thumb|240px|Zabytkowa karczma w Glinnie Glinno – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Walim.

W latach 1954-68 w granicach Walimia.

Położenie Glinno to luźno zabudowana wieś o długości około 2,9 km, leżąca w dolinie Młynówki, na wysokości 520–680 m n.p.m.

Podział administracyjny W latach 1946–1954 Glinno stanowiło gromadę w gminie Walim w powiecie wałbrzyskim w województwie wrocławskimWykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa. W związku z reformą administracyjną kraju jesienią 1954 wszedł w skład nowo utworzonej gromady WalimUchwała Nr 30/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu wałbrzyskiego; w ramach Zarządzenia nr 13 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1954 r., Nr. 9, Poz. 71). 1 stycznia 1957 gromadę Walim zniesiono w związku z nadaniem jej statusu osiedla, przez co Glinno stało się integralną częścią Walimia. 1 stycznia 1969 Glinno wyłączono z osiedla Walimia i włączono do gromady Zagórze Śląskie, w związku z czym Glinno ponownie się usamodzieniło jako odrębna wieś.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia Pierwsza wzmianka o Glinnie pochodzi z 1385 roku, w tym czasie w miejscowości istniało wolne sędziostwo, karczma i kościół. W XVII wieku nastąpił wzrost liczny ludności związany z rozwojem tkactwa chałupniczego. Od 1728 roku we wsi istniała szkoła ewangelicka, a w roku 1767 były tam: kościół, nowa szkoła ewangelicka zbudowana w 1767 roku, folwark i cztery młyny wodne. Na początku XIX wieku w Glinnie było około 89 domów i 134 warsztaty tkackie, które były głównym źródłem utrzymania mieszkańców, w roku 1861 było tam już 139 domów. W drugiej połowie XIX wieku wioska znalazła się na szlaku turystycznym wiodącym na Wielką Sowę i na potrzeby turystów wybudowano gospodę. Po II wojnie światowej część domów nie została ponownie zasiedlona i popadła w ruinę, dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku nastąpiło ponowne ożywienie ruchu turystycznego. Obecnie Glinno jest wsią rolniczo-letniskową, w 1988 roku były tu 34 gospodarstwa rolne.

Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: Kościół Matki Bożej Bolesnej w Glinnie, filialny parafii św. Barbary w Walimiu, wzniesiony w latach 1827–1830. Wewnątrz ciekawa figura Piety i ambona z postaciami ewangelistów. Kościół stoi w miejscu starszej świątyni zbudowanej około 1385 roku. karczma, nr 25, z przełomu XVII i XVIII wieku, przebudowana na początku XIX wieku, Inne zabytki: kaplica cmentarna z dwoma starymi krzyżami kamiennymi, wmurowanymi w boczne ściany, na jednym z nich jest wyryty obraz kuszy, a na drugim miecza; pojawiająca się często w ich opisie hipoteza, że są to tzw. krzyże pokutne (pojednania) opiera się wyłącznie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne monolitowe krzyże, a zwłaszcza te z rytami, są krzyżami pokutnymi (pojednania), chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża, kilka domów mieszkalnych z XVIII i XIX wieku.

Szlaki turystyczne Przez dolną część Glinna przechodzi szlak turystyczny z Zagórza Śląskiego na Wielką Sowę.

Zobacz też Glinno

Przypisy GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.

Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, .

Kategoria:Glinno (województwo dolnośląskie)