Klasztor Bernried (niem. Kloster Bernried) – kompleks dawnego klasztoru kanoników regularnych znajdujący się w bawarskiej gminie Bernried am Starnberger See. Od 1949 siedziba klasztoru sióstr benedyktynek.
Historia Klasztor został założony w 1120 roku przez Ottona i Adelheid von Valleyów na terenie zamku myśliwskiego. W 1122 roku placówka uzyskała od papieża Kaliksta II niezależność od diecezji Augsburga. W 1127 roku pochowano tu pustelnicę , czczoną w Kościele katolickim jako błogosławioną. Do XIII wieku klasztor funkcjonował jako klasztor podwójny. W 1268 roku, po wygaśnięciu rodu von Valleyów, placówka przeszła w ręce książąt z dynastii Wittelsbachów. W 1382 roku prepozyt Ulrich Saller ufundował kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny dla wsi Bernried.
Kompleks odniósł zniszczenia podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648), zakwaterowano w nim wówczas hiszpańskich żołnierzy. Zabudowania odbudowano za czasów prepozyta Johanna Riedla (kadencja 1638–1675) przy wsparciu finansowym ze strony elektora Ferdynanda Marii Bawarskiego i innych możnowładców. Gotycki kościół klasztorny przebudowano wówczas według projektu i konsekrowano w 1663 roku. Kolejna przebudowa kompleksu miała miejsce w I połowie XVIII wieku, za kadencji prepozyta Mansuetusa Rescha (1723–1741). Pod koniec stulecia Franz Kirzinger wykonał nowy ołtarz główny poświęcony św. Marcinowi oraz obrazy dla ołtarzy bocznych.
Klasztor został zlikwidowany w 1803 roku, w okresie sekularyzacji. Placówka liczyła wówczas 18 kanoników. Kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny, część zbiorów biblioteki trafiła do Biblioteki Dworskiej, a później do Bawarskiej Biblioteki Państwowej. W 1810 roku kompleks nabył graf lgnaz Arco. W następnych latach obiekt kilkukrotnie zmieniał właściciela, w 1852 roku zakupił go August von Wendland, który rozebrał wschodnie i zachodnie skrzydło klasztorne, a południowe skrzydło przebudował na neorenesansowy pałac. Ogród klasztorny przekształcono na ogród w stylu angielskim według projektu i jego syna, . W 1912 roku w kościele zainstalowano organy wykonane przez warsztat Behler.
W 1941 roku pałac i ogród zostały przejęte przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych III Rzeszy, a rok później przeniesiono tu z Monachium siedzibę kliniki ortopedycznej. W 1949 roku kompleks nabyły siostry benedyktynki, które zamieszkały w nim 4 lipca 1949 i założyły szkołę zawodową dla kobiet oraz ośrodek pielęgniarstwa i opieki społecznej. Klasztor został siedzibą Stowarzyszenia Hospicyjnego Pfaffenwinkel. W latach 1954–1995 funkcjonował tu nowicjat zakonu. W 1972 roku zamknięto prowadzoną przez siostry uczelnię, a do kompleksu przeniosło się Centrum Edukacyjne św. Marcina. W 2012 roku Michael Jocher wykonał 14-głosowe organy dla klasztornej kaplicy. W 2020 roku placówka liczyła 15 sióstr w wieku od 50 do 90 lat.
Galeria
Przypisy
Klasztor Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory w Bawarii Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech Kategoria:Architektura neorenesansowa w Niemczech