Ratno Dolne (niem. Niederrathen) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Radków, pomiędzy Radkowem a Wambierzycami.
Ratno Dolne to duża wieś łańcuchowa ciągnąca się wzdłuż Posny, pomiędzy Górami Stołowymi na południu a Wzgórzami Ścinawskimi, na wysokości około 350–360 m n.p.m.
+Integralne części wsi Ratno Dolne SIMC Nazwa Rodzaj 0854972 Nowy Świat osada0854989 Ratno-Wambierzyce osada
Historia Nazwa miejscowości i zamku wymieniona jest po raz pierwszy w dokumencie z 1347 roku jako Ratin. Prawdopodobnie jeszcze w XI wieku w okresie walk pomiędzy Piastami a Przemyślidami o ziemię kłodzką istniała tu strażnica. W połowie XIV wieku dobra w Ratnie Dolnym należały do rodziny von Muschin. W 1645 wieś zdobyli i splądrowali Szwedzi. W 1840 roku w miejscowości były 122 domy, 3 folwarki, młyn wodny i gorzelnia. W roku 1903 do Ratna Dolnego doprowadzono linię kolejową, ze stacją Ratno Dolne, miejscowość stała się popularnym punktem wyjścia pielgrzymek do Wambierzyc.
W latach 1954-1972 wieś była siedzibą gromady Ratno Dolne. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.
Rolnictwo W miejscowości działało państwowe gospodarstwo rolne – Gospodarstwo Hodowlano-Rolne Ratno Dolne, w roku 1993 wchodzące w skład Gospodarstwa Rolnego Skarbu Państwa Ścinawka Średnia. W roku 1994 zostało usamodzielnione jako Gospodarstwo Hodowlano-Rolne Skarbu Państwa Ratno Dolne.
Zabytki Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty: zespół zamkowy: zamek w Ratnie Dolnym z XV/XVI wieku, przebudowany w latach: 1563, 1677, i na początku XX wieku park z XVII wieku, zmiany w drugiej połowie XIX wieku oranżeria z końca XIX wieku mury oporowe z XVII wieku, przebudowane w końcu XIX wieku Inne zabytki: przy moście stoi kamienna polichromowana rzeźba św. Jana Nepomucena, pochodząca z 1727 roku kilka krzyży przydrożnych i kapliczek
Szlaki turystyczne Przez miejscowość przechodzi Główny Szlak Sudecki ze Ścinawki Średniej do Karłowa.
Zobacz też Ratno Górne
Przypisy Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r. Internetowy System Aktów Prawnych Internetowy System Aktów Prawnych Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 322
Bibliografia
Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 13: Góry Stołowe. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK „KRAJ”, 1992,