Morpheis pyracmon – gatunek motyla z rodziny trociniarkowatych i podrodziny Zeuzerinae.
Taksonomia i ewolucja Kladogram rodzaju wg Najdenowa i innych (2026) Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1780 roku przez Pietera Cramera pod nazwą Phalaena (Sphinx) pyracmon. Miejsce typowe leży w Surinamie. W 1820 roku przeniesiony został przez Jacoba Hübnera do nowego rodzaju Morpheis. W 1957 roku Walter Roepke wyznaczył go gatunkiem typowym rodzaju Morpheis i jednocześnie zsynonimizował tenże rodzaj z Xyleutes. Przywrócenia rodzaju dokonał w 1980 roku Julian P. Donahue.
W 1940 roku Harrison G. Dyar zsynonimizował z omawianym gatunkiem taksony: Cossus palmarum, Zeuzera fracta i Duomitus pyracmonides. Zeuzera lelex zsynonimizowana została z nim natomiast w 2026 roku przez Artema Najdenowa i współpracowników.
Według wyników molekularnej analizy filogenetycznej z 2026 roku autorstwa Najdenowa i współpracowników omawiany gatunek zajmuje pozycję siostrzaną dla M. impeditus, tworząc z nim klad siostrzany dla kladu formowanego przez M. mathani, M. votani i M. xylotribus.
Morfologia Wierzch tułowia jest pośrodku w całości jasno ubarwiony lub opatrzony cienką, ciemną linią podłużną. Obie pary skrzydeł są bardziej wydłużone i mocniej na szczytach zaostrzone niż u M. humboldti. Tło obu par skrzydeł jest w całości jasne. W przeciwieństwie do M. xylotribus pole między brzegiem kostalnym przedniego skrzydła a jego żyłką kubitalną przednią ma barwę reszty tła. Wzór na przednim skrzydle jest ciemnobrązowy, wyraźnie kontrastujący z tłem, falisty, złożony z cieńszych niż u M. melanoleucus linii. Podłużny pas z zagęszczenia wzoru styka się w części nasadowej z przednią krawędzią skrzydła. Falisty wzór na skrzydle tylnym jest dobrze wykształcony. Samcze genitalia mają wyrostki boczne juksty o formie prętowatej, niezmodyfikowanej, pozbawionej bocznych rozszerzeń. Wyrostek (harpe) na spodniej stronie walwy jest prosty, brodawkowaty, słabiej rozwinięty niż u M. cognatus, M. clenchi i M. mathani.
Ekologia i występowanie Ksylofagiczne gąsienice pędzą skryty tryb życia, przechodząc rozwój w drewnie drzew i krzewów liściastych. Do ich rozpoznanych roślin żywicielskich należą: arekowiec Romanzowa, Inga, mimozy M. caesalpiniifolia i M. scabrella, wierzba S. babylonica, a także Senegalia polyphylla i strączyniec oskrzydlony.
Owad neotropikalny, szeroko rozmieszczony. Podawany jest z południowego Meksyku, Belize, Salwadoru, Nikaragui, Kostaryki, Panamy, Kolumbii, Trynidadu i Tobago, Wenezueli, Gujany, Surinamu, Gujany Francuskiej, Ekwadoru, Peru, Boliwii i Brazylii.
Przypisy
Kategoria:Trociniarkowate Kategoria:Motyle Belize Kategoria:Motyle Boliwii Kategoria:Motyle Brazylii Kategoria:Motyle Ekwadoru Kategoria:Motyle Gujany Kategoria:Motyle Gujany Francuskiej Kategoria:Motyle Kolumbii Kategoria:Motyle Kostaryki Kategoria:Motyle Małych Antyli Kategoria:Motyle Nikaragui Kategoria:Motyle Panamy Kategoria:Motyle Peru Kategoria:Motyle Salwadoru Kategoria:Motyle Surinamu Kategoria:Motyle Wenezueli Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1780 roku