Cold Stunner.
Odbiór Galę w hali Kiel Center obejrzało 19 322 widzów. Wykupiono około 478 000 transmisji pay-per-view, co było rekordowym wynikiem w historii Survivor Series i niemal dwukrotnie przewyższało 250 000 wykupień poprzedniej edycji.
Justin Henry z serwisu ocenił, że gala była mocno oparta na fabule i licznych zwrotach akcji, ale właśnie dzięki temu stanowiła udany przykład charakterystycznego dla tamtej epoki rozbudowanego prowadzenia historii. W tekście dla portalu Cultaholic uznał, że jedynie 2 walki z gali spełniały wyższe oczekiwania wobec pojedynków na pay-per-view, ale pozytywnie ocenił złożoną, wielowarstwową historię turnieju i zwroty akcji.
Wyniki walk
Przypisy
Linki zewnętrzne Survivor Series 1998 na stronie WWE
1998