thumb|Kościół św. Jerzego w Mirocinie Górnym z XIV w. Mirocin Górny (, dawniej Bolesławów Górny) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów.
Dawne nazwy miejscowości to między innymi Herzogwald (1305), Herczoiwalde (1321), Herczogenwalde (1417–1452), Herzigwalde Ober (1578).
Historia Na terenie wsi znajdują się dwa stanowiska archeologiczne wpisane do rejestru zabytków. W okolicach wsi znajduje się 5 cmentarzysk kurhanowych z epoki brązu. W okolicach wsi znajdują się pozostałości zasiedleń ludności należącej do kultury łużyckiej.
Pierwsze wzmianki o tej części wsi Mirocin sięgają roku 1352 (proboszcz Nicolaus). W XIII wieku nastąpiła lokacja wsi. Miejscowość obejmowała okoliczne parafie i dopiero w 1522 roku odłączono od niej kościół w Mirocinie Dolnym. W XV wieku rozbudowano kościół w Mirocinie Górnym i dodano do niego wieże (zachował się dzwon z 1489 roku). Z zachowanych dokumentów wiadomo, że w 1580 roku w miejscowości znajdowała się olejarnia, cegielnia i hodowano tam owce. W miejscowości funkcjonowały także wodociągi.
W 1791 roku we wsi znajdować się miały cztery młyny. W 1844 roku w miejscowości znajdowały się: 3 wiatraki, 2 młyny wodne, browar, gorzelnia i cegielnia.
W 1908 roku istniał Okręg Administracyjny Mirocin (należący do powiatu lubińskiego) do którego należały następujące miejscowości: Bulin, Mirocin Górny, Mirocin Średni i Mirocin Dolny.
Przed drugą wojną światową w miejscowości znajdowały się: szkoła katolicka, szpital, kuźnia, piekarnia, zajazd (będący własnością mieszkańca Gustava Wiesnera), strzelnica, szkoła ewangelicka, sklep, posterunek żandarmerii i pomnik poległych w I wojnie światowej.
Osadnicy którzy osiedlili się po 1945 roku w miejscowości pochodzili w dużej mierze z miejscowości Podwysokie i Demnia. Po drugiej wojnie światowej w dawnych zabudowaniach folwarcznych utworzono państwowe gospodarstwo rolne działające aż do przełomu lat 80. i 90. XX wieku.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Po drugiej wojnie światowej w miejscowości zorganizowano szkołę rolniczą i podstawową której dyrektorem był Alojzy Wojtowicz.
Kolejni właściciele miejscowości : Waltherius de Herzoginwalde (1321), Hantsche von Glaubitz (1417–1452), Hans Liedlau, Albrecht von Schlichting (1512), Ernest von Dyherrn i Nickel von Stosch (1535), Georg Gotthard von Dyherrn (1597), Carl von Schell, Juliusa Wilke (1937).
Inne Układ przestrzenny wsi zachował się w swojej historycznej postaci, nie doświadczając mocnych zaburzeń. We wsi rośnie 5 drzew uznanych za Pomniki Przyrody. Przez miejscowość płynie potok Mirotka.
W miejscowości znajduje się placówka Ochotniczej Straży Pożarnej i świetlica socjoterapeutyczna. W miejscowości funkcjonuje także Koło Gospodyń Wiejskich.
Demografia Liczba mieszkańców miejscowości w poszczególnych latach: +RokIlość mieszkańców1791667https://zabytek.pl/pl/obiekty/uklad-ruralistyczny-wsi-788147/dokumenty/PL.1.9.ZIPOZ.NID_N_08_EN.242873/21830671184077818448051905611191265219986282002627200963520116422021603 Od roku 1998 do 2021 liczba osób żyjących w Mirocinie Górnym zmniejszyła się o 4%.
Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: kościół parafialny pod wezwaniem św. Jerzego, z XIV wieku, XVI wieku
zabytkowe ogrodzenie kościoła z bramą cmentarz przykościelny założony w XVI wieku szkoła, z połowy XIX wieku karczma, z połowy XIX wieku szpital, 1846 zaniedbany park dworski o powierzchni 7 hektarów, z końca XIX wieku oficyna dworska (nr 88) domy nr 73, murowano-szachulcowy, nr 82, nr 83, z połowy XIX wieku.
inne zabytki: zabytkowy, poniemiecki cmentarz z drzewem cierniowym
dwór Georga Gottarda von Dyherna z XVIII wieku
Zobacz też Mirocin Mirocin Dolny Mirocin Średni Mirotka
Przypisy
*