Morfologia Wierzch tułowia jest pośrodku w całości jasno ubarwiony lub opatrzony cienką, ciemną linią podłużną. Obie pary skrzydeł są bardziej wydłużone i mocniej na szczytach zaostrzone niż u M. humboldti. Tło obu par skrzydeł jest w całości jasne. W przeciwieństwie do M. xylotribus pole między brzegiem kostalnym przedniego skrzydła a jego żyłką kubitalną przednią ma barwę reszty tła. Wzór na przednim skrzydle jest ciemnobrązowy, wyraźnie kontrastujący z tłem, falisty, złożony z cieńszych niż u M. melanoleucus linii. Podłużny pas z zagęszczenia wzoru styka się w części nasadowej z przednią krawędzią skrzydła. Falisty wzór na skrzydle tylnym jest dobrze wykształcony. Samcze genitalia mają wyrostki boczne juksty o formie prętowatej, niezmodyfikowanej, pozbawionej bocznych rozszerzeń. Wyrostek (harpe) na spodniej stronie walwy jest prosty, brodawkowaty, słabiej rozwinięty niż u M. cognatus, M. clenchi i M. mathani.
Ekologia i występowanie Ksylofagiczne gąsienice pędzą skryty tryb życia, przechodząc rozwój w drewnie drzew i krzewów liściastych. Do ich rozpoznanych roślin żywicielskich należą: arekowiec Romanzowa, Inga, mimozy M. caesalpiniifolia i M. scabrella, wierzba S. babylonica, a także Senegalia polyphylla i strączyniec oskrzydlony.